Πολίτες και πολιτευόμενοι: αγκαλιά με την παρακμή!

Posted: Ιανουαρίου 19, 2008 in Πολιτική

Στόχος του πολιτικού είναι να κυβερνήσει. Η εξουσία είναι το Άγιο Δισκοπότηρο του πολιτικού. Άλλοι το αναζητούν γιατί πιστεύουν ότι θα υπηρετήσουν την Πατρίδα τους, άλλοι γιατί είναι ματαιόδοξοι και νομίζουν ότι η εξουσία θα ξεδιψάσει τις προσωπικές τους ανάγκες, άλλοι γιατί νομίζουν ότι είναι κληρονομικό τους δικαίωμα, να συνεχίσουν δηλ. το επάγγελμα του γονέα τους, έχοντας μεγαλώσει από τους γονείς τους με το όραμα ότι θα κληρονομήσουν μια θέση στο σύστημα εξουσίας, άλλοι γιατί πιστεύουν ότι η εξουσία θα τούς δώσει την δύναμη να υπηρετήσουν άριστα τον εαυτό τους και να αποκτήσουν πράγματα που μόνον αυτή αποδίδει και άλλοι γιατί νιώθουν μια ακαταμάχητη έλξη να ασκήσουν την ύπατη αυτή τέχνη.

Κάποιοι από αυτούς είναι από μέτριοι μέχρι παντελώς ανίκανοι, άλλοι ικανοί, αλλά επικίνδυνοι, άλλοι κακοί, άλλοι ιδεοληπτικοί, κολλημένοι στο παρελθόν και λογικά υπάρχουν και λίγοι σωτήρες που είναι και ικανοί και επιθυμούν να προσφέρουν και κάτι.

Προσπαθούν να πείσουν τον ελληνικό λαό ότι δρουν με γνώμονα το λαϊκό, εθνικό, κοινωνικό ή πανανθρώπινο συμφέρον, αναλόγως της ιδεολογικής κατευθύνσεως που έχει το κοινό, στο οποίο απευθύνονται, και αναλόγως της ιδεολογικής καταβολής τους. Το βασικό τους πρόβλημα δεν είναι τόσο να αποδώσουν από τις θέσεις εξουσίας, αλλά να πείσουν ότι μπορούν και έχουν αποδώσει ικανοποιητικά για τον λαό από την θέση εξουσίας. Το πρώτο σκέλος αφορά την πολιτική ουσίας και το δεύτερο την πολιτική επικοινωνία. Στις ημέρες μας το δεύτερο είναι πιο σημαντικό και κερδοφόρο. Είναι πιο σημαντικό, γιατί είναι πιο εύκολο να επιτευχθεί. Είναι πιο εύκολο να επενδύεις χρήματα, δημόσιες σχέσεις και χρόνο στο να γίνεις δημοφιλής από το να καταρτίζεις νομοσχέδια, να παρεμβαίνεις, να κατεβάζεις πρωτότυπες ιδέες και να προσπαθείς να πείσεις για όλα αυτά τα πρωτόγνωρα και δύσπεπτα που απαιτούν θυσίες και ο κόσμος δεν κατανοεί. Συνεπώς, μέρος του προβλήματος είναι και ο κόσμος «που δεν κατανοεί». Και δεν κατανοεί, α) διότι δεν ενημερώνεται, β) διότι δεν προλαβαίνει να ενημερωθεί, γ) διότι δεν τόν αφήνουν να ενημερωθεί και δ) διότι δεν τόν ενημερώνουν για αυτά που πρέπει να ενημερωθεί. Και τα τέσσερα ισχύουν συγχρόνως στον ελληνικό λαό και εξασφαλίζουν την σύγχρονη σιωπή και εγκλωβισμό του στο φαύλο σύστημα σύμπραξης στην διάλυση και παρακμή μέσα από την στρεβλή και ανορθόδοξη επικοινωνία του με τον πολιτικό που εκλέγει να τόν αντιπροσωπεύει και υπηρετεί στην Βουλή του. Ο ελληνικός λαός, ως συλλογικό υποκείμενο, σχεδόν ποτέ δεν γνωρίζει καλά τι είναι αυτό που τόν συμφέρει και τι είναι αυτό που δεν τόν συμφέρει, τι είναι αυτό που είναι δίκαιο και αξιοπρεπές και τι είναι αυτό που είναι άδικο και εξευτελιστικό. Φυσικά έχει ένα ένστικτο αλάνθαστο, αλλά αυτό δεν σώνει την κατάσταση. Μια κατάσταση μίζερη που συντίθεται α) από ένα μεταπρατικό, ανεπαρκές και απάνθρωπο κράτος που καταπνίγει τις δημιουργικές αρετές του ελληνικού λαού, και β) από έναν λαό που ζει φανατικά αγκιστρωμένος στις μίζερες δομές αυτού του κράτους, που απομυζά και απομυζάται από αυτό μέσα σε μια σχέση μίσους και πάθους, δίχως μέλλον και διέξοδο. Οι Έλληνες, οι μεγαλύτεροι ιδίως, βιώνουν μια ανείπωτη πολλές φορές, πίκρα για αυτή την Χώρα, αναμεμειγμένη με μια φλύαρη κουτοπονηριά. Τούς βλέπεις από την μια το Ελλαδιστάν να καταριούνται, τα λάθη τα φοβερά να εντοπίζουν, την διαφθορά να ονειδίζουν, τα πάθη να καταδικάζουν, τους ανόητους να απορρίπτουν, αλλά από την άλλη να συνεχίζουν τους μεν να τούς ψηφίσουν με το δε κρατικό αξιωματούχο να συναλλάσσονται και να μην το κρύβουν, κάποτε μάλιστα σεμνύνονται για την τζάμπα μαγκιά, για την τζάμπα κλεψιά και πονηριά που έχουν κατά το παρελθόν επιδείξει. Έχουν πάμπολλα τρόπαια αποδεικτικά: κάποιο αυθαίρετο, έναν ή περισσότερους αδικαιολόγητους τραπεζικούς λογαριασμούς, ένα τρομερά ενεργοβόρο αυτοκίνητο SUV που στην πραγματικότητα δεν χρειάζονται, ένα γιο που υπηρετεί στο ΓΕΣ αντί στην παραμεθόριο και μια φορολογική δήλωση παντελώς απροσάρμοστη προς τα προδιαληφθέντα.

Προσπαθούσα να φανταστώ έναν περήφανο, ένα πραγματικό Έλληνα πολιτικό να στέκεται στην κεντρική προεκλογική συγκέντρωση στην πλατεία Συντάγματος και να λέει και να τα εννοεί τα εξής: «Συμπατριώτες μου, από αύριο ο ραγιαδισμός τελειώνει! Από αύριο, η Ελλάδα ορθώνει το ανάστημά της προς όλους!». Και να συνεχίζει: «Σάς διαβεβαιώ ότι αν με εκλέξετε κάθε νέο αυθαίρετο θα γκρεμίζεται εντός του έτους κατασκευής του, κάθε χαμένο δένδρο θα αναπληρώνεται μέσα σε έξι μήνες, κάθε δρόμος που σκοτώνει τα παιδιά μας θα επιδιορθώνεται αμέσως, στο Αιγαίο θα ξεκινήσουν άμεσα έρευνες για την ανεύρεση πετρελαίου και όποια τουρκική πρόκληση θα απαντάται δυναμικά. Η Ελλάδα από αύριο ξαναγίνεται μια δημιουργική και ανεξάρτητη χώρα που θα σέβεται τον εαυτό της και τον πολίτη της». Τι πιστεύετε ό,τι θα γίνει; Η γνώμη μου είναι ότι ένας μικρός έως μεγάλος πανικός θα καταλάβει τόσο τους μικρομεσαίους όσο και τους μεγαλοαστούς της ελληνικής κοινωνίας! Οι παρευρισκόμενοι κυριολεκτικά θα παγώσουν, αν δεν κατουρηθούν από τον φόβο τους, γιατί όλα τα παραπάνω σημαίνουν ότι οι νέοι θα εγκαταλείψουν τις καφετέριες, οι συνταξιούχοι θα αφήσουν το τηλεκοντρόλ και θα σηκωθούν από τους καναπέδες, προκειμένου να εργαστούν για ένα συλλογικό όραμα, που δεν αποσκοπεί σε ένα τεράστιο ολυμπιακό πανηγύρι ή σε μια υπεράσπιση συντεχνιακών και μικρόνοων οικονομικών συμφερόντων, αλλά σε μια υγιή καταπράσινη και αξιοπρεπή πατρίδα, έστω και αν φθάσουμε στα πρόθυρα του πολέμου. Το δάσος, όμως, έχει ξεμακρύνει από τα όνειρα του Νεοέλληνα, ο οποίος προτιμά, αντιθέτως, το όραμα ενός αυθαίρετου μέσα σε αυτό, ενώ γι’ αυτόν τα Ίμια είναι τόσο μακρινά όσο ο Βερίγγειος πορθμός και οι Φερρές πέφτουν περίπου στην άβυσσο των Φιλιππίνων. Κύριοι, ας μην ξεγελιόμαστε! Οι πολιτικοί μας είναι αδιάφοροι για το περιβάλλον, είναι κυνικοί απέναντι στους αδικοχαμένους νεκρούς της ασφάλτου, είναι ενδοτικοί στα εθνικά θέματα, γιατί εμείς τούς αφήνουμε, γιατί εμείς τούς το ζητούμε!

Θέλετε αποδείξεις; Τα εκατοντάδες χιλιάδες αυθαίρετα, οι εμπρηστές που ζουν ανάμεσά μας, τα αρχαία που ανακαλύπτονται περιέργως μόνον στο χωράφι του γείτονα, η εκλογή του Κ. Σημίτη ως πρωθυπουργού, αμέσως μετά τα Ίμια, τον θάνατο τριών Ελλήνων αξιωματικών και το εξευτελιστικό «Ευχαριστώ τους Αμερικανούς», η ανελλιπής προεκλογική απαίτηση του «γενναίου» ελληνικού έθνους για μείωση της στρατιωτικής θητείας και μείωση των αμυντικών δαπανών, λες και συνορεύουμε με το πριγκιπάτο του Μονακό, η τακτική συρροή χιλιάδων Ελλήνων τουριστών στα μικρασιατικά παράλια για ψώνια με παρακράτηση φόρου υπέρ του τουρκικού στρατού, την ίδια στιγμή που η οικονομική ζωή των νησιών μας μαραζώνει. Αυτοί έχουμε καταντήσει! Στην πλειοψηφία μας τουλάχιστον. Ένα εθνάριο ευθυνόφοβων, παρτάκηδων και βολεμένων greeks με φωνή γίγαντα και ψυχή νάνου. Αν θέλουμε να εντοπίσουμε έναν διεφθαρμένο, ας ρίξουμε μια ματιά στο διπλανό γραφείο, πίσω από τον ώμο μας, μα πιο πολύ βαθιά μέσα μας. Εμείς φυσάμε τη σάλπιγγα στον ρυθμό της υποχώρησης και της παρακμής και οι πολιτικοί μας υπακούουν και χορεύουν πρόθυμα στον σκοπό της.

Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η expaganus λέει:

    Δυστυχώς, είναι όπως τα λες. Αν δεν ήταν χάλια οι ψηφοφόροι, δεν θα ήταν χάλια και οι πολιτικοί.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s