Επιστολή Πολιτιστικού Συλλόγου Πομάκων Ξάνθης

Posted: Μαρτίου 4, 2009 in Αναδημοσιεύσεις, Πολιτική
Ετικέτες: ,

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ
ΣΥΛΛΟΓΟΣ Ξάνθη, 22 Φεβρουαρίου 2009
ΠΟΜΑΚΩΝ Αρ. Πρωτ.: 005/2009
ΝΟΜΟΥ ΞΑΝΘΗΣ

Προς: Τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Κάρολο Παπούλια
Τον Πρωθυπουργό της Ελλάδος κ. Κωνσταντίνο Καραμανλή
Τον Πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων κ. Δημήτριο Σιούφα
Τον Αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης κ. Γεώργιο Παπανδρέου
Την Γενική Γραμματέα του ΚΚΕ κα. Αλέκα Παπαρήγα
Τον Πρόεδρο της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ κ. Αλέκο Αλαβάνο
Τον Πρόεδρο του ΛΑΟΣ κ. Γεώργιο Καρατζαφέρη
Αξιότιμους Βουλευτές του Ελληνικού Κοινοβουλίου

Ο σύλλογός μας, «Πολιτιστικός Σύλλογος Πομάκων Ν. Ξάνθης», ιδρύθηκε το έτος 2007 με σκοπό την διάσωση και διάδοση της γλώσσας και της πολιτιστικής μας κληρονομιάς.
Δυστυχώς αμέσως μετά την δημοσίευση του καταστατικού, τα ιδρυτικά μέλη του συλλόγου γίναμε αποδέκτες απειλών, ύβρεων και συκοφαντιών επειδή τολμήσαμε να πούμε δημόσια πως είμαστε Πομάκοι.
Στις 26.01.2009 ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Τσετίν Μάντατζη ως πρόεδρος της Συμβουλευτικής Επιτροπής της Τουρκικής Μειονότητας Δυτικής Θράκης, απέστειλε συλλυπητήρια επιστολή με αφορμή τον θάνατο του Γκιουντούς Ακτάν, πρώην πρόξενου της Τουρκίας στην Κομοτηνή, στην οποία μεταξύ άλλων ο ως άνω βουλευτής αναφέρει ότι ο θανών «Βρισκόταν κοντά στην τουρκική μειονότητα της Δυτικής Θράκης στη μαύρη και πιο δύσκολη μέρα, την 29η Ιανουαρίου 1990, με τους βανδαλισμούς και τις αγριότητες που δεχτήκαμε από τους Έλληνες συμπατριώτες μας με την προτροπή και των διοικούντων μας». Σε άλλο σημείο των «συλλυπητηρίων» του αναφέρει: «Η τουρκική κοινότητα της Δυτικής Θράκης που αποτελεί ένα αναπόσπαστο κομμάτι του μεγάλου τουρκικού έθνους» βίωσε μεγάλη θλίψη με τον ξαφνικό θάνατο του Γκιουντούς Ακτάν.
Με αφορμή λοιπόν αυτή την δήθεν «συλλυπητήρια επιστολή» η οποία όμως είναι εντελώς προφανές ότι έχει άλλες στοχεύσεις, θέλουμε να δηλώσουμε με τον πλέον επίσημο τρόπο πως αρνούμαστε και αντιδρούμε στην ισοπεδωτική προπαγάνδα όλων όσων προσπαθούν να ετεροπροσδιορίσουν αυθαίρετα και για τα δικά τους ιδιοτελή συμφέροντα, εμάς τους Πομάκους αλλά και το σύνολο των μουσουλμάνων της Θράκης ως Τούρκους και να καθιερώσουν την ψευδή εικόνα της μιας, ενιαίας και μάλιστα τουρκικής μειονότητας.
Σύμφωνα με την Συνθήκη της Λωζάνης και την Συνθήκη Ανταλλαγής των Πληθυσμών, οι πληθυσμοί της Δυτικής Θράκης που εξαιρέθηκαν από την ανταλλαγή χαρακτηρίστηκαν «μουσουλμανικοί». Αντίθετα, οι πληθυσμοί της Κωνσταντινούπολης που εξαιρέθηκαν, χαρακτηρίστηκαν «Έλληνες ορθόδοξοι». Η διαφορά είναι σαφής καθώς στην πρώτη περίπτωση το κριτήριο είναι θρησκευτικό ενώ στην δεύτερη εθνικό. Η ορολογία αυτή χρησιμοποιήθηκε κατόπιν επιμονής της Τουρκίας και έγινε αποδεκτή από την Ελλάδα ακριβώς γιατί στην ελληνική Θράκη οι πληθυσμοί που εξαιρέθηκαν από την ανταλλαγή είχαν ως μόνο κοινό στοιχείο την θρησκεία. Ούτε τη γλώσσα, ούτε την εθνική συνείδηση.
Εκείνη μάλιστα την εποχή στην ελληνική Θράκη οι μουσουλμάνοι που δήλωναν «Τούρκοι» ήταν ελάχιστοι και περιορίζονταν ουσιαστικά στην πόλη της Κομοτηνής γιατί εκεί υπήρχε διοικητικό κέντρο και είχε αναπτυχθεί το νεοτουρκικό κίνημα. Οι υπόλοιποι ήταν μουσουλμάνοι που μιλούσαν οι περισσότεροι (για την ακρίβεια, όσοι βρίσκονταν στα ορεινά) πομάκικα και οι υπόλοιποι ρομανί.
Στα χρόνια που ακολούθησαν μετά το 1923 στην ελληνική Θράκη βρήκαν καταφύγιο εκατοντάδες μουσουλμάνοι τους οποίους απειλούσε με θάνατο η κεμαλική Τουρκία εξαιτίας της προσήλωσής τους στο Ισλάμ.
Ο χαρακτήρας λοιπόν της μειονότητας στη Θράκη ήταν από την πρώτη στιγμή θρησκευτικός και μάλιστα ενισχύθηκε από το κύμα των πολιτικών προσφύγων που ήρθαν εδώ εξαιτίας των διωγμών τους από τους Τούρκους εθνικιστές.
Εμείς, οι Πομάκοι της Θράκης είμαστε πιστοί φύλακες μιας μεγάλης και ένδοξης ισλαμικής παράδοσης, γεγονός που μας φέρνει αντιμέτωπους με τον τουρκικό εθνικισμό ακριβώς γιατί είμαστε πιστοί μουσουλμάνοι. Ταυτοχρόνως η γλώσσα, τα ήθη και τα έθιμά μας, αποδεικνύουν ότι έχουμε την δική μας ταυτότητα.
Δυστυχώς ακόμα και σήμερα οι περισσότεροι από τους συμπολίτες μας, άλλοι από άγνοια και άλλοι από σκοπιμότητα, εξακολουθούν να ταυτίζουν το Ισλάμ με τους Τούρκους και θεωρούν εσφαλμένα ότι κάθε μουσουλμάνος είναι Τούρκος.
Είμαστε Πομάκοι. Βαθιά ριζωμένοι στη γη της Θράκης και η μοίρα μας άρρηκτα συνδεδεμένη με την μοίρα αυτού του τόπου. Η ειρηνική μας συμβίωση με όλα τα σύνοικα στοιχεία χάνεται στα βάθη των αιώνων. Θέλουμε να ζήσουμε στον τόπο μας, κρατώντας την πίστη, την γλώσσα και τα έθιμα των πατεράδων μας για να τα κληροδοτήσουμε εμείς με την σειρά μας στα παιδιά μας.
Είμαστε Πομάκοι – Έλληνες Πολίτες. Γι’ αυτό έχουμε το δικαίωμα να απαιτήσουμε από το ελληνικό κράτος να δείξει τον έμπρακτο σεβασμό του τηρώντας το Σύνταγμα, τη Συνθήκη της Λωζάνης και το ευρωπαϊκό κεκτημένο.

Γι’ αυτό και απαιτούμε κατ’ αρχήν από το ελληνικό κράτος:
Α. Να διασφαλίσει η Ελληνική Πολιτεία και σε εμάς τους Πομάκους το αυτονόητο δικαίωμα κάθε έλληνα πολίτη στην δημόσια εκπαίδευση και στην ισότιμη διδασκαλία της Ελληνικής Γλώσσας γιατί παρά τις εκκλήσεις μας προς όλους τους αρμόδιους δεν λειτουργεί ούτε ένα δημόσιο Ελληνικό Σχολείο στα Πομακοχώρια. Χωρίς την γνώση της ελληνικής γλώσσας οι Πομάκοι καταδικάζονται στην φτώχεια, στην κοινωνική περιθωριοποίηση και στην στέρηση κάθε δυνατότητας για ένα καλύτερο μέλλον.
Β. Να αναγνωρίσει τα Πομάκικα ως γλώσσα της μειονότητας ισότιμης με τα τουρκικά. Η Συνθήκη της Λωζάνης προβλέπει την διατήρηση της γλώσσας της μειονότητας. Πουθενά δεν αναφέρει ότι η γλώσσα αυτή είναι η τουρκική. Το ελληνικό κράτος λοιπόν έχει την υποχρέωση να αναγνωρίσει την πομάκικη γλώσσα ως γλώσσα διδασκαλίας στα μειονοτικά σχολεία όλων των εκπαιδευτικών βαθμίδων. Δεν είναι δυνατόν τα παιδιά μας, στην ηλικία των 5-6 ετών να καλούνται να διδάσκονται μαθήματα σε ξένη προς αυτούς γλώσσα δηλ. στα τουρκικά.
Γ. Να τηρήσει την νομιμότητα και να προστατεύσει αποτελεσματικά τους Πομάκους που διώκονται και δέχονται επιθέσεις από το τουρκικό προξενείο και τους τούρκους εθνικιστές. Δεν είναι δυνατόν να φοβόμαστε για την σωματική μας ακεραιότητα και το μέλλον των παιδιών μας εντός της ελληνικής επικράτειας, να αντιμετωπίζουμε προπηλακισμούς, ύβρεις και απειλές επειδή θέλουμε να μιλάμε την γλώσσα μας, να χορεύουμε τους χορούς μας, να διδάσκονται τα παιδιά μας επαρκώς την ελληνική γλώσσα ώστε να έχουν ουσιαστικές ευκαιρίες για την ισότιμη συμμετοχή τους στην αγορά εργασίας.
Δυστυχώς όμως εδώ και χρόνια η ελληνική πολιτική ηγεσία τόσο κεντρικά όσο και τοπικά έχει κλειστά τα αυτιά της στα δίκαια αιτήματά μας και κρατά επιδεικτικά κλειστά τα μάτια της στην πολιτιστική γενοκτονία και τις διώξεις που υφίστανται όλοι οι Πομάκοι, από τους αυτοπροσδιοριζόμενους Τούρκους και το Τουρκικό Προξενείο.

Το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού δεν το έχουν μόνο όσοι θέλουν να δηλώνουν Τούρκοι.
Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια όλα τα πολιτικά κόμματα αλλά και οι τοπικοί άρχοντες έχουν αναγάγει ως προνομιακούς συνομιλητές τους, αυτούς που επιθυμούν την διατήρηση των Πομάκων στα σκοτάδια της αμάθειας, που αντιδρούν και μόνο στο άκουσμα της ύπαρξής μας, που έχουν σαν στόχο τον αφανισμό της γλώσσας μας και της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, που υιοθετούν τις ακραίες και διχαστικές θέσεις του Τουρκικού Προξενείου.
Όλα τα κόμματα δεν διστάζουν να «κοσμούν» τα ψηφοδέλτια τους, εν όψει ενός πρόσκαιρου κομματικού οφέλους, με ανθρώπους που υιοθετούν στον ιδιωτικό και δημόσιο λόγο και με την εν γένει δράση τους, θέσεις και απόψεις που δεν τιμούν κανένα σύγχρονο και δημοκρατικό κόμμα που σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ιδού ορισμένα παραδείγματα:
1) Σε συνεδρίαση της Διευρυμένης Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Ξάνθης – Καβάλας – Δράμας οι μουσουλμάνοι Νομαρχιακοί Σύμβουλοι όλων των παρατάξεων του Νομαρχιακού Συμβουλίου Ξάνθης όπως και η υποψήφια υπερνομάρχης Γκιουλ Μπεγιάζ Καραχασάν, δεν δίστασαν να απαιτήσουν την απαλοιφή του όρου «Πομακοχώρια» από Υπουργική Απόφαση του Υ.ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ και την αντικατάστασή του είτε με τον όρο «Τουρκοχώρια» είτε «Ορεινός Όγκος» (22-10-2008)
2) Ο Ορχάν Χατζηιμπράμ, υποψήφιος της ΝΔ στην Ξάνθη μεταξύ άλλων δήλωσε «επιθυμώ την είσοδό μου στην Βουλή ώστε να υπερασπιστώ τα δικαιώματα των Τούρκων της μειονότητας»
3) Ο Ιμάμ Αχμέτ, υποψήφιος του ΛΑΟΣ το 2007, απολύθηκε από δάσκαλος το έτος 1994 επειδή όπως αναφέρεται στην απόφαση του Περιφερειακού Υπηρεσιακού Συμβουλίου Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ν. Ξάνθης «ενεργώντας εν πλήρει συνειδήσει εκ προθέσεως και δόλο, συμπεριφερόμενος κατά τρόπο ασυμβίβαστο με την θέση του ως δημοσίου υπαλλήλου, ενεργώντας κατά του έθνους και υπακούοντας στις εντολές ανθελληνικών δυνάμεων σκόπευε στην αποσταθεροποίηση της περιοχής»
4) Ο Αχμέτ Χατζηοσμάν, βουλευτής Ροδόπης με το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ, είναι πρόεδρος του Κόμματος DEB, του κόμματος που ίδρυσε ο βουλευτής Αχμέτ Σαδίκ.
5) «Το Κέντρο Ερευνών της μειονότητας θα αποδείξει πως όλοι είναι τουρκογενείς και δεν υπάρχουν Πομάκοι». Αυτή είναι δήλωση του πρώην Βουλευτή Ροδόπης του ΠΑΣΟΚ Γκαλήπ Γκαλήπ τον Αύγουστο 2008 σε ραδιοφωνικό σταθμό της Κομοτηνής.
6) Ο Τσετίν Μάντατζη, ο Χατζηοσμάν Αχμέτ και η Γκιούλ Μπεγιάζ Καραχασάν κλήθηκαν να καταθέσουν ως μάρτυρες υπεράσπισης των εκδοτών της τουρκόφωνης εφημερίδας «ΜΙΛΛΕΤ». Οι εκδότες της ως άνω εφημερίδας, αφού δημοσίευσαν όλα τα ονόματα των ιδρυτικών μελών του συλλόγου μας και μας αποκαλούσαν «προδότες του έθνους» ανέφεραν μεταξύ άλλων «Επιτρέπεται μήπως στο Ισλάμ να συνεργάζεστε με τους χριστιανούς ορθοδόξους – τους πιο στυγερούς εχθρούς στην ιστορία των ομόθρησκων αδελφών σας – να προδίδετε τους τουρκομουσουλμάνους αδερφούς σας, και να πουλάτε κινήσεις εναντίον τους;» και «Δεν έχετε αντιληφθεί την αγωνιστική δύναμη αυτού του έθνους. Αυτό το έθνος απέδειξε στο παρελθόν ότι για τον Μουσουλμανισμό και τον Τουρκισμό είναι έτοιμο να θυσιάσει τα πάντα, και κάθε στιγμή είναι έτοιμο να το αποδείξει πάλι. Αν εμπιστεύεστε πως μπορείτε να βαστάξετε τα αποτελέσματα μπορείτε να δοκιμάσετε.»
Όλοι αυτοί, δεν λειτουργούν ούτε ως υποψήφιοι ούτε ως βουλευτές του ελληνικού λαού, τμήμα του οποίου αποτελούν όλοι οι μουσουλμάνοι ανεξάρτητα αν είναι Πομάκοι, Ρομά ή Τουρκογενείς, αλλά ως εκπρόσωποι του τουρκικού προξενείου. Κάνουν ότι μπορούν ώστε μας τρομοκρατήσουν, εμάς τους Πομάκους και αυτούς που συμπαραστέκονται στα δικαία αιτήματά μας. Προσπαθούν να αποκρύψουν την αλήθεια για τους μουσουλμάνους της Θράκης.
Αναρωτιόμαστε ως πού μπορεί να φτάσει η εθελοδουλία, η εθελοτυφλία και ο αυτοεξευτελισμός των τοπικών και κεντρικών κομματικών στελεχών που όχι μόνο δεν αντιδρούν στις διχαστικές και ακραίες αυτές θέσεις, αλλά αποδέχονται τους εκφραστές αυτών των θέσεων, ως μοναδικούς συνομιλητές.
Αυτές οι πρακτικές και απόψεις που αποσκοπούν στην δημιουργία εντάσεων μεταξύ των σύνοικων στοιχείων της Θράκης, που υιοθετούν ιδεολογίες και πρακτικές που αποβλέπουν στην περιθωριοποίηση και εξόντωση των διαφορετικών εθνοτικών ομάδων της μειονότητας της Θράκης, και που υποκρύπτουν ρατσιστικές θέσεις και αβυσσαλέα μισαλλοδοξία πρέπει να καταδικασθούν άμεσα και έμπρακτα από όλους.
Η ειρηνική συμβίωση μουσουλμάνων και χριστιανών δεν πρόκειται να επιτευχθεί με την πολιτισμική εξόντωση των Πομάκων και των Ρομά που επιχειρεί η Τουρκία εντός του ελληνικού κράτους.
Επειδή αντιλαμβανόμαστε ότι η ελληνική πολιτική ηγεσία ενώ κάνει περισσότερα απ’ όσα θα μπορούσε για να υπερασπιστεί και να αναδείξει τους Τούρκους της Θράκης την στιγμή που συστηματικά αδιαφορεί και δεν προστατεύει τα δικαιώματα των Πομάκων και των Ρομά, είμαστε υποχρεωμένοι αν σύντομα δεν αλλάξει αυτή η πολιτική, να καταφύγουμε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για την υπεράσπιση του δικαιώματός μας να διατηρήσουμε την ταυτότητά μας αποκτώντας ταυτοχρόνως την δυνατότητα ισότιμης συμμετοχής στην διοίκηση και στην ευημερία του τόπου μας.
Δική μας ευχή και θέληση είναι όλα αυτά τα ζωτικά προβλήματα να λυθούν με πρωτοβουλία και ευθύνη του ελληνικού κράτους του οποίου υπήρξαμε πάντα έντιμοι και νομοταγείς πολίτες.

Με ιδιαίτερη τιμή

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Ταχήρ Κόντε Αλιέ Εφέντη

Πολιτιστικός Σύλλογος Πομάκων Ν.Ξάνθης. Καραολή 93, 67100 Ξάνθη
Τηλ. 25410-70448, Ηλεκτρονική διεύθυνση: pomakunion@gmail.com

Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η aristonpress λέει:
    Ἀποστέλλω τινα πρός πληροφόρησιν, ἐκ τοῦ βιβλίου μου: « Ὁ ἐν τῇ λέξει λανθάνων ὁμηρικὸς λόγος. » ———————————————————————————————————————— Πομάκοι. Οἱ Ἀγριᾶνες. Π πρόμαχοι ο ὁμίλου μ Μεγάλου ά Ἀλεξάνδροιο κ Κίκονες ο ὀρεσκῷοι ι Ἰσμάρου » Οἱ ἔμπροσθεν μαχόμενοι (προστάται) τῆς στρατιωτικῆς τάξεως τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου, οἱ ὀρεσίβιοι Κίκονες τῆς Ἰσμάρου.» Πρωΐα. Ἐπίτομον ἐγκυκλοπαιδικὸν λεξικόν. Ἀγριᾶνες, σελίς 32. « Ἀγριᾶνες. Ἀρχαῖος πολεμικώτατος λαός οἰκῶν τὴν Ροδόπην καὶ περί τὰς πηγάς τοῦ Στρυμῶνος. Οἱ Ἀγριᾶνες ὑπετάγησαν ὑπό τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου ὅν ἠκολούθησαν εἰς τὰς ἐκστρατείας του. » Εἶνε γνωστὸν ἐκ τοῦ Ἀρριανοῦ, τοὐλάχιστον εἰς τοὺς ἱστορικοὺς, ὅτι εἰς τὴν κατά τῶν Περσῶν ἐκστρατείαν τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου τὸν ἠκολούθησαν καὶ οἱ Ἀγριᾶνες, οἵτινες ἀνελάμβανον ἁπάσας τὰς δυσκόλους στρατιωτικὰς ἀποστολάς, μαχόμενοι πάντοτε πρῶτοι ἐναντίον τῶν βαρβάρων ἔτρεπον εἰς ἄτακτον φυγήν ἐκείνους. Ἀρχηγός δὲ τῶν ἀνδρείων Ἀγριάνων ἦτο ὁ Ἄτταλος. Οἱ Ἀγριᾶνες ἦσαν ὡπλισμένοι κυρίως μέ δύω ἢ καὶ μέ τρία λεπτὰ καὶ μακρὰ ἀκόντια, φέροντα χαλύβδινη πυραμιδοειδῆ αἰχμήν. Ἐκεῖνοι λοιπόν οἱ Ἀγριᾶνες ἦσαν Ἕλληνες ἐκ τῆς Θρᾴκης κτηνοτρόφοι καὶ γεωργοί, οἵτινες εἶχον βασιλέα τὸν Λάγγαρον, ὅστις ἀπό τὴν ἐποχήν πού ἤδη ζοῦσε ὁ Φίλιππος δὲν ἔκρυβε τὴν ἀγάπην του πρός τὸν Ἀλέξανδρον, ἦλθε δὲ πρεσβευτής πρός αὐτὸν ἰδίᾳ πρωτοβουλίᾳ. Ὅταν ὅμως τῷ 335 π.Χ. ὁ στρατός τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου προχωρῇ πρός τὴν Θρᾴκην καὶ τὴν χώρην τῶν Ἀγριάνων, ὁ Λάγγαρος ἐπαρουσιάσθη εἰς τὸν Ἀλέξανδρον ὡς σύμμαχος καὶ φίλος μετά τῶν καλλιτέρων ὑπασπιστῶν καὶ ὅσων ἄλλων ὡπλισμένων εἶχε. Αἱ πληροφορίαι τοῦ Ἀρριανοῦ (Α’1, 4. Α’ 1, 11. Α’ 5, 2 – 3 – 4 – 5. Α’ 6, 6 – 9 – 10) εἶνε ἀσαφεῖς καὶ διά τὸν λόγον αὐτὸν δὲν δύναται ἐπ᾿ ἀκριβῶς νά ἐντοπισθῇ ἡ χώρη τῶν Ἀγριάνων, οὕτως ὥστε νά μή παρουσιάζεται λανθασμένα ἀπό τοὺς διαφόρους ἐρευνητάς καὶ ἱστορικοὺς, ὅπως βέβαια παρουσιάζεται ἀνωτέρω, εἰς τὸ ἐγκυκλοπαιδικὸν λεξικόν τῆς Πρωΐας: μεταξύ Ροδόπης καὶ Στρυμῶνος. Ὅμως ἐκ τῆς ἀποκωδικοποιήσεως τοῦ ὀνόματος Πομάκοι προκύπτει ὅτι οἱ πρόμαχοι τοῦ ὁμίλου, προστάται μαχηταί τῆς στρατιωτικῆς παρατάξεως τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου ἦσαν οἱ Ἀγριᾶνες, οἱ ὀρεσκῷοι (ὀρεσίβιοι) Κίκονες τῆς περιοχῆς τῆς Ἰσμάρου τῆς Θρᾴκης. Πανταζίδης Ἰωάννης. Ὁμηρικὸν λεξικόν. Ἴσμαρος, σελίς 323. « Ἴσμαρος, ἡ, πόλις τῆς Θρᾴκης ἐν τῇ χώρᾳ τῶν Κικόνων οὐ μακράν τῆς Μαρωνείας, περιβόητος διά τὸν γενναῖον αὑτῆς οἶνον, ὀδ. ι 40, 198. » Ἡ προομηρικὴ πόλις Ἴσμαρος, εἶνε ἡ ἰδία πόλις μέ τὴν νῦν πόλιν Καβάλαν ἀπ᾿ ὅπου ὁ Ὀδυσσεὺς ἐπρομηθεύθη οἶνον ἡδὺν ἀκηράσιον. ὀδ. ι 196 – 212 « …….. ἀτάρ αἴγεον ἀσκόν ἔχον μέλανος οἴνοιο, ἡδέος, ὅν μοι δῶκε Μάρων, Εὐάνθεος υἱός, ἱρεύς Ἀπόλλωνος, ὃς Ἴσμαρον ἀμφιβεβήκει, οὕνεκά μιν σύν παιδὶ περισχόμεθ᾿ ἠδὲ γυναικὶ ἁζόμενοι· ᾤκει γάρ ἐν ἄλσεϊ δενδρήεντι Φοίβου Ἀπόλλωνος. ὁ δὲ μοι πόρεν ἀγλαὰ δῶρα· χρυσοῦ μὲν μοι δῶκ᾿ εὐεργέος ἑπτά τάλαντα, δῶκε δὲ μοι κρητῆρα πανάργυρον, αὐτάρ ἔπειτα οἶνον ἐν ἀμφι φορεῦσι δυώδεκα πᾶσιν ἀφύσσας ἡδὺν ἀκηράσιον, θεῖον ποτόν· οὐδὲ τις αὐτὸν ἠείδη δμώων οὐδ᾿ ἀμφιπόλων ἐνὶ οἰκῳ, ἀλλ᾿ αὐτὸς ἄλοχός τε φίλη ταμίη τε μί᾿ οἴη. τὸν δ᾿ ὅτε πίνοιεν μελιηδέα οἶνον ἐρυθρὸν, ἓν δέπας ἐμπλήσας ὕδατος ἀνά εἴκοσι μέτρα χεῦ᾿, ὀδμή δ᾿ ἡδεῖα ἀπό κρητῆρος ὀδώδει, θεσπεσίη· τότ᾿ ἂν οὔ τοι ἀποσχέσθαι φίλον ἦεν. τοῦ φέρον ἐμπλήσας ἀσκόν μέγαν, …………………… » ( ……………………………. ὅμως εἶχα αἴγεον ἀσκόν μαύρου οἴνου, γλυκοῦ, τὸν ὁποῖον μοῦ ἔδωκεν ὁ Μάρων, ὁ υἱός τοῦ Εὐάνθου, ὁ ἱερεύς τοῦ Ἀπόλλωνος, ὅστις προστατεύει τὴν Ἴσμαρον, διότι τὸν ἴδιον καὶ τὸ παιδί προστατέψαμε καὶ τὴν γυναῖκα σεβόμενοι· ἐπειδή κατῴκει ἐντός δενδρώδους ἄλσους τοῦ Φοίβου Ἀπόλλωνος. Καὶ ἐκεῖνος μοῦ πόρισε λαμπρὰ δῶρα· μοῦ ἔδωκε μὲν ἑπτά τάλαντα κατειργασμένου χρυσοῦ, μοῦ ἔδωκε δὲ πανάργυρον κρατῆρα, πάλιν ἔπειτα ἐπάνω ἀπό δώδεκα ἀμφορεῖς ἀπ᾿ ὅλους ἀντλήσας οἶνον γλυκὺν ἄκρατον, θεῖον ποτόν· καὶ αὐτὸν οὐδείς τῶν δούλων οὐδὲ τῶν ἀμφιπόλων ἐντός τοῦ οἴκου ἐγνώριζε, ἀλλ᾿ αὐτὸς καὶ ἡ φίλη σύζυγος καὶ μία ταμία μόνον. Καὶ ὅταν πίνουν ἐκεῖνον τὸν μελόγλυκον ἐρυθρὸν οἶνον, ἕν κύπελλον πληρόσας ἀνά εἴκοσι μέτρα ὕδατος ἔχυναν, καὶ ἀπό τοῦ κρατῆρος εὐωδίαζε ἡδεῖα ὀσμή, θεσπεσίη· τότε δὲν εἶνε ἀρεστὸν βεβαίως ν᾿ ἀπέχῃς. Ἐξ αὐτοῦ ἔφερον πληρόσας μέγαν ἀσκόν, ………………….. » Ἡ νῦν Μακεδονία καὶ ἡ Θρᾴκη καὶ ἰδίως ἡ περιοχή τῶν νομῶν Καβάλας, Ξάνθης καὶ Κομοτινῆς, κατά τὴν ὁμηρικὴν ἐποχήν, ἐλέγετο Θρᾴκη. Πρωΐα. Ἐπιτομον ἐγκυκλοπ/δικὸν λεξικόν. Θρᾴκη, σελίς 932. Διασκευή. « Οἱ Ἕλληνες ὠνόμαζον Θρᾴκην τὴν χώραν τὴν ἐκτεινομένην πρός βοῤῥᾶν μέχρι τοῦ Ἴστρου (Δουνάβεως), οἱ Ρωμαῖοι τὴν μέχρι τοῦ Αἵμου καὶ πρός δυσμάς μέ¬χρι τοῦ Στρυμόνος, οἱ δὲ Βυζαντινοὶ ὠνόμαζον Θρᾴκην μόνον τὴν περιοχήν γύρω τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Κατά τοὺς νεωτέρους χρόνους ἡ Θρᾴκη ἀνῆκεν ἐξ ὁλοκλήρου εἰς τὴν Τουρκίαν μέχρι τοῦ ιθ αἰῶνος, ὁπότε ἤρχισεν ἀποσπωμένη τμηματικῶς ἀπ᾿ αὐτῆς. Οὕτω διά τοῦ βερο¬λινείου συνεδρίου ἀπεσπάσθη τὸ ἀ¬ποτελέσαν τὴν κυρίως Βουλγαρίαν τμῆμα (ἀπό Δουνάβεως μέχρι τοῦ Αἵ¬μου) καὶ ἡ ἀνατολικὴ Ρωμυλία ἥ¬τις ἀπετέλεσε κατ᾿ ἀρχάς ἡγεμονίαν ὑπό τὴν ἐπικυριαρχίαν τοῦ Σουλτάνου, εἶτα δέ (1885) ἡνώθη μετά τῆς Βουλγαρίας. Κατά τοὺς βαλκανικοὺς πολέμους τοῦ (1912 – 1913) περιῆλθον ἐπίσης εἰς τὴν Βουλ¬γαρίαν αἱ περιοχαί τῆς Ξάνθης, Κομοτινῆς, Ἀλεξανδρουπόλεως αἵτινες διά τῶν μετά τὸν παγκόσμιον πόλεμον συνθηκῶν προσηρτήθησαν εἰς τὴν Ἑλλάδα. » Τῆς Θρᾴκης οἱ κάτοικοι, καὶ μεταξύ αὐτῶν οἱ νῦν Πομάκοι, ἦσαν καὶ εἶνε Ἕλληνες, ὅπως ἤδη ἀπέδειξεν ὁ ἀνθρωπολόγος Ἄρης Ν. Πουλιανὸς, εἰς τὸ περιβόητον βιβλίον του: « Ἡ προέλευση τῶν Ἑλλήνων. » Πρωΐα. Ἐπιτομον ἐγκυκλοπαιδικὸν λεξικόν. Θρᾷκες, σελίς 932. « Γενικὸν ὄνομα ὅπερ ἐδίδετο κατ᾿ ἀρχάς ὑπό τῶν ἀρχαιοτάτων Ἑλλή¬νων εἰς πάντας τοὺς πρός βορρᾶν τῆς Ἑλλάδος οἰκοῦντας λαούς. Ἀπό τῶν χρόνων τοῦ Ἡ¬ροδότου, Θρᾷκες ἐκαλοῦντο μόνον οἱ κάτοικοι τῶν πρός νότον τοῦ ὅρους Αἵμου καὶ τῆς Ροδόπης χωρῶν, ἐθεωροῦντο οὗτοι πεπολιτισμένοι, ἐν ἀντιθέσει πρός τοὺς βαρβάρους γείτονάς των. » Κατά τὴν περίοδον τοῦ τρωικοῦ πολέμου ἀρχηγός τῶν αἰχμητῶν Θρᾳκῶν Κικόνων, τῶν μετέπειτα Ἀγριάνων, (σύμφωνα μέ τὸν κώδικα Πομάκοι), ἦτο ὁ υἱός τοῦ Κεάδου, ὁ Εὔφημος. ΙΛ. Β 846 – 847 « Εὔφημος δ᾿ ἀρχός Κικόνων ἦν αἰχμητάων υἱός Τροιζήνοιο διοτρεφέος Κεάδαο. » ( Καὶ ὁ Εὔφημος ἦτο ὁ ἀρχηγός τῶν αἰχμητῶν Κικόνων ὁ υἱός τοῦ διοτρεφοῦς Τροιζηνίου Κεάδου. ) Ὁ Ὀδυσσεὺς (Ὅμηρος) χαρακτηρίζει αἰχμητάς, ἤτοι: αἰχμομάχους τοὺς Κίκονας. Πράγματι καὶ ἐπί ἐποχῆς τοῦ Μ. Ἀλεξάνδρου, οἱ Ἀγριᾶνες – Κίκονες ἦσαν κυρίως ὡπλισμένοι μέ δύω ἢ καὶ μὲ τρία λεπτὰ καὶ μακρὰ ἀκόντια, φέροντα χαλυβδίνην πυραμιδοειδῆ αἰχμήν, ἦσαν αἰχμηταί (αἰχμομάχοι). Πανταζίδης Ἰωάννης. Ὁμηρικὸν λεξικόν. Κίκονες, σελίς 358. « Κίκονες, ἔθνος θρᾳκικὸν κατοικοῦν κατά μῆκος τὴν μεσημβρινὴν παραλίαν τῆς Θρᾴκης ἀπό τῆς Ἰσμάρου μέχρι τοῦ Λίσσου ποταμοῦ ΙΛ. Β 846, ὀδ. ι 39. » Πρωΐα. Ἐπιτομον ἐγκυκλοπαιδικὸν λεξικόν. Κίκονες, σελίς 1066. « Ἀρχαῖος λαός τῆς Θρᾴκης ἀναφερόμενος ὑπό τοῦ Ὁμήρου. Κατά τὴν ἐκ Τροίας ἐπιστροφήν του ὁ Ὀδυσσεὺς μετά τῶν συντρόφων του ἐκυρίευσε μίαν πόλιν των, ἀλλ᾿ ὑποστάς αἰφνιδιαστικὴν ἐπίθεσιν ἔχασε πολλοὺς ἑταίρους. » Μετά τὴν λῆξιν τοῦ τρωικοῦ πολέμου οἱ Ἀχαιοί πρῶτα ἔπλευσαν εἰς τὴν νῆσον Τένεδον, ὅπου ἱεροπράκτησαν. Ἀπ᾿ ἐκεῖ ἔπλευσεν ἔπειτα ὁ Ὀδυσ¬σεὺς (Ὅμηρος) πρός τὴν πόλιν τῶν Κικόνων τὴν Ἴσμαρον (Καβάλαν), κατά μῆνα Μάρτιον τῷ 3078 π.Χ. Δὲν γνωρίζωμεν τὸν λόγον διατί ὁ Ὀδυσσεὺς ἔπλευσε πρός Βοῤῥᾶν, διά τοὺς Κίκονας, ἴσως ἐκεῖνος κἄποιον ἀνοικτὸν λογαριασμόν νά εἶχε μ᾿ αὐτοὺς, ἐπειδή οἱ Κίκονες ἦσαν σύμμαχοι τῶν Τρώων. ὀδ. ι 39 – 84 « Ἰλιόθεν με φέρων ἄνεμος Κικόνεσσι πέλασσεν, Ἰσμάρῳ· ἔνθα δ᾿ ἐγώ πόλιν ἔπραθον, ὤλεσα δ᾿ αὐτοὺς· ἐκ πόλιος δ᾿ ἀλόχους καὶ κτήματα πολλὰ λαβόντες δασσάμεθ᾿, ὡς μή τίς μοι ἀτεμβόμενος κίοι ἴσης. ἔνθ᾿ ἦ τοι μὲν ἐγώ διερῷ ποδὶ φευγέμεν ἡμέας ἠνώγεα, τοὶ δὲ μέγα νήπιοι οὐκ ἐπίθοντο. ἔνθα δὲ πολλὸν μὲν μέθυ πίνετο, πολλὰ δὲ μῆλα ἔσφαζον παρά θῖνα καὶ εἰλίποδας ἕλικας βοῦς. τόφρα δ᾿ ἄρ᾿ οἰχόμενοι Κίκονες Κικόνεσσι γεγώνευν, οἵ σφιν γείτονες ἦσαν ἅμα πλέονες καὶ ἀρείους ἤπειρον ναίοντες, ἐπιστάμενοι μὲν ἀφ᾿ ἵππων ἀνδράσι μάρνασθαι καὶ ὅθι χρὴ πεζὸν ἐόντα. ἦλθον ἔπειθ᾿ ὅσα φύλλα καὶ ἄνθεα γίγνεται ὥρῃ, ἠέριοι· τότε δὴ ῥα κακὴ Διὸς αἶσα παρέστη ἡμῖν αἰνομόροισιν, ἵν᾿ ἄλγεα πολλὰ πάθοιμεν. στησάμενοι δ᾿ ἐμάχοντο μάχην παρά νηυσὶ θοῇσι, βάλλον δ᾿ἀλλήλους χαλκήρεσιν ἐγχείῃσιν. ὄφρα μὲν ἠὼς ἦν καὶ ἀέξετο ἱερὸν ἦμαρ, τόφρα δ᾿ ἀλεξόμενοι μένομεν πλέονάς περ ἐόντας· ἦμος δ᾿ ἠέλιος μετενίσσετο βουλυτόνδε, καὶ τότε δὴ Κίκονες κλῖναν δαμάσαντες Ἀχαιούς. ἓξ δ᾿ ἀφ᾿ ἑκάστης νηὸς ἐϋκνήμιδες ἑταῖροι ὤλονθ᾿· οἱ δ᾿ ἄλλοι φύγομεν θάνατόν τε μόρον τε. Ἔνθεν δὲ προτέρω πλέομεν ἀκαχήμενοι ἦτορ, ἄσμενοι ἐκ θανάτοιο, φίλους ὀλέσαντες ἑταίρους. οὐδ᾿ ἄρα μοι προτέρω νῆες κίον ἀμφιέλισσαι, πρίν τινα τῶν δειλῶν ἑτάρων τρίς ἕκαστον ἀῧσαι, οἳ θάνον ἐν πεδίῳ Κικόνων ὕπο δῃωθέντες. νηυσὶ δ᾿ ἐπῶρσ᾿ ἄνεμον βορέην νεφεληγερέτα Ζεύς λαίλαπι θεσπεσίῃ, σύν δὲ νεφέεσσι κάλυψε γαῖαν ὁμοῦ καὶ πόντον· ὀρώρει δ᾿ οὐρανόθεν νύξ. αἱ μὲν ἔπειτ᾿ ἐφέροντ᾿ ἐπικάρσιαι, ἱστία δὲ σφιν τριχθά τε καὶ τετραχθά διέσχισεν ἲς ἀνέμοιο. καὶ τὰ μὲν ἐς νῆας κάθεμεν, δείσαντες ὄλεθρον, αὐτὰς δ᾿ ἐσσυμένως προερέσσαμεν ἤπειρόνδε. ἔνθα δύω νύκτας δύο τ᾿ ἤματα συνεχές αἰεί κείμεθ᾿, ὁμοῦ καμάτῳ τε καὶ ἄλγεσι θυμόν ἔδοντες. ἀλλ᾿ ὅτε δὴ τρίτον ἦμαρ ἐϋπλόκαμος τέλεσ᾿ ἠώς, ἱστούς στησάμενοι ἀνά θ᾿ ἱστία λεύκ᾿ ἐρύσαντες ἥμεθα· τὰς δ᾿ ἄνεμός τε κυβερνῆταί τ᾿ ἴθυνον. καὶ νύ κεν ἀσκηθής ἱκόμην ἐς πατρίδα γαῖαν, ἀλλά με κῦμα ῥόος τε περιγνάμπτοντα Μάλειαν καὶ Βορέης ἀπέωσε, παρέπλαγξεν δὲ Κυθήρων. Ἔνθεν δ᾿ ἐννῆμαρ φερόμην ὀλοοῖσ᾿ ἀνέμοισι πόντον ἐπ᾿ ἰχθυόεντα· ἀτάρ δεκάτῃ ἐπέβημεν γαίης Λωτοφάγων, ……………………………………………… » ( Ἐκ τοῦ Ἰλίου ἐμέ ὁ φέρων ἄνεμος εἰς τοὺς Κίκονας μέ προσέγγισε, εἰς τὴν Ἴσμαρον· καὶ τότε ἐγώ τὴν πόλιν κατέστρεψα, καὶ φόνευσα αὐτοὺς· καὶ ἐκ τῆς πόλεως γυναῖκας καὶ πολλὰ κειμήλια λαβόντες ἐμοιράσαμεν, ὥστε μή κἄποιος μας φύγῃ στερούμενος τὸ ἀνάλογον. Τότε ἀλήθεια βεβαίως ἐγώ μέ τὸν δυνατὸν πόδα, ἐμεῖς νά φύγωμεν διέταξα, ἀλλ᾿ ἐκεῖνοι οἱ μεγάλοι βλάκες δὲν ἐπίθοντο. Καὶ ἔπειτα πολὺ μάλιστα μεθυστικὸν ἤπιαν, καὶ πολλὰ πρόβατα ἔσφαζον παρά τὴν ἄμμον καὶ βόδια μέ δυνατοὺς πόδας πρός ἕλξιν. Ἐν τῷ μεταξύ δὲ ἐρχόμενοι οἱ Κίκονες Κίκονας ἐφώναζον, οἵτινες γείτονές των ἦσαν μαζί περισσοτέρους καὶ ἀνδρειοτέρους εἰς τὴν ἐνδοχώραν κατοικοῦντες, ἐμπείρους μάλιστα ἐφίππους μέ ἄνδρας νά μάχωνται καὶ ὅπου εἶνε χρεία πεζοὶ. Ἦλθον ἔπειτα ὅσα φύλλα καὶ ἄνθη γίγνονται εἰς ὥραν, ἐαρινὴν· εὐθύς τότε λοιπόν τοῦ Διὸς κακὴ τύχη παρέστη εἰς ἐμᾶς τοὺς κακόμοιρους, ἵνα πάθωμεν πολλὰ βάσανα. Καὶ σταθέντες ἐμάχοντο μάχην πλησίον τῶν ταχειῶν νηῶν, καὶ ἔβαλλον ἀλλήλους μέ χάλκινα ἔγχη. Καὶ ὅσον ἡ αὐγή διήρκεσε καὶ ἐπροχώρει ἡ ἱερὴ ἡμέρα, τόσον δὲ ἀμυνόμενοι μέναμεν ἄν καὶ ἦσαν περισσότεροι· ὅμως ὅταν ὁ ἥλιος μετέβαινε πρός τὴν βούλυσιν, [ὥρα πού λύνουν τὰ βόδια] καὶ τότε πλέον οἱ Κίκονες ἠνάγκασαν τοὺς Ἀχαιούς δαμάζοντάς τους. Καὶ ἕξ ἀπό ἑκάστην νῆα καλλικνήμιδες ἑταῖροι ἀπωλέσθησαν· οἱ δὲ ἄλλοι διεφύγομεν τὸν θάνατον καὶ τὴν μοῖραν ἐπίσης. Ἀπ᾿ ἐκεῖ περαιτέρω πλέομεν ἀγχωμένοι εἰς τὴν καρδίαν, χαρούμενοι ἐκ τοῦ θανάτου, φίλους συντρόφους χάνοντες. Οὐδέ λοιπόν παρεμπρός αἱ ἀμφίκυρται νῆες μας ἐπορεύοντο, πρίν κἄποιον ἐκ τῶν δυστύχων ἑταίρων τρίς ἕκαστος φωνάξῃ, οἵτινες ἀπέθανον εἰς τὸ πεδίον ὑπό τῶν Κικόνων καταβληθέντες. Καὶ εἰς τὰς νῆας ἐπέπεμψεν ἄνεμον Βορέην ὁ νεφεληγερέτα Ζεύς μέ φοβερὴν λαίλαπα, καὶ μέ νέφη ἐκάλυψε γαῖαν ὁμοῦ καὶ πόντον· καὶ ὠρθώθη νύξ εἰς τὸν οὐρανόν. Καὶ ἐκείναι ἔπειτα ἐφέροντο καθέτως ἐμπρός, τά δὲ ἱστία των εἰς τὰ τρία καὶ εἰς τὰ τέσσαρα διέσχισεν ἡ ἰσχύς τοῦ ἀνέμου. Καὶ αὐτὰ μὲν εἰς τὰς νῆας συστείλαμεν, φοβηθέντες τὸν ὄλεθρον, αὐτὰς δὲ ἐσπευσμένως προσορμίσαμεν εἰς τὴν στεριὰν. Ἐκεῖ δύω νύκτας καὶ δύω ἡμέρας συνεχῶς κείμεθα, μαζί μέ κάματον καὶ μέ πόνους τρώγοντες τὴν καρδίαν μας. Ἀλλ᾿ ὅταν πλέον τὴν τρίτην ἡμέραν ἀπέδοκεν ἡ καλλιπλόκαμος ἠώς, τοὺς ἱστούς ἀφ᾿ οὗ ἐστήσαμε καὶ τὰ λευκὰ ἱστία ἀνασύραντες καθήμεθα· ἐκείνας δὲ ὁ ἄνεμος καὶ οἱ κυβερνῆται κατηύθυνον. Καὶ ἑπομένως πιστεύω ὅτι ἀβλαβής θά ἔφθανα εἰς τὴν πατρίδα γαῖαν, ἀλλ᾿ ἐμέ κῦμα καὶ ῥεῦμα περικάμπτων τὴν Μάλειαν καὶ Βορέης ἀπώθησε, καὶ παρέσυρεν εἰς τὰ Κύθηρα. Ἀπ᾿ ἐκεῖ λοιπόν ἐννέα ἡμέρας ἐφερόμην ἐκ τῶν ὀλεθρίων ἀνέμων εἰς τὸν ἰχθυόεντα πόντον· ὅμως τὴν δεκάτην ἐπέβημεν εἰς τὴν γῆν τῶν Λωτοφάγων, ……………………………………………………………. ) Ἐκ τῶν ἀνωτέρω στίχων πληροφορούμεθα πώς οἱ Κίκονες κατῴκουν καὶ εἰς τὴν ἐνδοχώραν τῆς Ἰσμάρου, ὅπως γράφει ὁ Ὅμηρος: ἤπειρον ναίοντες. Κατά συνέπειαν οἱ Κίκονες ἦσαν ὀρεσκῷοι, ἤτοι: ὀρεσίβιοι. Μάλιστα δὲ: ἐπιστάμενοι μὲν ἀφ᾿ ἵππων ἀνδράσι μάρνασθαι καὶ ὅθι χρὴ πεζὸν ἐόντα. ἤτοι: ἔμπειροι τοῦ πολέμου ἔφιπποι, μέ ἄνδρας νά μάχωνται καὶ ὅπου εἶνε χρεία καὶ πεζοὶ. Πληροφορούμεθα ὅτι οἱ Κίκονες ἐμάχοντο πλησίον τῶν νηῶν καὶ ἔβαλλον μέ χάλκινα ἔγχη: Βάλλον δ᾿ ἀλλήλους χαλκήρεσιν ἐγχείῃσιν. Ὅταν ὁ Ἥλιος μετέβαινε πρός τὴν βούλυσιν, (ὥρα πού λύνουν τὰ βόδια), τότε ἐδάμασαν οἱ Κίκονες τοὺς Ἀχαιούς: ἦμος δ᾿ ἠέλιος μετενίσσετο βουλυτόνδε, καὶ τότε δὴ Κίκονες κλῖναν δαμάσαντες Ἀχαιούς. Οἱ ἐμπειροπόλεμοι Κίκονες ἦσαν βεβαίως οἱ πρόγονοι τῶν Ἀγριάνων τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου, οἵτινες προμαχοῦντες διακρίνοντο, ὡς πλέον γενναῖοι ἄνδρες τῆς τότε ἐποχῆς, ὅπως κατά τὴν μάχην τῆς Ἰσσοῦ τοῦ ἔτους 333 π.Χ. Ἀρριανός. Ἀλεξάνδρου Ἀνάβασις. Β’ 9, 2. Ἀκαδημία Ἀθηνῶν, 1986. « …………….. προέταξε δὲ τῶν μὲν ἱππέων κατά τὸ δεξιὸν τοὺς προδρόμους, ὧν ἡγεῖτο Πρωτόμαχος, καὶ τοὺς Παίονας, ὧν ἡγεῖτο Ἀρίστων, τῶν δὲ πεζῶν τοὺς τοξότας, ὧν ἦρχεν Ἀντίοχος· τοὺς δὲ Ἀγριᾶνας, ὧν ἦρχεν Ἄτταλος, καὶ τῶν ἱππέων τινὰς καὶ τῶν τοξοτῶν ἐς ἐπικαμπήν πρός τὸ ὄρος τὸ κατά νώτου ἔταξε,» (… καὶ προέταξε ἐκ τῶν μὲν ἱππέων κατά τὸ δεξιὸν τοὺς προδρόμους, αὐτῶν ἡγεῖτο ὁ Πρωτόμαχος, καὶ τοὺς Παίονας, αὐτῶν ἡγεῖτο ὁ Ἀρίστων, ἐκ δέ τῶν πεζῶν τοὺς τοξότας, αὐτῶν ἦρχε ὁ Ἀντίοχος· καὶ τοὺς Ἀγριᾶνας, αὐτῶν ἦρχεν ὁ Ἄτταλος, καὶ τινάς ἐκ τῶν ἱππέων καὶ τοξοτῶν εἰς γωνίαν παρέταξεν πρός τὸ κατά τὰ νῶτα ὄρος, ………………………………………………………………………………….. ) Ἀρριανός. Ἀλεξάνδρου Ἀνάβασις. Β’ 9, 4. Ἀκαδημία Ἀθηνῶν, 1986. « καὶ τοὺς τοξότας δὲ καὶ μέρος τῶν Ἀγριάνων καὶ τῶν Ἑλλήνων μισθοφόρων ἔστιν οὓς κατά τὸ δεξιὸν τὸ αὑτοῦ ἐπί μετώπου παραγαγὼν ἐξέτεινεν ὑπέρ τὸ τῶν Περσῶν κέρας τὴν φάλαγγα. ………………………………………………… » ( Ἀλλά καὶ τοὺς τοξότας καὶ μέρος τῶν Ἀγριάνων καὶ τῶν Ἑλλήνων μισθοφόρων εὑρισκομένους κατά τὸ δεξιὸν ἐπί τοῦ αὐτοῦ μετώπου παρατάξας ἐξέτεινε τὴν φάλαγγα ὑπέρ τὸ κέρας τῶν Περσῶν. ……………………………. ) Κατά τὴν μάχην τῶν Γαυγαμήλων, 331 π.Χ., οἱ Ἀγριᾶνες τοῦ Ἀττάλου, μέ τοὺς ἀκοντιστάς τοῦ Βαλάκρου ἀπέκρουσαν τὰ δρεπανηφόρα ἅρματα. Ἀρριανός. Ἀλεξάνδρου Ἀνάβασις. Γ’ 12, 2. Ἀκαδημία Ἀθηνῶν, 1986. « κατά μὲν τὸ δεξιὸν κέρας ἐχόμενοι τῆς βασιλικῆς ἴλης τῶν Ἀγριάνων ἐτάχθησαν οἱ ἡμίσεες, ὧν ἡγεῖτο Ἄτταλος, καὶ μετά τούτων οἱ Μακεδόνες οἱ τοξόται, ὧν Βρίσων ἦρχεν, ἐχόμενοι δὲ τῶν τοξοτῶν οἱ ἀρχαῖοι καλούμενοι ξένοι καὶ ἄρχων τούτων Κλέανδρος. προετάχθησαν δὲ τῶν Ἀγριάνων καὶ τῶν τοξοτῶν οἵ τε πρόδρομοι ἱππεῖς καὶ οἱ Παίονες, ὧν Ἀρέτης καὶ Ἀρίστων ἡγοῦντο. Ξυμπάντων δὲ προτεταγμένοι ἦσαν οἱ μισθοφόροι ἱππεῖς, ὧν Μενίδας ἦρχε. τῆς δὲ βασιλικῆς ἴλης καὶ τῶν ἄλλων ἑταίρων προτεταγμένοι ἦσαν τῶν τε Ἀγριάνων καὶ τῶν τοξοτῶν οἱ ἡμίσεες, καὶ οἱ Βαλάκρου ἀκοντισταί· οὗτοι κατά τὰ ἅρματα τὰ δρεπανηφόρα ἐτετάχατο. ………………………………………………….. » ( Κατά μὲν τὸ δεξιὸν κέρας ὑπερασπιζόμενοι τῆς βασιλικῆς ἴλης ἐτάχθησαν οἱ ἡμίσεις τῶν Ἀγριάνων, αὐτῶν ἡγεῖτο ὁ Ἄτταλος καὶ μετά τούτων Μακεδόνες τοξόται, αὐτῶν ἦρχε ὁ Βρίσων, ὑπερασπιζόμενοι ὅμως τῶν τοξοτῶν οἱ παλαιοὶ καλούμενοι ξένοι καὶ ἄρχων τούτων ὁ Κλέανδρος. Ὅμως προετάχθησαν καὶ τῶν Ἀγριάνων καὶ τῶν τοξοτῶν καὶ ἐκεῖνοι οἱ πρόδρομοι ἱππεῖς καὶ οἱ Παίονες, αὐτῶν ὁ Ἀρέτης καὶ ὁ Ἀρίστων ἡγοῦντο. Ἁπάντων ὅμως προτεταγμένοι ἦσαν οἱ μισθοφόροι ἱππεῖς, αὐτῶν ἦρχεν ὁ Μενίδας. Τῆς δὲ βασιλικῆς ἴλης καὶ τῶν ἄλλων ἑταίρων προτεταγμένοι ἦσαν καὶ τῶν Ἀγριάνων καὶ τῶν τοξοτῶν οἱ ἡμίσεις, καὶ οἱ ἀκοντισταί τοῦ Βαλάκρου· οὗτοι κατά μῆκος τῶν δρεπανηφόρων ἁρμάτων εἶχον τοποθετηθεῖ. …………………………………………………………………….. ) Ἀρριανός. Ἀλεξάνδρου Ἀνάβασις. Γ’ 22, 8. Ἀκαδημία Ἀθηνῶν, 1986. « …………………. Νικάνορα δὲ τὸν τῶν ὑπασπιστῶν ἡγεμόνα καὶ Ἄτταλον τὸν τῶν Ἀγριάνων κατὰ τὴν ὁδόν, ἥντινα οἱ ἀμφί Βῆσσον προὐκεχωρήκεσαν, τοὺς ὑπολειφθέντας ἄγειν ἐκέλευσε, ………………………………………………………………. » ( ………. Καὶ τὸν Νικάνορα τῶν ὑπασπιστῶν ἡγεμόνα καὶ τὸν Ἄτταλον τῶν Ἀγριάνων κατά τὴν ὁδόν, τὴν ὁποίαν ἕνεκα τοῦ Βήσσου ἐκεῖνοι εἶχον πέριξ προχωρήσει, τοὺς βραδυπορευομένους νά φέρουν διέταξε, ……………………. ) Τῷ 1918 ἅπαντες οἱ Πομάκοι βουλευταί (σύνολον 42) τοῦ βουλγαρικοῦ κοινοβουλίου, ἀναφανδόν ἀπεδέχθησαν τὴν ἑλληνικότητά των καὶ βεβαίως τὴν ἐπιθυμίαν των, ἵνα ἐνταχθοῦν εἰς τὴν ἑλληνικὴν ἐπικράτειαν, αὐτοὶ καὶ ἡ πατρίδα γαῖα των καὶ ὄχι εἰς τὴν ὀθωμανικὴν ἐπικράτειαν. Περίπου τὸ αὐτὸ γεγονός ἐπανελήφθη τῷ 1944, ὅταν πολλὰ πομακικὰ χωρία τῆς Βουλγαρίας ἐζήτησαν νά δημιουργήσουν Αὐτόνομη Δημοκρατία Πομάκων, ἥτις ἔπειτα, νά ἐνταχθῇ εἰς τὴν Ἑλλάδα. ( Περιοδικὸν Δαυλός, τεῦχος 185, σελίς 11346.) Ἡ ἀβελτερία, ἡ ἄγνοια, ἡ βλακία καὶ ἡ ἠλιθιότις, πολλάκις τῆς ἑλληνικῆς διπλωματίας, τῶν κυβερνήσεων τῶν ἀχυρανθρώπων, χάρισε εἰς τοὺς Τούρκους τὸν λαόν τῶν αἰχμητῶν Κικόνων τῆς Ἰσμάρου τοῦ Ὀδυσσέως (Ὁμήρου) τοὺς μετέπειτα Ἀγριᾶνας τοῦ Ἀττάλου, τοὺς γενναίους καλλιτέρους ὑπασπιστάς τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου, τοὺς Ἕλληνας Πομάκους. Σήμερα καταβάλλεται προσπάθεια, ἐκ τοῦ λεγομένου ὑπουργείου παιδείας Κ. Δ. Β. Μ.!!;;…. νά ἐκτουρκισθοῦν οἱ Πομάκοι, διότι ἀντί νά διδάσκονται εἰς τὰ σχολεῖα τῶν Πομάκων – Ἀγριάνων – Κικόνων – Ἑλλήνων ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ γράμματα καὶ πρῶτα ἡ Ἑλληνικὴ ἱστορία, δυστυχῶς διδάσκεται ἡ βαρβαρικὴ τουρκική λεγομένη γλῶσσα. Ὡρισμένοι μάλιστα προχώρησαν εἰς κατασκευήν γραμματικῆς τῆς λεγομένης πομακικῆς προφορικῆς γλώσσης καὶ νομίζουν ὅτι προσφέρουν ἐθνικὸν ἔργον παιδείας εἰς τοὺς Ἕλληνας Πομάκους, ἐκεῖνοι ὅμως τὰ ἀντίθετα δυστυχῶς πράττουν. Ἐπειδή λοιπόν οὐδὲν ἐθνικὸν καὶ ἑλληνικὸν πνευματικὸν ἔργον ἀναμένεται ἐκ τοῦ λεγομένου ἑλληνικοῦ κράτους, καλὸν βεβαίως εἶνε ν᾿ ἀναλάβῃ ἔργον ἡ ὑγιής ἑλληνικὴ κεφαλαιοκρατία, ὄχι ἡ βεβλαμμένη, μή πως καὶ τὴν ὑστάτην στιγμήν σώσαιτο ἡ Ἑλλάς. Ὦ Πρόδρομε Ἐμφιετζόγλου, μέγα κῦδος Ἑλλήνων!!…… νά ἐξοπλίζῃς τοὺς Πομάκους – Ἀγριᾶνας – Κίκονας μέ λεπτὰ καὶ μακρὰ ὑλικὰ καὶ πνευματικὰ ἑλληνικὰ ἀκόντια, φέροντα χαλυβδίνην πυραμιδοειδῆ αἰχμήν, ἵνα διαλύσουν βαρβάρους καὶ ἄλλα τέρατα, ἅτινα ἐπιβουλεύονται τὴν ἑλληνικὴν Θρᾴκην. Αἱ αἰχμαί τῶν πνευματικῶν δοράτων νά εἶνε τὰ ἑλληνικὰ ἐπίθετα καὶ τὰ οὐσιαστικὰ προσωπικὰ ὀνόματα, ἡ ἑλληνικὴ ἱστορία καὶ ὁ Ὀλυμπισμός, μ᾿ αὐτὰ τὰ ὅπλα θά ἐφορμήσουν κατά τῶν δρεπανηφόρων ἁρμάτων τοῦ σκότους. Ἔπειτ᾿ ἐκεῖνοι, παρατεταγμένοι καὶ συνασπισμένοι εἰς Θρηικίας Θερμοπύλας στεντορείως εἰπεῖν πρός βάρβαρον ἐχθρόν τὸ ἔνδοξον ἑλληνικὸν ῥηθὲν τοῦ Βασιλέως τῆς Λακεδαίμονος Λεωνίδου: « ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ » ———————————————————————————————————————— Θρῄκη. Θρᾴκη, γεωγραφικὴ περιφέρεια τῆς Βορείου Ἑλλάδος. Θ Θεανώ ρ ῥυδόν ῄ ἠΰς κ Κισσοῦ η ἠθείη » Ἡ ὑπερμέτρως καλλίστη Θεανώ ἡ ἀγαπημένη τοῦ (πατρὸς) Κισσοῦ. » Πρωΐα. Ἐπίτομον ἐγκυκλοπαιδικὸν λεξικόν. Θρᾴκη, σελίς 932. Διασκευή. « Οἱ Ἕλληνες ὠνόμαζον Θρᾴκην τὴν χώραν τὴν ἐκτεινομένην πρός βοῤῥᾶν μέχρι τοῦ Ἴστρου (Δουνάβεως), οἱ Ρωμαῖοι τὴν μέχρι τοῦ Αἵμου καὶ πρός δυσμάς μέ¬χρι τοῦ Στρυμόνος οἱ δὲ Βυζαντινοί μόνον τὴν περιοχήν γύρω τῆς Κων/πόλεως. Κατά τοὺς νεωτέρους χρόνους ἡ Θρᾴκη ἀνῆκεν ἐξ ὁλοκλήρου εἰς τὴν Τουρκίαν μέχρι τοῦ ιθ αἰ., ὁπότε ἤρχισεν ἀποσπωμένη τμηματικῶς ἀπ᾿ αὐτῆς. Οὕτω διά τοῦ βερο¬λινείου συνεδρίου ἀπεσπάσθη τὸ ἀ¬ποτελέσαν τὴν κυρίως Βουλγαρίαν τμῆμα (ἀπό τοῦ Δουνάβεως μέχρι τοῦ Αἵ¬μου) καὶ ἡ ἀνατολικὴ Ρωμυλία, ἥ¬τις ἀπετέλεσε κατ᾿ ἀρχάς ἡγεμονίαν ὑπό τὴν ἐπικυριαρχίαν τοῦ Σουλτάνου, εἶτα δὲ (1885) ἡνώθη μετά τῆς Βουλγαρίας. Κατά τοὺς Βαλκανικοὺς πολέμους (1912 – 13) περιῆλθον ἐπίσης εἰς τὴν Βουλ¬γαρίαν αἱ περιοχαί Ξάνθης, Κομοτινῆς, Ἀλεξανδρουπόλεως αἵτινες διά τῶν μετά τὸν παγκόσμιον πόλεμον συνθηκῶν προσηρτήθησαν εἰς τὴν Ἑλλάδα. » Πρωΐα. Ἐπίτομον ἐγκυκλοπαιδικὸν λεξικόν. Θρᾷκες, σελίς 932. « Γενικὸν ὄνομα ὅπερ ἐδίδετο κατ᾿ ἀρχάς ὑπό τῶν ἀρχαιοτάτων Ἑλλή¬νων εἰς πάντας τοὺς πρός Βορρᾶν τῆς Ἑλλάδος οἰκοῦντας λαούς. Ἀπό τῶν χρόνων τοῦ Ἡ¬ροδότου (Θρᾷκες) ἐκαλοῦντο μόνον οἱ κάτοικοι τῶν πρός νότον τοῦ Αἵμου καὶ τῆς Ροδόπης χωρῶν, ἐθεωροῦντο δὲ οὗτοι πεπολιτισμένοι, ἐν ἀντιθέσει πρός τοὺς βαρβάρους γείτονάς των. » Ὁ προομηρικὸς κῶδιξ Θρῄκη περιλαμβάνει τὰ ἐπίθετα: ἠΰς, ἠθείη, ὡς καὶ τὸ ἐπιῤῥημα ῥυδόν (ἀφθόνως, ὑπερμέτρως). Πανταζίδης Ἰωάννης. Ὁμηρικὸν λεξικόν. Ἐΰς, Ἐΰ, σελίς 265. « Ἐΰς, Ἐΰ, ἐπ. καὶ Ἰων. ἠΰς, ἠΰ, γεν. ἐῆος, αἰτ. ἐΰν, ὀδ. σ 127 καὶ ἠΰν, ΙΛ. Ε 628, οὐδ. ἠΰ, ΙΛ. Υ 80, καλὸς, ἀγαθὸς, ὡραῖος, γενναῖος, ἐπί προσώπων καί ἐπί πραγμάτων, ΙΛ. Β 653, μένος ἠΰ (γενναία ὁρμή) δύναμις, ΙΛ. Ρ 456. » Πανταζίδης Ἰωάννης. Ὁμηρικὸν λεξικόν. Ἠθεῖος, είη, εῖον, σελίς 283. « Ἠθεῖος, ἀγαπητὸς, φίλτατος, ἀκριβός, ἐν Ἰλιάδι ὡς ἐπί τὸ πολύ οὐσιαστικῶς ἐν τῇ προσφωνήσει ἠθεῖε ΙΛ. Ζ 518, ΙΛ. Κ 37 ἔνθα πρεσβύτερος ἀδελφὸς προσφωνεῖται ὑπό νεωτέρου διά τοῦ ἠθείη κεφαλή (φίλη κεφαλή), ἀναλογοῦντος πρός τὸ τῆς καθομιλουμένης (ψυχή μου, ᾿μμάτια μου), προσφωνεῖ ὁ Ἀχιλλεὺς τὴν σκιάν τοῦ ἀποθανόντος Πατρόκλου ΙΛ. Ψ 94. Καὶ ὁ χοιροβοσκός Εὔμαιος ὀνομάζει τὸν Ὀδυσσέα (ἄν ὄχι ἐν προσφωνήσει) ἠθεῖον ὀδ. ξ 147. » Πανταζίδης Ἰωάννης. Ὁμηρικὸν λεξικόν. Ῥυδόν, σελίς 578. « Ῥυδόν, ἐπίῤῥημα ἐκ τοῦ (ῥέω), ἀφθόνως, ὑπερμέτρως, ῥυδόν ἀφνειὸς ὁ πλούσιος, οὗ τινος ῥέουσι τὰ πλούτη, ὁ πλέων εἰς τὰ πλούτη. » Εἰς τοὺς ἑπομένους στίχους τῆς Ἰλιάδος, καὶ διά πρώτην φοράν μάλιστα, ὁ Ὀδυσσεὺς (Ὅμηρος) ἀ¬να¬φέρεται εἰς τὸν βασιλέα Κισσέα πατέρα τῆς Θεανοῦς τῆς μετονομασθείσης εἰς: Θρῄ¬κη (Θρᾴκη). Τὸ ὄνομα Θρῄ¬κη τὸ ἔλαβε ἡ περιοχή κατά τοὺς προομηρικοὺς χρόνους, ἐκ τῶν Θρᾳκῶν ὀνοματοθετῶν γραμματικῶν τῆς τότε ἐποχῆς. ΙΛ. Λ 218 – 228 « Ἔσπετε νῦν μοι, Μοῦσαι, Ὀλύμπια δώματ᾿ ἔχουσαι, ὅς τις δὴ πρῶτος Ἀγαμέμνονος ἀντίον ἦλθεν ἢ αὐτῶν Τρώων ἠὲ κλειτῶν ἐπικούρων. Ἰφιδάμας Ἀντηνορίδης, ἠΰς τε μέγας τε, ὃς τράφη ἐν Θρῄκῃ ἐριβώλακι, μητέρα μήλων· Κισσῆς τὸν γ᾿ ἔθρεψε δόμοις ἔνι τυτθόν ἐόντα μητροπάτωρ, ὃς τίκτε Θεανώ καλλιπάρῃον· αὐτάρ ἐπεί ῥ᾿ ἥβης ἐρικυδέος ἵκετο μέτρον, αὐτοῦ μιν κατέρυκε, δίδου δ᾿ ὅ γε θυγατέρα ἥν· νῄμας δ᾿ ἐκ θαλάμοιο μετά κλέος ἵκετ᾿ Ἀχαιῶν σύν δυοκαίδεκα νηυσὶ κορωνίσιν, αἵ οἱ ἕποντο. » ( Εἰπέ τε μου τώρα, Μοῦσαι, τὰ Ὀλύμπια δώματα ἔχουσαι, ποῖος λοιπόν πρῶτος ἐναντίον τοῦ Ἀγαμέμνονος ἦλθεν ἢ ἐξ ἐκείνων τῶν Τρώων ἢ ἐκ τῶν περιφήμων ἐπικούρων. Ὁ Ἰφιδάμας Ἀντηνορίδης, ὡραῖος καὶ μέγας προσέτι, ὅστις ἐτράφη εἰς τὴν εὔφορην Θρῄκην, τὴν μητέρα τῶν προβάτων· ἐκεῖνον μάλιστα ὁ Κισσῆς ἔθρεψεν ἐντός τῶν δόμων μικρὸν ὄντα τῆς μητρὸς ὁ πατήρ, ὅστις ἔτεκε τὴν καλλιπάρῃον Θεανώ· ἔπειτα ἐπειδή λοιπόν ἔφθασε εἰς τὴν ἀκμήν τῆς περικλεοῦς ἥβης, αὐτοῦ τὸν κράτησε ἐκεῖνος, ἔδωκε δὲ εἰς αὐτὸν μάλιστα τὴν θυγατέρα του· καὶ ἀναχωρήσας ἐκ τοῦ θαλάμου πρός δόξαν ἔφθασε εἰς τοὺς Ἀχαιοὺς μέ δώδεκα καμπυλοκορώνους νῆας, πού αὐταὶ ἕποντο. ) Ὁ Κισσῆς ἢ Κισσεὺς ἦτο βασιλεύς τῆς Θρῄκης, ἐκεῖνος ἐγεννήθῃ τό ἔτος 3180 π.Χ., ἔτεκε δὲ τὴν πανέμορφην Θεανώ τὸ ἔτος 3160 π.Χ., τότε ὠνόμασε τὸ κράτος του: Θρῄκη, πρός τιμήν τῆς θυγατρὸς του Θεανοῦς. Ἔπειτα ἡ Θεανώ ἔλαβε σύζυγον τὸν Τρῶα Ἀντήνορα, υἱόν τοῦ Αἰσυήτου καὶ Κλεομνήστρας. Θεανώ καὶ Ἀντήνωρ ἦσαν οἱ γονεῖς τῶν: Ἀγήνορος, Ἀ¬κάμ¬νατος, Ἑλι¬κάονος, ὁ τελευταῖος ἦτο ὁ ἀνήρ τῆς Λαοδίκης, θυγατρὸς τοῦ βασιλέως Πριάμου τῆς Τροίης: ΙΛ. Γ 123. Προσέτι Θεανώ καὶ Ἀντήνωρ ἦσαν γονεῖς τοῦ Ἰφιδάμαντος, ὅστις ἀνετράφῃ ἐν τῇ Θρῄκῃ παρά τῷ πάπ¬πῳ αὐτοῦ Κισσεῖ: ΙΛ. Λ 22. Ὁ Ἰφιδάμας ἐκινήθη μέ στρατόν καὶ μέ δώδεκα νῆας, ἀφ᾿ οὗ ἔφθασε εἰς τὴν πόλιν Περκώτην τῆς παρ᾿ Ἑλλησπόντῳ Μυσίας μεταξύ τῆς Λαμψάκου καὶ τῆς Ἀβύδου, ἐγκα¬τέ¬λιπε τὰς νῆας καὶ πεζὸς εἰς τὸ Ἴλιον ἦλθεν: ΙΛ. Λ 227 – 230. Ὁ Ἀντήνωρ εἶχε ἕτερον υἱόν, τὸν Πηδαῖον, τὸν ὁποῖον ἐφόνευσεν ὁ Μέγας κατά τὴν χρονικὴν περίοδον τοῦ τρωικοῦ πολέμου. Ὁ Πηδαῖος ἦτο νόθος υἱός τοῦ Ἀντήνορος καὶ μέ ἐπιμέλεια ἔτρεφεν ἐκεῖνον ἡ θεϊκὴ Θεανώ, ἶσα βεβαίως μέ τὰ προσφιλῆ της τέκνα χάριν τοῦ ἀνδρός της: ΙΛ. Ε 69 – 71. Ἡ Θεανώ λοιπόν λαβοῦσα σύ¬ζυγον τὸν Ἀντήνορα, τὸν υἱόν τοῦ Αἰσυήτου, ἠκολούθησεν ἐκεῖνον εἰς τὸ Ἴλιον τῆς Τροίης, ὅπου ἐγένετο ἱέρεια εἰς τὸν ναόν τῆς Θεᾶς Ἀθηναίης. ΙΛ. Ζ 286 – 310 « Ὣς ἔφαθ᾿, ἡ δὲ μολοῦσα ποτί μέγαρ᾿ ἄμφιπόλοισι κέκλετο· ταὶ δ᾿ ἄρ᾿ ἀόλλισαν κατά ἄστυ γεραιὰς. αὐτὴ δ᾿ ἐς θάλαμον κατεβήσετο κηώεντα, ἔνθ᾿ ἔσαν οἱ πέπλοι παμοίκιλα ἔργα γυναικῶν Σιδονίων, τὰς αὐτὸς Ἀλέξανδρος θεοειδής ἤγαγε Σιδονίηθεν, ἐπιπλὼς εὐρέα πόντον, τὴν ὁδόν ἣν Ἑλένην περ ἀνήγαγεν εὐπατέρειαν· τῶν ἕν᾿ ἀειραμένη Ἑκάβη φέρε δῶρον Ἀθήνῃ, ὃς κάλλιστος ἔην ποικίλμασιν ἠδὲ μέγιστος, ἀστήρ δ᾿ ὣς ἀπέλαμπεν· ἔκειτο δὲ νείατος ἄλλων. βῆ δ᾿ ἰέναι, πολλαὶ δὲ μετεσσεύοντο γεραιαὶ. Αἱ δ᾿ ὅτε νηόν ἵκανον Ἀθήνης ἐν πόλει ἄκρῃ, τῇσι θύρας ὤϊξε Θεανώ καλλιπάρῃος, Κισσηΐς, ἄλοχος Ἀντήνορος ἱπποδάμοιο· τὴν γάρ Τρῶες ἔθηκαν Ἀθηναίης ἱέρειαν. αἱ δ᾿ ὀλολυγῇ πᾶσαι Ἀθήνῃ χεῖρας ἀνέσχον· ἡ δ᾿ ἄρα πέπλον ἑλοῦσα Θεανώ καλλιπάρῃος θῆκεν Ἀθηναίης ἐπί γούνασιν ἠϋκόμοιο, εὐχομένη δ᾿ ἠρᾶτο Διὸς κούρῃ μεγάλοιο· » πότνι᾿ Ἀθηναίη, ῥυσίπτολι, δῖα θεάων, ἂξον δὴ ἔγχος Διομήδεος, ἠδὲ καὶ αὐτὸν πρηνέα δὸς πεσέειν Σκαιῶν προπάροιθε πυλάων, ὄφρα τοι αὐτίκα νῦν δυοκαίδεκα βοῦς ἐνί νηῷ ἤνις ἠκέστας ἱερεύσομεν, αἴ κ᾿ ἐλεήσῃς ἄστυ τε καὶ Τρώων ἀλόχους καὶ νήπια τέκνα. » » ( Οὕτως εἶπεν [ἡ Ἑκάβη] αὐτὴ δὲ ἐρχομένη πρός τὰ μέγαρα τὰς ὑπηρετρίας κάλεσε· καὶ ἐκείναι λοιπόν συγκέντρωσαν ἀπό τὸ ἄστυ τὰς γηραιὰς. Αὐτὴ δὲ εἰς τὸν εὐωδιαστὸν θάλαμον κατέβη, ὅπου ἦσαν οἱ πέπλοι τῶν γυναικῶν τὰ παμποίκιλα ἔργα τῶν Σιδωνίων, τὰς ὁποίας ὁ ἴδιος ὁ θεοειδής Ἀλέξανδρος ἔφερεν ἐκ τῆς Σιδῶνος, ἐπιπλεύσας τὸν εὐρὺν πόντον, ὲκεῖνο τὸ ταξίδι εἰς τὸ ὁποῖον μάλιστα ἀπήγαγε τὴν καλλιπάτειρα Ἑλένην· ἐξ αὐτῶν ἕνα λαμβάνουσα ἡ Ἑκάβη τὸν ἔφερε δῶρον εἰς τὴν Ἀθήνην, ὅστις ἦτο κάλλιστος μέ ποικίλματα καὶ μέγιστος, καὶ ὥς ἀστήρ ἀπέλαμπεν· εὑρίσκετο ὅμως τελευταῖος τῶν ἄλλων. Καὶ ἔβη νά ὑπάγῃ, καὶ πολλαὶ ἠκολούθουν γερόντισσαι. Καὶ ὅταν ἐκείναι ἔφθανον εἰς τὸν ναόν τῆς Ἀθήνης εἰς τὴν ἀκρόπολιν, εἰς αὐτὰς τὰς θύρας ἄνοιξεν ἡ καλλιπάρῃος Θεανώ, ἡ Κισσηΐς, ἡ σύζυγος τοῦ ἱπποδαμαστοῦ Ἀντήνορος· διότι ἐκείνην ἔκαμον οἱ Τρῶες ἱέρειαν τῆς Ἀθηναίης. Καὶ ἐκείναι μέ ὀλολυγμόν πᾶσαι εἰς τὴν Ἀθήνην τὰς χεῖρας ἀνέτειναν· καὶ αὐτὴ λοιπόν τὸν πέπλον λαβοῦσα ἡ καλλιπάρῃος Θεανώ τὸν ἔθεσεν εἰς τὰ γόνατα ἐπάνω τῆς καλλικόμου Ἀθηναίης, καὶ προσευχομένη παρεκάλει τὴν κόρην τοῦ μεγάλου Διὸς· » σεβασμία Ἀθηναίη, πολιοῦχε, σεπτὴ τῶν Θεαινῶν, θραύσε λοιπόν τὸ ἔγχος τοῦ Διομήδους, προσέτι καὶ ἐκεῖνον δῶσε πρηνής νά πέσῃ ἔμπροσθεν τῶν Σκαιῶν πυλῶν, ὥστε πρός σέ εὐθύς τώρα εἰς τὸν ναόν δώδεκα βοῦς ἑνὸς ἔτους ἀκεντήτους θά θυσιάσωμεν, ἄν ἴσως ἐλεήσῃς καὶ τὸ ἄστυ καὶ τὰς συζύγους τῶν Τρώων καὶ τὰ νήπια τέκνα. » ) Ἐκ τῶν ἀνωτέρω στίχων πληροφορούμεθα πολλὰ γεγονότα: Ἡ βασίλισσα Ἑκάβη ἡ σύζυγος Πριάμου, κατά τὰ ἔτη 3087 – 3078 π.Χ. τοῦ τρωικοῦ πολέμου ἦτο ἤδη γραῖα, διότι ἡ παρέα της ἀπετελεῖτο ἀπό γυναῖκας γηραιὰς. Κατά δεύτερον ἦτο μάνα δέκα ἐννέα τέκνων, ἤδη ἀνδρῶν. Ἡ Ἑκάβη κατέβη εἰς τοὺς θαλάμους τοῦ ὑπογείου τοῦ ἀνακτόρου ὅπου ἐκεῖ ἦσαν οἱ πέ¬πλοι, ἔλαβεν λοιπόν ἐκείνη εἰς τὰς χεῖρας τὸν κάλλιστον, ὅστις εἶχε πάνπολλα κε¬ντήματα καὶ ἀπέλαμπε ὡς ἀστήρ. Τὸν πέπλον ἐκεῖνον καθώς καὶ τοὺς ἄλλους κατασκεύασαν ἐντός τοῦ ἀνακτόρου γυναῖκες τῶν Σιδωνίων, τὰς ὁποίας ὁ ἴδιος ὁ θεοειδής Ἀλέξανδρος ἢ Πάρις ἀφ᾿ οὗ πρῶτα τὰς ἠγό¬ρασε τὰς ἔφερεν εἰς Ἴ¬λιον. Πότε ὅμως ἐσυνέβη ἐκεῖνο τὸ γεγονός; Ὅταν ὁ Πάρις ἀ¬πέπλευσεν ἐκ Τροίης πρός Λακεδαίμονα; ἢ ὅταν ἐ¬πέ¬στρεφεν ἐξ αὐτῆς ἐπέρασεν ἀπό τὴν Φοινίκην; Πιστεύω πώς ἐ¬γένετο τὸ δεύτερον. Ἐάν ὁ Πάρις ἔφθανε ἀπό τὴν Τροίην, διά μέσῳ Φοινίκης, εἰς τὸ Γύθειον, οἱ ναῦται τῆς νηὸς θά ἦ¬σαν πολύ κουρασμένοι λόγῳ τῆς ἀποστά¬σεως, ἀλλά καὶ ἐκ τοῦ φορτίου τῆς νηὸς καὶ ἐκ τῶν γυναικῶν Σιδωνίων. Ἔπρεπε ἐκεῖνοι νά ἦσαν βεβαίως εἰς πάρα πολύ καλὴν σωματικὴν κατάστασιν, οὕτως ὥστε νά ἐλαύνουν ἐκ τῆς Λακεδαίμονος φέροντες ταχέως τὸν Ἀλέξαν¬δρον καὶ τὴν Ἑλένην. Ἀλλά βεβαίως καὶ δι᾿ ἕν᾿ ἀκόμη λόγον: οἱ δύω σφόδρα ἐρω¬τευμένοι, ἔπρεπε νά κάμνουν τὸ ταξίδι τοῦ μέλιτος, ἀφί¬χθησαν λοιπόν εἰς τὴν Σιδῶνα τῆς Φοινίκης. Ἀπ᾿ ἐκεῖ μάλιστα, οἱ δύω σφόδρα ἐρωτευμένοι, ἔκαμον τὰς ἀ¬γοράς των καὶ ἠγόρασαν τὰς γυναῖκας (δούλας) τῶν Σιδωνίων. Ἔ¬πειτα ὁ Ἀλέξανδρος ἔφερε τὴν Ἑλέ¬νην μαζί μέ τὰς γυναῖκας τῶν Σιδωνίων καὶ τὰ πράγματα εἰς τὸ Ἴλιον, τῷ 3090 π.Χ. Ὁ Πάρις ἢ Ἀλέξανδρος ἦτο 30 ἐτῶν, ἐγεννήθη τὸ ἔτος 3120 π.Χ., ἡ δὲ Ὡραία Ἑ¬λέ¬νη τῆς Λήδης ἦτο 20 ἐτῶν, γεννηθεῖσα τὸ ἔτος 3110 π.Χ. καὶ ἔλαβεν ἐκείνην σύζυγον ὁ Μενέλαος τὸ ἔτος 3092 π.Χ., νύμφη τότε 18 ἐτῶν. Τὸν πέπλον ἐκεῖνον λοιπόν τὸν ὁποῖον κατασκεύασαν αἱ Σιδωνίαι γυναῖκες προσέφερεν ἡ βασίλισσα Ἑκάβη καὶ εἰς τὰ γόνατα τῆς Θεᾶς Ἀθηναίης τὸν ἔθεσεν ἡ καλλιπάρῃος ἱέρεια Θεανώ ἡ Κισσηΐς, ἡ κόρη τοῦ βασιλέως τῆς Θρῄκης Κισ¬σοῦ καὶ σύζυγος τοῦ Ἀντήνορος. Τότε ἡ ἱέρεια Θεανώ, ἀρχάς τρωικοῦ πολέμου 3087 π.Χ., ἦτο ἤδη 73 ἐτῶν ὅπως βεβαίως συνομῆλιξ ἦτο καὶ ὁ σύζυγός της, ὁ Ἀντήνωρ, ὁ ὁποῖος μάλιστα ζοῦσε κατά τὴν περίοδον ἐκείνην, ἦτο δὲ εἷς τῶν φρονιμωτάτων ἡγεμόνων τῶν Τρώων, ὅστις ἐσυνεβούλευσεν τὸν βασιλέα Πρίαμον καὶ τοὺς δημογέροντας, ἄν καὶ εἰς μάτην, τὴν παράδοσιν τῆς Ἑλένης, ἀλλά καὶ τὴν ἀπόδοσιν ὅλων τῶν κτημάτων αὐτῆς εἰς τοὺς Ἀχαιούς. Ἄς μᾶς τὰ περιγράψει καλλίτερα ὁ Ὀδυσσεὺς (Ὅμηρος). ΙΛ. Γ 145 – 160 « αἶψα δ᾿ ἔπειθ᾿ ἵκανον ὅθι Σκαιαὶ πύλαι ἦσαν. Οἱ δ᾿ ἀμφί Πρίαμον καὶ Πάνθοον ἠδὲ Θυμοίτην Λάμπον τε Κλυτίον θ᾿ Ἱκετάονά τ᾿, ὄζον Ἄρηος, Οὐκαλέγων τε καὶ Ἀντήνωρ, πεπνυμένω ἄμφω, ἥατο δημογέροντες ἐπί Σκαιῇσι πύλῃσι, γήραϊ δὴ πολέμοιο πεπαυμένοι, ἀλλ᾿ ἀγορηταί ἐσθλοὶ, τεττίγεσσιν ἐοικότες, οἵ τε καθ᾿ ὕλην δενδρέῳ ἐφεζόμενοι ὄπα λειριόεσσαν ἱεῖσι· τοῖοι ἄρα Τρώων ἡγήτορες ἧντ᾿ ἐπί πύργῳ. οἳ δ᾿ ὡς οὖν εἴδονθ᾿ Ἑλένην ἐπί πύργον ἰοῦσαν, ἦκα πρός ἀλλήλους ἔπεα πτερόεντ᾿ ἀγόρευον· » οὐ νέμεσις Τρῶας καὶ ἐϋκνήμιδας Ἀχαιούς τοιῇδ᾿ ἀμφί γυναικὶ πολὺν χρόνον ἄλγεα πάσχειν· αἰνῶς ἀθανάτῃσι θεῇς εἰς ὧπα ἔοικεν· ἀλλά καὶ ὧς τοίη περ ἐοῦσ᾿ ἐν νηυσὶ νεέσθω, μηδ᾿ ἡμῖν τεκέεσσί τ᾿ ὀπίσσω πῆμα λίποιτο. » » ( Καὶ εὐθύς ἔπειτα ἔφθανον ὅπου ἦσαν αἱ Σκαιαὶ πύλαι. Καὶ ἐκεῖνοι περί τὸν Πρίαμον καὶ τὸν Πάνθοον καὶ τὸν Θυμοίτην τὸν Λάμπον καὶ τὸν Κλυτίον καὶ τὸν Ἱκετάονα, τὸν γόνον τοῦ Ἄρεως, καὶ ὁ Οὐκαλέγων καὶ ὁ Ἀντήνωρ, ἐμπνευσμένοι ἀμφότεροι, οἱ δημογέροντες ἐκάθοντο ἐπάνω ἀπό τὰς Σκαιὰς πύλας, ἤδη ἀπό τὸ γῆρας ἀποστερούμενοι τοῦ πολέμου, ἀλλ᾿ ἀγορηταί ἐσθλοὶ, μέ τοὺς τέττιγας ὁμοιάζοντες, καὶ ἐκεῖνοι ἐπάνω εἰς τὰ κλαδιά τοῦ δένδρου ἐπικαθήμενοι φωνήν λεπτὴν ἐκπέμπουν· τέτοιοι λοιπόν τῶν Τρώων οἱ ἡγήτορες ἐκάθηντο ἐπάνω εἰς τὸν πύργον. Καὶ ἐκεῖνοι λοιπόν ἀφ᾿ οὗ καὶ τὴν Ἑλένην εἶδον πρός τὸν πύργον ἐρχομένην, σιγανά πρός ἀλλήλους λόγους συντόμους ἀγόρευον· » ὄχι τιμωρία εἰς τοὺς Τρῶας καὶ εἰς τοὺς καλλικνήμιδας Ἀχαιούς καὶ ἕνεκα τέτοιας γυναικὸς πολὺν χρόνον ἄλγη νά πάσχουν· φοβερῶς μέ τῶν ἀθανάτων Θεαινῶν εἰς τὸ πρόσωπον ὁμοιάζει· ἀλλά καί οὕτω τέτοια ὄντως μάλιστα εἰς τὰς νῆας νά ἐπιστρέψῃ, μήτε εἰς ἐμᾶς καὶ εἰς τὰ τέκνα μας ὀπίσσω συμφορά ν᾿ ἀφήσῃ. » ) Τὸν Ἀντήνορα δὲν ἤκουσεν ἡ πολιτικὴ ἡγεσία, μέ ἀποτέλεσμα τὸν ὄλεθρον. ΙΛ. Η 347 – 353 « τοῖσιν δ᾿ Ἀντήνωρ πεπνυμένος ἦρχ᾿ ἀγορεύειν· » κέκλυτέ μευ, Τρῶες καὶ Δάρδανοι ἠδ᾿ ἐπίκουροι, ὄφρ᾿ εἴπω τὰ με θυμός ἐνί στήθεσσι κελεύει. δεῦτ᾿ ἄγετ᾿, Ἀργείην Ἑλένην καὶ κτήμαθ’ ἅμ᾿ αὐτῇ δώομεν Ἀτρεΐδῃσιν ἄγειν· νῦν δ᾿ ὅρκια πιστὰ ψευσάμενοι μαχόμεσθα· τῷ οὔ νύ τι κέρδιον ἡμῖν ἔλπομαι ἐκτελέεσθαι, ἵνα μή ῥέξομεν ὧδε. » » ( Ἐν τούτοις δὲ, ὁ ἐμπνευσμένος Ἀντήνωρ ἄρχισε ν᾿ ἀγορεύῃ· » ἀκοῦστε με, Τρῶες καὶ Δάρδανοι καὶ ἐπίκουροι, διά νά εἴπω ὅσα ὁ θυμός ἐντός τῶν στηθῶν ἐμέ κελεύει. Ἐμπρός ἐλᾶτε, τὴν Ἀργείτισσα Ἑλένην καὶ τ᾿ ἀποκτήματα μαζί μ᾿ αὐτὴν ἀφ᾿ οὗ δώσωμεν νά λάβουν οἱ Ἀτρεῖδαι· καὶ εὐθύς πιστοὺς ὅρκους καταπατήσαντες νά μαχόμεθα· διά τοῦτο βεβαίως πολύ ὠφέλιμον δι᾿ ἐμᾶς ἐλπίζω νά ἐκτελεσθῇ, ἵνα μή πράξομεν οὕτως. » )

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s