Archive for the ‘Ελληνικό Πανεπιστήμιο’ Category

Τι θα γίνει με το διαχρονικό και διακομματικό σκάνδαλο «Αντώνης Λιάκος» που εκπροσωπεί -και εκφράζει την παρανομία ;

Ποιοι και πότε θα πάνε φυλακή για περιφρόνηση της δικαιοσύνης ;

Του Σπύρου Χατζάρα

Είναι το μεγαλύτερο σκάνδαλο από όλα.
Η δικαιοσύνη ,με τελεσίδικη απόφαση του ΣτΕ, το 1996 αποφάσισε ότι ο κ. Αντώνης Λιάκος τοποθετήθηκε παρανόμως καθηγητής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και διέταξε την άμεση απόλυση του.

Για 14 χρόνια αυτή η απόφαση παραμένει ανεφάρμοστη.

Κάποια αόρατη «Δύναμη» ,που βρίσκεται υπεράνω των Θεσμών και της Δικαιοσύνης, υπεράνω του Κυρίαρχου Ελληνικού Λαού , προστατεύει τον «εκλεκτό» της Νέας Τάξης, των «Περιουσίων», και της Παγκόσμιας Διακυβέρνησης.

Η Επιτροπή του άρθρου 5 του Ν.1470/1984 του Συμβουλίου της Επικρατείας συνεδρίασε στις 22 Νοεμβρίου 1999 και ομοφώνως διαπίστωσε ότι η Διοίκηση δεν εφάρμοσε την κατά του Λιάκου (με αρ.3138/1996) απόφαση.

Με αυτή τη διαπίστωση το θέμα παραμένει σε εκκρεμότητα.

Διαδοχικές Κυβερνήσεις Σημίτη και Καραμανλή,υποτάχθηκαν στις Βουλήσεις της Ανωτέρας Δυνάμεως και ο Λιάκος παραμένει 14 χρόνια στη Θέση του.
Δικηγόρος του κ. Λιάκου ήταν ο πανταχού παρόν κ.Αλιβιζάτος, που το 1996 προέβλεψε ότι η απόφαση δεν θα εφαρμοστεί ΠΟΤΕ.
Τι γνώριζε ο κ.Αλιβιζάτος;

Το πρώτο βήμα για να αποκατασταθεί η Δημοκρατία στην Ελλάδα, και η πρώτη σύγκρουση με την ΑΟΡΑΤΗ ΧΟΥΝΤΑ, είναι να εφαρμοστεί η απόφαση για τον Λιάκο.

Και βέβαια πρέπει να τιμωρηθούν όλοι όσοι ευθύνονται με πράξεις ή παραλήψεις για την περιφρόνηση της Δικαιοσύνης και την κατάλυση των δημοκρατικών θεσμών.

Ευθύνονται δεκάδες. Διαδοχικοί υπουργοί, και μάλιστα ο «τρομοκράτης», (στα Νιάτα του),Πέτρος Ευθυμίου, «φυτευτός» «δημοσιογράφος» και βουλευτής του ΔΟΛ, όταν ήταν υπουργός Παιδείας , κατηγορηματικώς αρνήθηκε να κάνει οτιδήποτε για να εκπέσει ο Λιάκος . Διαδοχικοί πρυτάνεις ευθύνονται επίσης όπως οι, Πέτρος Γέμτος, Γεώργιος Μπαμπινιώτης και Κωνσταντίνος Δημόπουλος.
Ευθύνονται και το σύνολο των βουλευτών που σιώπησαν.
Εμπρός να ανατρέψουμε την ΑΟΡΑΤΗ ΧΟΥΝΤΑ.

http://deltio11.blogspot.com/2010/01/blog-post_3110.html

«Γράμμα από μια ακόμη αγανακτισμένη φοιτήτρια»

«Σας γράφω για να σας μεταφέρω την αγανάκτησή μου σχετικά με τη κατάσταση που επικρατεί στη σχολή μου. Μετά από ένα δύσκολο χειμώνα γεμάτο άγχος ,αγωνία, στερήσεις και σκληρή δουλειά, πέρασα στη Νομική σχολή του Δ.Π.Θ στη Κομοτηνή. Το γεγονός ότι θα βρισκόμουν μακριά από το σπίτι μου, μου προκαλούσε ανάμεικτα συναισθήματα, όμως κυριαρχούσε η ανυπομονησία μου για την καινούρια μου ζωή.

Φτάνοντας στη σχολή, με περίμενε μια δυσάρεστη έκπληξη. Μπαίνοντας, αντί να με οδηγήσει η επιθυμία μου για εξερεύνηση στο εσωτερικό της σχολής και να με υποδεχθεί κάποιος πρόθυμος να με κατατοπίσει στο χώρο, βρέθηκα να αποτελώ το μήλο της έριδος αφινιασμένων εκπροσώπων κομματικών παρατάξεων, οι οποίοι διεκδικούσαν την εγγραφή μου στη σχολή και κατ’ επέκταση στο κόμμα τους κάτι για το οποίο δε με είχε προειδοποιήσει κανείς. .Παράλληλα, οι απαραίτητες πληροφορίες για τη σχολή τη πόλη και το πρόγραμμα σπουδών ήταν διαθέσιμες μόνο σε ειδικά περιοδικά της κάθε παράταξης που διατίθεντο στα τραπεζάκια τους. Πριν καν συνειδητοποιήσω τι συνέβαινε είχα προτάσεις για καφέ από ένα σωρό άτομα τα οποία έδειχναν χωρίς καν να με γνωρίζουν να με συμπαθούν σε υπερβολικό βαθμό ενώ το τεράστιο ψεύτικο χαμόγελό τους με οδηγούσε στον εκνευρισμό.

Για αρκετές μέρες το τηλέφωνό μου χτυπούσε ακατάπαυστα και οι προσκλήσεις για βραδινές εξόδους έπεφταν βροχή. Το ζήτημα είναι πως κάθε φορά που απαντούσα θετικά, βρισκόμουν στον τόπο συνάντησης με ένα σωρό άλλους πρωτοετείς και όλοι μαζί σαν κοπάδι οδηγούμασταν από μεγαλύτερους-στελέχη του εκάστοτε κόμματος –στο χώρο διασκέδασης. Αργότερα κατάλαβα πως αυτό ονομάζεται ‘’υποδοχή πρωτοετών’’ κάθε παράταξης προκειμένου φυσικά να προσθέσουν μέλη, και λαμβάνει χώρα σε μαγαζιά με τα οποία η κάθε παράταξη έχει συμφωνίες για δωρεάν είσοδο των στελεχών, χαμηλότερες τιμές στα ποτά και άλλα. Ακόμη, συνήθως η κάθε παράταξη έχει το δικό της μαγαζί-στέκι που συχνάζουν τα μέλη της ,σνομπάροντας μέλη άλλων παρατάξεων που τυχόν βρεθούν εκεί.

Καθώς οι μέρες περνούσαν, η ζωή στη σχολή γινόταν όλο και πιο δύσκολη καθώς δεν είχα ενταχθεί σε καμία παράταξη βλέποντας τη κατάσταση, ενώ η πολιορκία μου συνεχιζόταν στενά. Βλέπετε, έχουν φροντίσει να τοποθετήσουν τα ‘’τραπεζάκια’’ τους εκατέρωθεν της εισόδου του κτηρίου, επομένως το να εισέλθεις χωρίς να γίνει αντιληπτή η παρουσία σου είναι αδύνατον. Ωστόσο ,και παρά την επιμονή όλων ,εξακολουθούσα να παραμένω ανένταχτη και κατά συνέπεια μόνη. Το ογδόντα τοις εκατό των φοιτητών όπως διαπίστωσα με λύπη έχει σχηματίσει φιλίες-που συχνά αποδεικνύονται λυκοφιλίες-με άτομα του κόμματος που υποστηρίζουν, επομένως τα πράγματα ήταν δύσκολα για κάποια που δεν ήθελε να προσχωρήσει σε κανένα από αυτά. Ωστόσο επιφυλακτικά έδωσα το παρόν σε μερικές εξόδους αναζητώντας συμφοιτητές με κοινά ενδιαφέροντα, δυστυχώς όμως μέχρι σήμερα στο μυαλό της πλειοψηφίας είναι τα κόμματα.

Αρνητική εντύπωση ως πρωτοετούς , μου έκαναν και οι γενικές συνελεύσεις, οι οποίες επιφανειακά είχαν ως θέματα συζήτησης κάποια που αφορούσαν όλους μας όπως στέγαση σίτιση και άλλα αλλά κατέληγαν-και καταλήγουν-πάντα σε προσωπικές επιθέσεις και καυγάδες ανάμεσα σε κάθε παράταξη. Τα παραπάνω καθώς και το γεγονός ότι ο μόνος τρόπος να ενημερωθώ έγκαιρα για το πρόγραμμα της σχολής, αλλαγές σε αυτό, και γενικά ο,τι αφορούσε τη σχολή, ήταν να διατηρώ επαφές αναγκαστικά με κάποιο μέλος παράταξης –εκτός αν έπρεπε να ψάχνω από διαίσθηση κάθε φορά για επίσημες ανακοινώσεις ανάμεσα στις εκατοντάδες στους πίνακες της σχολής-, με ώθησαν στο να μη πηγαίνω στη σχολή.

Στη συνέχεια, ήρθαν οι πρώτες εξεταστικές, όπου με περίμενε ακόμα μια δυσάρεστη έκπληξη. Οι συνεργασίες ανάμεσα στους φοιτητές γίνονταν-και γίνονται-και πάλι παραταξιακά, καθώς στελέχη της κάθε παράταξης μεγαλύτερων ετών, αναλάμβαναν να κρατήσουν θέσεις κατάλληλες για αντιγραφή στις αίθουσες από το προηγούμενο βράδυ στα μέλη τους , καθώς και να στείλουν τις απαντήσεις των θεμάτων μέσω κινητού σε αυτά κατά τη διάρκεια της εξέτασης! Έτσι , και πάλι όποιος ήταν ανένταχτος ήταν και πάλι σε χειρότερη μοίρα από το πλήθος. Συνεπώς, η βοήθεια που προσφέρουν οι παρατάξεις στις εξεταστικές, αποτελεί δέλεαρ για να κερδίσουν ψήφο και μέλη.

Έφτασα τρίτο έτος και ενώ όλα αυτά με είχαν οδηγήσει στο να μένω εκτός σχολής -μια και η παρακολούθηση δεν είναι υποχρεωτική-, αποφάσισα να επιστρέψω στη σχολή και τις καθημερινές παραδόσεις αφού το ενδιαφέρον των ενοχλητικών ‘’πολιορκητών’’ έχει στραφεί στους πρωτοετείς πια. Όμως ακόμα και απαλλαγμένη από αυτό το βάρος ,έχω να αντιμετωπίσω ένα σωρό άλλα προβλήματα…Το πρόγραμμα της σχολής καταρχάς είναι εξαντλητικό. Συνήθως τα μαθήματα ξεκινούν στις 9 το πρωί και τελειώνουν στις 9 το βράδυ γεγονός που μας αναγκάζει να επιλέγουμε ποιά μαθήματα θα παρακολουθούμε. Συνεπώς είναι σχεδόν αδύνατο ένας φοιτητής να παρακολουθεί το σύνολο των μαθημάτων πράγμα που αποτελεί βασική προϋπόθεση για πιθανότητες επιτυχίας στην εξεταστική.

Επίσης, όσον αφορά την εξεταστική ,βρισκόμαστε ολόκληρο το εξάμηνο χωρίς βιβλία, -ενώ τα μαθήματα προχωράνε-, τα οποία καλούμαστε να παραλάβουμε τελευταία στιγμή πριν την εξεταστική από βιβλιοπωλεία , με αποτέλεσμα να βρισκόμαστε ξαφνικά αντιμέτωποι με τόμους τους οποίου σε μπορούμε να διαχειριστούμε από άποψη χρόνου καθώς μέχρι τελευταίας στιγμής μας είναι άγνωστοι. Έτσι καταφεύγουμε στην αγορά σημειώσεων και επιτομών από συγκεκριμένα φωτοτυπάδικα, το κόστος των οποίων συχνά φτάνει τα 100 ευρώ για όλα τα μαθήματα. Προηγουμένως δε, στην αρχή κάθε εξαμήνου , καλούμαστε να επιλέξουμε ανάμεσα σε 2-3 συγγράμματα για κάθε μάθημα συμπληρώνοντας γραπτή αίτηση ,χωρίς διαμορφωμένο κριτήριο επιλογής εφόσον δε γνωρίζουμε περί τίνος πρόκειται, ενώ το σύνηθες είναι να μας υπαγορεύουν οι παρατάξεις ποιά βιβλία θα επιλέξουμε και έτσι από στόμα σε στόμα όλοι μηχανικά να συμπληρώνουμε την αίτηση σύμφωνα με τις υποδείξεις τους. Γιατί άραγε; Τί παραπάνω γνωρίζουν εκείνοι;

Όμως η καθημερινότητα στη σχολή διέπεται και από άλλα προβλήματα που οδηγούν στην απογοήτευση. Στο κτήριο της σχολής υπάρχει βιβλιοθήκη στην οποία κανείς δε μας έχει δείξει πώς δουλεύουμε, πώς και πού ψάχνουμε πληροφορίες , με αποτέλεσμα η πλειοψηφία των φοιτητών να μη γνωρίζει καν που βρίσκεται. Ακόμη αν κάποιος αναλάβει μια εργασία από τις προτεινόμενες σε ορισμένα μαθήματα, δε γνωρίζει με ποιό τρόπο μπορεί να την ολοκληρώσει επιτυχώς, αφού κανείς δε μας έχει κατατοπίσει προκειμένου να εξοικειωθούμε με την επιστημονική έρευνα, την αναζήτηση στο διαδίκτυο, την παρουσίαση αλλά και το κυριότερο: τον τύπο που πρέπει να ακολουθήσουμε προκειμένου να είναι σωστή. Επομένως αν κάποιος δεν έχει βοήθεια από το περιβάλλον του ,ιδιαίτερες γνώσεις πάνω στο πώς γίνεται μια επιστημονική εργασία ή την ευκαιρία και το κουράγιο να ψάχνει καθηγητές να ‘’ζητιανέψει’’ πληροφορίες που κατά τη γνώμη μου έπρεπε να προσφέρονται αυτονόητα, αποκλείεται σχεδόν από μια πολύ σημαντική διαδικασία τριβής με το αντικείμενο σπουδών.

Ας πάρουμε όμως στο απλούστερο που μπορεί να κάνει ένας φοιτητής :την παρακολούθηση παραδόσεων. Είμαστε φοιτητές νομικής, ακούμε αξιόλογους ανθρώπους να διδάσκουν, κρατάμε σημειώσεις και αργότερα καλούμαστε να λύσουμε πρακτικά θέματα χωρίς πολλές φορές να έχουμε μια εικόνα του τί γίνεται στη πράξη. Βρίσκομαι τρία χρόνια στη σχολή και μέχρι προσφάτως που επισκέφθηκα μόνη τα δικαστήρια, δε γνώριζα πώς διεξάγεται μια δίκη. Δεν έχουμε δεί ποτέ μας δικόγραφο, δε γνωρίζουμε αρκετά πράγματα που αφορούν τη πράξη ενώ καλούμαστε στις εξετάσεις να λύσουμε πολύπλοκα πρακτικά βάσει θεωρίας. Όσο για τον τρόπο διόρθωσης, συχνά είναι τα παράπονα φοιτητών για μαθήματα που έγραψαν και δε πέρασαν ενώ σε άλλα εντελώς αδιάβαστοι με φρικτά γραπτά πήραν βαθμούς.. Απαντήσεις επίσημες των ερωτημάτων σπάνια βγαίνουν προκειμένου να εντοπίσουμε τα λάθη μας επομένως τι νόημα έχουν οι εξεταστικές έτσι;

Τέλος συχνά είναι τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε με τη γραμματεία καθώς συνήθως μας εξυπηρετούν με το ζόρι τις λίγες ώρες που είναι στη διάθεσή μας, ενώ φαίνεται να τους λείπουν οι καλοί τρόποι. Ωστόσο, είναι συχνότερα στη διάθεση των στελεχών των παρατάξεων τους οποίους μάλιστα διευκολύνουν, καθώς έχουν το προνόμιο να περνούν στα ενδότερα, στα γραφεία..

Ξέρω ότι πάνω κάτω σε όλες τις σχολές οι φοιτητές αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα που ίσως μάλιστα συχνά περνούν απαρατήρητα. Ακόμη γνωρίζω πως όλα τα παραπάνω δεν είναι λόγος για να κρυφτεί κανείς πίσω τους δικαιολογώντας έτσι δικές του αποτυχίες και αδυναμίες. Όμως αναρωτιέμαι γιατί είμαστε αναγκασμένοι να νοιώθουμε αδέσποτοι σε ένα πανεπιστήμιο χωρίς να ενδιαφέρεται κανείς για το άτομό μας εκτός από τους ψηφοθήρες της κάθε γενιάς; Γιατί είμαστε αναγκασμένοι να βλέπουμε όπου και αν στρέψουμε το βλέμμα μας στη σχολή χρώματα κομμάτων και αφίσες τους; Γιατί θα πρέπει και εδώ να ανεχόμαστε τις πελατειακές σχέσεις; Όλα αυτά μόνο απογοήτευση και θυμό προκαλούν σε ένα υγειώς σκεπτόμενο άτομο… Ευτυχώς υπάρχουν ορισμένοι καθηγητές που είναι προσιτοί , έχουν όρεξη για δουλειά και το σημαντικότερο όλων μας εμπνέουν καθώς η έμπνευση είναι κάτι που απουσιάζει από τα πανεπιστημιακά ιδρύματα. Και είναι σχεδόν αδύνατον ένας νέος άνθρωπος να κάνει τα πρώτα του βήματα και να χτίσει με όρεξη το μέλλον του χωρίς έμπνευση…»

Ανένταχτη.

http://troktiko.blogspot.com/2009/10/blog-post_6114.html

Τα γράφω τώρα για να μην πουν κάποιοι ότι αποσκοπούσα να επηρεάσω την ψήφο των συμπατριωτών μας λίγο καιρό πριν την κάλπη!

ΟΝΝΕΔ: Κάλπες με «φουσκωτούς»

Καταγγελίες για μπράβους και παραβίαση κάθε έννοιας δημοκρατικών διαδικασιών συνθέτουν το σκηνικό εμφύλιας σύρραξης στη νεολαία της Νέας Δημοκρατίας «E» 14/7

Στη δεκαετία του ’80 και στην εποχή των «Ρέιντζερς» και των «Κενταύρων» γυρίζει την ΟΝΝΕΔ ο πρόεδρός της κ. Γ. Παπανικολάου, με την ανεξήγητη (;) εμμονή του να διατηρεί από τις 7 Ιουνίου και τη θέση του επικεφαλής της νεολαίας της ΝΔ και τη θέση του ευρωβουλευτή του κυβερνώντος κόμματος.

Η κατάσταση στο εσωτερικό της Νεολαίας της ΝΔ, εξαιτίας ακριβώς αυτής της εμμονής, είναι τις τελευταίες ημέρες εκρηκτική και δεν αποκλείεται οι διαστάσεις της εσωκομματικής σύγκρουσης που βρίσκεται σε εξέλιξη να γίνουν ακόμη μεγαλύτερες τις επόμενες ημέρες, καθώς τόσο τα στελέχη της Ρηγίλλης όσο και τα στελέχη του Μεγάρου Μαξίμου εξακολουθούν να παρακολουθούν ως απλοί θεατές τα τεκταινόμενα.

Απόλυτα ενδεικτικά του κλίματος που επικρατεί στην ΟΝΝΕΔ, την οποία πολλές φορές στο παρελθόν έχει επικαλεστεί για τους αγώνες της και ο ίδιος ο πρωθυπουργός, είναι τα όσα συνέβησαν το μεσημέρι του Σαββάτου, έξω από κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας.

«Φουσκωτοί» που έπαιζαν τον ρόλο της περιφρούρησης, άνδρες «οπλισμένοι» με καδρόνια, μια κάλπη που άλλαζε κάθε τόσο μέρος και αναρίθμητες καταγγελίες για παραβίαση κάθε έννοιας δημοκρατικών διαδικασιών συνθέτουν το σκηνικό της έντασης που πιστοποιεί το γεγονός ότι η ΟΝΝΕΔ βρίσκεται σε μια από τις μεγαλύτερες κρίσεις στην ιστορία της.

Ολα ξεκίνησαν από την αιφνιδιαστική απόφαση του κ. Γ. Παπανικολάου να προχωρήσει -εν κρυπτώ ουσιαστικά- στη διενέργεια εκλογών για τη Γραμματεία της ΔΑΠ Αθήνας, οργάνωση που του χρειάζεται προκειμένου να διατηρήσει στην παρούσα φάση τον έλεγχο της Νεολαίας και να μπορέσει -όταν έρθει η στιγμή- να καθορίσει και τους όρους διαδοχής του, προωθώντας σύμφωνα με πληροφορίες τον πρώην γραμματέα της ΔΑΠ ΑΕΙ, κ. Δημ. Βολουδάκη.

Για τις «εκλογές» του Σαββάτου ελάχιστοι ήταν εκείνοι που ενημερώθηκαν επισήμως. Οταν μέλη της Κεντρικής Επιτροπής που δεν πρόσκεινται στον πρόεδρο, έμαθαν από άλλες πηγές ότι βρίσκεται σε εξέλιξη εκλογική διαδικασία, έσπευσαν στο ξενοδοχείο «Τιτάνια». Εκεί, όπως καταγγέλλουν οι ίδιοι, ήρθαν αντιμέτωποι με «φουσκωτούς» που βρίσκονταν στην πόρτα.

Οταν κατάφεραν να μπουν μέσα, επικράτησε πανδαιμόνιο. Οταν οι… οργανωτές των εκλογών αντελήφθησαν ότι δεν μπορούσε πλέον να συνεχιστεί εκεί η διαδικασία, πήραν την κάλπη και τη μετέφεραν σε αίθουσα της Γεωπονικής Σχολής, όπου ξεκλείδωσαν τις πόρτες προκειμένου να μπουν μέσα.

Η διαδικασία, που κάθε άλλο παρά σχέση με εκλογές έχει, ολοκληρώθηκε αργά το απόγευμα. Το αποτέλεσμα ωστόσο, όπως είναι φυσικό μετά τα όσα είχαν προηγηθεί, αμφισβητείται ευθέως από τις οργανώσεις της ΔΑΠ στην πλειονότητα των σχολών (Πάντειο, Οικονομικό Νομικής, Φυσικομαθηματικό κ.ά.).

Διαρροές

Ο ίδιος ο κ. Παπανικολάου, παρά τις καταγγελίες που έγιναν από τον γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής κ. Κ. Κατσαφάδο, απέφυγε να δώσει οποιαδήποτε απάντηση. Περιορίζεται στο να «διαρρέει» ότι η παραμονή του στην ηγεσία της ΟΝΝΕΔ αποτελεί επιθυμία του πρωθυπουργού και προέδρου της ΝΔ κ. Κ. Καραμανλή.

Είναι σαφές, μετά και τα όσα έγιναν το Σάββατο, ότι η κατάσταση στη Νεολαία έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο και οι ευθύνες -κυρίως της Ρηγίλλης- είναι μεγάλες, καθώς ουδείς αντιδρά παρά τις εκκλήσεις σημαντικού αριθμού μελών της κεντρικής επιτροπής της ΟΝΝΕΔ.

Επίσης, μετά τις τελευταίες εξελίξεις, τη λύση καλείται να δώσει πλέον ο ίδιος ο πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΑΡΑΝΤΑΚΟΣ

ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ

Γ. Καμπάνης, υπεύθυνος ΔΑΠ-ΝΔΦΚ Παντείου

Θέλουν να επιβάλουν το αποτέλεσμα

«Δεν μπορεί να δικαιολογηθεί σε καμία περίπτωση η πρωτοφανής μεθόδευση για την επιβολή της άποψης μίας μειοψηφίας στην πλειοψηφία. Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα για όποιον θέλει να τα δει. Σχολές που συνολικά στις φοιτητικές εκλογές έλαβαν πάνω από το 60% των ψήφων που έλαβε η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ στην Αθήνα, αποφασίστηκε από τον γραμματέα της παράταξης και τον πρόεδρο της ΟΝΝΕΔ να μην εκπροσωπούνται στα ανώτατα όργανα. Οι πρακτικές μάλιστα που χρησιμοποίησαν για να πετύχουν τον σκοπό τους κάθε άλλο παρά δημοκρατικές είναι. Συγκεκριμένα, με τη συνδρομή μπράβων προσπάθησαν να πραγματοποιήσουν εκλογές για την ανάδειξη γραμματείας Αθήνας σε κεντρικό ξενοδοχείο και στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο και όχι στα γραφεία της παράταξης, με σκοπό να επιβάλουν το αποτέλεσμα που τους βολεύει. Με άλλα λόγια προσπάθησαν με κάθε τρόπο να επιβάλουν την άποψή τους αψηφώντας τους χιλιάδες ΔΑΠίτες που αγωνίζονται καθημερινά για τις αρχές και τις αξίες της φιλελεύθερης παράταξης. Με τέτοιους τρόπους το μόνο που πετυχαίνουν είναι να διασπούν και να συρρικνώνουν τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ. Εμείς δεν θα τους το επιτρέψουμε».

Π. Φράγκος, μέλος ΚΕ ΟΝΝΕΔ

Θλίψη, οργή, απογοήτευση

«Η ξεκάθαρη παραβίαση κάθε έννοιας πολιτικής ηθικής και δεοντολογίας μόνο θλίψη και οργή μπορεί να προκαλέσει. Θλίψη γιατί στιγματίζει την πιο μεγάλη και ιστορική παράταξη της χώρας.  Οργή γιατί απογοητεύει τους φοιτητές και τις φοιτήτριες της ΔΑΠ, που παρότι κέρδισαν μια μεγάλη νίκη στις φοιτητικές εκλογές, βλέπουν να αποκλείονται από τα ανώτερα όργανα οι σχολές τους. Κανένας ΔΑΠίτης που σέβεται τον εαυτό του και έχει τη στοιχειώδη πολιτική αξιοπρέπεια δεν μπορεί να αποδεχθεί εκλογές για τη γραμματεία πόλης ΔΑΠ-ΝΔΦΚ Αθήνας σε αίθουσες ξενοδοχείων με μπράβους και αλυσίδες».

Η. Γρηγορίου, μέλος ΚΕ ΟΝΝΕΔ

Πρακτικές που διχάζουν

«Σε μια εποχή, όπως φάνηκε και στις ευρωεκλογές, όπου οι νέοι αποστρέφονται την πολιτική και σε μια δύσκολη πολιτική συγκυρία για τη φιλελεύθερη παράταξη αυτό που προέχει είναι η συσπείρωση και η ενότητα. Πρακτικές που διχάζουν και διασπούν την ψυχική ενότητα των φοιτητών της ΔΑΠ δεν προσφέρουν σε κανέναν τίποτα. Υπάρχει ανάγκη για πολιτικές πρωτοβουλίες που θα προάγουν τη σύνθεση και τη συνεννόηση και θα εκτονώσουν τη σημερινή δυσάρεστη κατάσταση. Διαφορετικά οι εξελίξεις μόνο δυσοίωνες μπορεί να είναι για όσους αγαπάμε και στηρίζουμε τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ».

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11378&subid=2&tag=8333&pubid=4652854

(περισσότερα…)

Το Πρώτο Θέμα, 12.7.2009, σ. 47 (ρεπορτάζ για καθηγητές ιστορίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου για τα βιβλία Ιστορίας)

Επιφυλλίδα: Ανεπίγνωστα ή συνειδητά στρατευμένοι προπαγανδιστές – Κοσμοθεωρία των εθνών versus αποδόμηση

Παναγιώτης Ήφαιστος*

Οι κοινωνίες, ανοήτως, χρηματοδοτούν με σπάνιους πόρους τα λεγόμενα «Τμήματα Κοινωνικών Επιστημών». Μέσα στα απυρόβλητα «ακαδημαϊκά» οχυρά εδώ και αιώνες «συνωστίζονται» ανεπίγνωστα ή συνειδητά στρατευμένοι προπαγανδιστές. Ο ρόλος τους υποστηρίζω στο βιβλίο μου Κοσμοθεωρία των Εθνών που μόλις κυκλοφόρησε (βλ. http://www.ifestosedu.gr) ήταν πάντοτε αντικοινωνικός. Κύρια αποστολή τους ήταν να παρέχουν ευτελείς υπηρεσίες στις εκάστοτε εξουσίες: Αποικιοκρατικό έγκλημα, καταλήστευση του πλανήτη, εθνοκαθάρσεις, γενοκτονίες, περιφερειακοί και παγκόσμιοι πόλεμοι  και ιδεολογική γιγαντομαχία τον 20ό αιώνα. Ουσιαστικά, κατά την διάρκεια της ιδεολογικής ηγεμονομαχίας του 20ού αιώνα από μικρομεσαίοι ιδεολογικοί μηχανισμοί μετατράπηκαν σε βιομηχανίες παραγωγής επιστημονικά μεταμφιεσμένης προπαγάνδας. Την ύστερη εποχή,  η «παγκοσμιοποίηση» προκάλεσε πανδημία ιδεολογημάτων. Οι καλοπληρωμένοι θαμώνες αναμειγνύονται με διεθνικά κινούμενους εξωπολιτικούς κερδοσκόπους, αξιωματούχους ηγεμονικών δυνάμεων και αφελείς ιεραπόστολους της «παγκοσμιοποίησης». Ευέλικτα και προσαρμοστικά υπηρετούν, τώρα, τον εθνομηδενιστικό-αποδομητικό νεοταξισμό. Ενάντιά τους βαίνουν τα πνευματικά κτίσματα των εθνικών κοσμοθεωριών και η ασίγαστη αξίωση των μελών των εθνών για δημοκρατία, κοινωνική και πολιτική ελευθερία και εθνική ανεξαρτησία. Όσο ο κόσμος απομακρύνεται από την αποικιοκρατία τόσο περισσότερο θα συγκροτούνται εθνοκρατοκεντρικές αντιηγεμονικές συσπειρώσεις που θα απομονώνουν τα τελευταία σκιρτήματα των πολιτικών και ιδεολογικών απογόνων του μαρκήσιου de Sade. Οι παρωχημένοι προπαγανδιστικοί μηχανισμοί παραγωγής αποδομητικού εθνομηδενισμού, όμως, μένουν. Ροκανίζουν ανθρωπολογικά τις απρόσεκτες κοινωνίες. Όσες κοινωνίες δεν προσέξουν θα πάθουν ότι τους αξίζει για μια τόσο μεγάλη απροσεξία. Αν ήμουν βουλευτής θα εισηγούμουν να τερματιστεί η χρηματοδότηση αυτών των παρωχημένων ιδεολογικών μηχανισμών. Οι σπάνιοι πόροι να διοχετευτούν για πανεπιστημιακά τμήματα κοινωνικά ωφέλιμων τομέων (γιατροί, γεωπόνοι, τεχνικοί, φιλόλογοι κτλ).

——————

*Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς. Στο βιβλίο του Κοσμοθεωρία των Εθνών (βλ. πληροφορίες www.ifestosedu.gr), μεταξύ πολλών άλλων, αναλύεται εκτενώς το φαινόμενο των μεταμοντέρνων ιδεολογημάτων ως ιδεολογικό εργαλείο ισχύος των ηγεμονικών δυνάμεων στην εποχή της «παγκοσμιοποίησης».

Οι παθογένειες του ελληνικού πανεπιστημίου


Της Ελίνας Γαληνού

Το θέμα έχει απασχολήσει επανειλημμένα την κοινή γνώμη, ιδίως κάθε φορά που συμβαίνουν ακραίες καταστάσεις μέσα στον χώρο της Ανώτατης Παιδείας. Τα επίμονα και πολυετή φαινόμενα μέσω των οποίων εκδηλώνονται οι διάφορες παθογένειες των Ελληνικών Πανεπιστημίων,, είναι βέβαιο ότι μας έχουν πείσει αρκούντως για το πρόβλημα. Και ενώ τροφοδοτεί άφθονη θεματολογία για συζητήσεις σε πάνελ, ημερίδες και αναλύσεις, δεν διαφαίνεται καμιά πρόοδος στον ορίζοντα. Κάθε φορά που θα γίνει νύξη για εκπαιδευτική μεταρρύθμιση σχετικά με την λειτουργία των Πανεπιστημίων μας, οι «προοδευτικοί» θα εκτονώσουν την αγωνία τους για την τύχη της Ελληνικής Παιδείας καίγοντας τις πόλεις, καταστρέφοντας ξένες περιουσίες, κάνοντας καταλήψεις και βανδαλισμούς μέσα στους χώρους των Πανεπιστημίων επικαλούμενοι προ πάντων το «πανεπιστημιακό άσυλο». Και ο καιρός περνάει, ενώ οι συζητήσεις και οι προβληματισμοί διαδέχονται ο ένας τον άλλον χωρίς αποτέλεσμα. «Πώς επιτέλους εννοούν αυτοί οι δημοκράτες την Ανώτατη Παιδεία; Και πόσες απαιτήσεις οικονομικές έχουν οι καθηγητές στην Ελλάδα, σε σχέση με τους συναδέλφους τους του εξωτερικού;» απορούσε ένας καθηγητής ΑΕΙ του εξωτερικού, ο οποίος επέστρεψε στην Ελλάδα με την συνταξιοδότησή του; Διότι σε άλλες χώρες, οι καθηγητές Πανεπιστημίων, ούτε τις απολαβές του ύψους των δικών μας έχουν, ούτε την δυνατότητα να διαχειρίζονται τόσο χαλαρά τα ερευνητικά κονδύλια. Εκεί λογοδοτούν αυστηρά για τις δαπάνες στα επιστημονικά και ερευνητικά προγράμματα και όταν πληρώνονται για να συμμετάσχουν σε συνέδρια, είναι υποχρεωμένοι να τα παρακολουθήσουν ώστε να δώσουν συγκεκριμένες αναφορές όταν επιστρέφουν στη βάση τους. Οσο για τους φοιτητές ξένων Πανεπιστημίων, υπάρχει τεράστια αντίφαση με τους δικούς μας, ιδίως όσους είναι διαποτισμένοι με τις αρχές των λαικών δημοκρατιών..Αλήθεια, έχουν σκεφτεί ότι στα Πανεπιστήμια των λαικών δημοκρατιών που τόσο τους συγκινούν, ισχύουν κανονισμοί από τους πλέον αυστηρούς; Εκεί οι καταλήψεις και οι αποχές είναι τιμωρητέες, επειδή θεωρείται ότι παρακωλύουν την Παιδεία και βλάπτουν το κοινό συμφέρον. Το Πανεπιστημιακό άσυλο που εδώ κατέληξε να παρέχει ασυλία στους κουκουλοφόρους, είναι αυστηρά οριοθετημένο εάν ισχύει. Η παρακολούθηση και οι εξετάσεις είναι υποχρεωτικά ενώ ο θεσμός του «αιώνιου φοιτητή» που τόσο ευδοκίμησε στη χώρα μας, είναι ανήκουστος. Αυτό συμβαίνει διότι σε άλλες χώρες, τα Πανεπιστήμια δεν προορίζονται για δράση συνδικαλιστών-φοιτητών, ούτε για την προώθηση μικροσυμφερόντων καθηγητών, αλλά για σπουδή. Αντέχουν αλήθεια οι προοδευτικοί μας τέτοια Πανεπιστήμια; Ευνόητη η απάντηση νομίζω. Οσο για τη διαχείριση κονδυλίων η οποία αναφέρθηκε σε πρόσφατο άρθρο του ιστολογίου, καταθέτω την μαρτυρία Πανεπιστημιακού διδασκάλου το 1985. Τότε μόλις είχαν πρωτοεμφανιστεί οι δυνατότητες κονδυλίων έρευνας και κάποιος από την ομάδα του, σκέφτηκε να κινήσει ερευνητικό θέμα για την μόλυνση της ατμόσφαιρας που αντιστοιχούσε σε κονδύλιο ύψους 15 εκατ. δρχ, χωρίς να έχει θεσπίσει κάν βασικούς άξονες της έρευνάς του. Ο καθηγητής προέβαλε άρνηση θεωρώντας ότι η είσπραξη του κονδυλίου αυτού ήταν καθαρή σπατάλη άνευ ουσίας. Τότε ο βοηθός τον απείλησε με ..μήνυση την οποία βέβαια δεν τόλμησε να υποβάλει, γιατί η διοίκηση του Πανεπιστημίου δικαίωσε τον καθηγητή. Ο φαύλος κύκλος όμως είχε προοπτικές μεγάλης συνέχειας, γιατί συνδέθηκε άρρηκτα με συμφέροντα που αποτρέπουν την θεραπεία της παθογένειας των Πανεπιστημίων μας. Δυστυχώς!

http://infognomonpolitics.blogspot.com/2009/07/blog-post_5374.html


Πάντειο: Οι «αντιεξουσιστικές» συμμορίες εν δράσει
Είμαι φοιτήτρια της Νομικής και φίλη μιας φοιτήτριας Ψυχολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου. Ως φοιτήτρια υποστηρίζω την Πανσπουδαστική και γενικότερα το ΚΚΕ. Διαβάζω αρκετά συχνά το Ρεσάλτο το οποίο, αν και διαφωνώ με ορισμένες θέσεις του, θεωρώ ότι είναι ένα μαχητικό έντυπο της Αριστεράς.

Στις 17 Ιουνίου στις έξι το απόγευμα συνόδεψα τη φίλη μου στις εξετάσεις του μαθήματος του Καθηγητή Ψυχολογίας Γιάννη Παπαμιχαήλ στο Αμφιθέταρο Σάκη Καράγιωργα του Παντείου Πανεπιστημίου. Εκεί εμφανίστηκε μια ομάδα τραμπούκων, σχετιζόμενοι όπως μου είπαν, με το αντιεξουσιαστικό στέκι του Παντείου, για να καταγγείλει σε όλους τους παρευρισκόμενους φοιτητές το «ύποπτο πολιτικό ήθος» του παραπάνω Καθηγητή. Τον περίμεναν μάλιστα στην είσοδο του Αμφιθεάτρου για να τον διαπομπεύσουν φραστικά, επειδή από όσα μας είπαν και από όσα διαβάσαμε σε μια αφίσα που είχε τοιχοκολληθεί, είχε τολμήσει να συμμετέχει στην παρουσίαση ενός βιβλίου ενός άλλου καθηγητή που αφορούσε το φαινόμενο της μετανάστευσης.

Όχι μόνος του, αλλά μαζί με άλλους, όπως το «φασιστικό περιοδικό Ρεσάλτο» και το «γνωστό Τουρκοφάγο Νεοκλή Σαρρή». Τόσο ο εκδοτικός οίκος (Πελασγός), που είχε εκδώσει το βιβλίο που παρουσιάστηκε, όπως και ορισμένοι παρευρισκόμενοι στην παρουσίαση, που όπως φαίνεται ανήκαν στο χώρο της ακροδεξιάς, απετέλεσαν για όλους αυτούς τους «εισαγγελείς πολιτικής κατηγορίας» αποδείξεις όχι μόνο του φασιστικού περιεχομένου του ίδιου του βιβλίου, αλλά και της «φιλοφασιστικής νοοτροπίας» όλων ανεξαιρέτως των ατόμων που παρευρέθηκαν ή συμμετείχαν στην παρουσίαση του βιβλίου. Άρα και του καθηγητή του Παντείου ή του περιοδικού Ρεσάλτο.

Καταρχάς, νομίζω ότι είναι όντως λάθος σήμερα, έστω για επικοινωνιακούς λόγους, για ένα αριστερό περιοδικό ή για ένα πολιτικό στοχαστή της αριστεράς να συμμετέχει σε εκδηλώσεις όπου η βασική συνιστώσα τους φαίνεται να γέρνει προς το ΛΑΟΣ. Πιστεύω ότι κάθε ταύτιση της πατριωτικής αριστεράς με την εθνικιστική δεξιά δεν εξυπηρετεί καθόλου τους πολιτικούς στόχους της αριστεράς.

Είναι όμως επίσης λάθος (το έκανε ο κ. Παπαμιχαήλ και το άκουσα με τα αυτιά μου) να προσπαθεί να υποβαθμίσει την πολιτική σημασία του φραστικού τραμπουκισμού των ξεκουκουλομένων κουκουλοφόρων, δηλώνοντας στο τέλος του επεισοδίου ότι «κάπως έτσι σκεφτόμουν και εγώ στην ηλικία τους. Απλώς, δεν ξέρουν ούτε που ζουν, ούτε σε ποιον απευθύνονται.»

Δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα. Αυτά τα θρασύδειλα υποκείμενα συντηρούνται ίσως από τη φυσική τους αντιπαράθεση με την Αστυνομία και κάθε μορφή κράτους και εξουσίας, αλλά επίσης από όλα σχεδόν τα αστικά ΜΜΕ που τους εμφανίζουν, ήδη από τον περασμένο Δεκέμβρη, ως μια ακραία ίσως μορφή εξέγερσης, αλλά επίσης σαν μια πολιτικά ορθή έκφραση της δημοκρατικής κοινής γνώμης. Εμφανίζονται σχεδόν σαν το πιο ριζοσπαστικό τμήμα των νέων αγανακτισμένων πολιτών. Δεν νομίζω ότι αυτό ίσχυε στο παρελθόν.

Όπως με πληροφόρησε η φίλη μου, ο κ. Παπαμιχαήλ είναι ένας καθηγητής απαιτητικός, ίσως υπέρμετρα αυστηρός στη βαθμολογία του, αλλά οπωσδήποτε σοβαρός, δίκαιος και συνεπής στις υποχρεώσεις του απέναντι στους φοιτητές και στο πανεπιστήμιο. Η εντύπωση που υπάρχει είναι ότι ανήκει πολιτικά στο χώρο της αριστεράς, ίσως και της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς.

Αξίζει να σημειωθεί ότι κατά σύμπτωση, στο ίδιο μέρος, την ίδια στιγμή, κυκλοφορούσαν αρκετοί συνδικαλιστές άλλων φοιτητικών παρατάξεων, αφού στον απάνω όροφο διεξάγονταν οι εκλογές των μεταπτυχιακών φοιτητών του Παντείου.

Ήταν εντούτοις εντυπωσιακή η διακριτικότητά τους απέναντι στις φασιστικές πρακτικές των τραμπούκων του αντιεξουσιαστικού χώρου. Ο κ. Παπαμιχαήλ χωρίς καμία ουσιαστική υποστήριξη από κανένα συνάδελφό του ή φοιτητή, εμφανίστηκε ως κατηγορούμενος και ένοχος, που έπρεπε να απολογηθεί στο λαϊκό δικαστήριο των τραμπούκων, που είχαν μάλιστα οι γελοίοι, ένα ύφος εισαγγελέων πολιτικής ορθότητας. Ματαίως προσπάθησε να χειριστεί την κατάσταση με ήπιο τρόπο ή να κάνει διάλογο με τους αντιεξουσιαστές κατηγόρους του. Με απίστευτο θράσος αυτοί συνέχιζαν απτόητοι τις φραστικές τους επιθέσεις και τις απειλές, δηλώνοντας μάλιστα ότι δεν κάνουν καμία συζήτηση με όσους συμμετέχουν σε συζητήσεις με φασίστες.

Το θέμα δεν είναι λοιπόν τo ποιοι ακριβώς είναι εκείνοι που προσπαθούν να πουλήσουν και να επιβάλλουν την «πολιτική τους ορθότητα» στα ΑΕΙ. Δεν είναι καν στις γνωστές διαδικασίες καταστρατήγησης κάθε ιδέας ελεύθερης διακίνησης ιδεών που μακροπρόθεσμα υποσκάπτει το άσυλο. Δεν είναι στην απερίφραστη άρνηση κάθε πολιτικού διαλόγου από τους διάφορους αντιεξουσιαστές. Δεν είναι ούτε στους καθοδηγητές ή στα κέντρα που οργανώνουν τα άτομα αυτά ή στις σκοπιμότητες αυτής της τρομοκρατίας των νέων τραμπούκων, που στρέφεται κατά των αιρετικών ή διαφωνούντων. Είναι στην απουσία ενός φοιτητικού κινήματος ικανού να αντιπαρατεθεί σε αυτές τις πρακτικές. Είναι στην αμηχανία των εκπροσώπων των υπόλοιπων φοιτητικών παρατάξεων απέναντι στην φασίσουζα τρομοκρατική δράση των τραμπούκων είτε του αντιεξουσιαστικού χώρου, είτε των οργανωμένων συναδέλφων τους της «Χρυσής Αυγής».

Είναι κυρίως στην αδιαφορία και στην ανοχή που δείχνει σε όλα αυτά τα φαινόμενα η φοιτητική και ακαδημαϊκή κοινότητα, ακόμα και όταν οι τραμπουκισμοί στρέφονται κατά ατόμων των οποίων οι προοδευτικές αντιλήψεις και το ήθος παραμένουν εκτός κάθε πιθανής αμφισβήτησης. Και αυτό το τελευταίο ακριβώς είναι το πιο ανησυχητικό σύμπτωμα της σήψης και της παραμικρής, όχι βέβαια της «αριστεράς» γενικώς (αφού αριστερά σήμερα αποκαλείται ακόμα και το ΠΑΣΟΚ), αλλά της ίδιας της κοινωνίας μας. Ίσως έχουμε πλέον πρόβλημα ως οργανωμένη κοινωνία (γιατί από το σύγχρονο αστικό κράτος και τους διαχειριστές των κοινοτικών εντολών δεν μπορεί να περιμένει κανείς τίποτα). Έχουν πετύχει ήδη να μας παθητικοποιήσουν απέναντι στην τρομοκρατία των διαφόρων κουκουλοφόρων που βγάζουν τις κουκούλες τους μόνο όταν μπαίνουν στις τρύπες τους, δηλαδή στα Πανεπιστήμια που τους υποδέχονται λόγω δημοκρατικής ανεκτικότητας, στα διάφορα Εξάρχεια που λειτουργούν ως κέντρα συνάντησης μεταξύ τους ή ακόμα στα αστυνομικά τμήματα ή στις υπηρεσίες στις οποίες πολλοί από αυτούς υπάγονται.

Αυτοί οι τραμπούκοι πολιτικά εργάζονται για την ενίσχυση του κάθε Καρατζαφέρη. Γιατί ο ανώνυμος κόσμος που βλέπει αγανακτισμένος τι συμβαίνει γύρω του καθημερινά και δεν βλέπει καμία ελπίδα από πουθενά (παρά τις προσπάθειες του ΚΚΕ), μπορεί κάποτε να στηρίξει την ακροδεξιά με πολύ πιο μαζικό τρόπο από ότι συμβαίνει σήμερα. Αυτή η κατάσταση έχει παρατραβήξει.

Δεν είμαι καθόλου υπέρ της ελεύθερης έκφρασης της κάθε άποψης, ούτε υπέρ του δημοκρατικού διαλόγου με φασίστες. Ακριβώς γι’ αυτό, τόσο όταν οι φασίστες εμφανίζονται ως κανονικοί χρυσαυγίτες, όσο και όταν το παίζουν «αντιεξουσιαστές», θεωρώ ότι καταργούν το άσυλο επιβάλλοντας με εκφοβισμούς την σιωπή σε όσους, αυτοί οι ίδιοι θεωρούν πολιτικούς τους αντίπαλους.

Ντρέπομαι επειδή κάτω από αυτούς τους εκφοβισμούς είμαι εγώ η ίδια αναγκασμένη να υπογράψω με ψευδώνυμο.

Πηγή:

http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=3486

hrakleidis

Ιστορία και εθνοκάθαρση. Παρατηρήσεις σε μια δήλωση

Η πρώτη παρατήρηση είναι ότι οι θέσεις αυτές έχουν να κάμουν με τη συγκυρία που προκάλεσε το αίτημα της αναθεώρησης της ιστορίας. Το αίτημα αυτό εμφανίσθηκε πριν από λίγα χρόνια, όταν η Υπερδύναμη αποφάσισε να επικαλεσθεί το επιχείρημα της “δημοκρατίας” και των “δικαιωμάτων” ως όπλο για τη νομιμοποίηση της ηγεμονίας της στον κόσμο. Το «έθνος», στο πλαίσιο αυτό, εκτιμήθηκε ότι ήταν δυνατόν να εγείρει εμπόδια στο εγχείρημά της. Είναι προφανές ότι οι αξίες αυτές, για την Υπερδύναμη, αποτελούν μέσον, όχι αυτοσκοπό. Εάν επομένως πρόθεσή μας είναι να μην λειτουργήσουμε ως αντικειμενικοί απολογητές του ηγεμόνα, αλλά ως θεράποντες των ανθρωπιστικών αξιών, θα πρέπει να σταθούμε απέναντι στην προσέγγιση της πολιτικής ως δύναμης την οποία στις διακρατικές σχέσεις διακινούν καταφανώς οι ισχυροί. Δεν είδα όμως κανέναν από τους ηρακλείς αυτούς των αξιών του ανθρώπου να ορθώνεται κατά της επιλογής αυτής της Υπερδύναμης

Η δεύτερη παρατήρηση αφορά στην ίδια την έννοια της εθνοκάθαρσης. Ο ακαδημαϊκός δάσκαλος, και όταν ακόμη ομιλεί ως πολίτης, οφείλει να έχει κατά νουν ότι οι έννοιες είναι ακριβείς. Δεν έχουν δηλαδή το περιεχόμενο που υπαγορεύει το πάθος, ο φανατισμός ή η συγκυρία. Διότι διδάσκει και, το χειρότερο, εκτίθεται. Η έννοια της εθνοκάθαρσης είναι καταχωρημένη στη διεθνή βιβλιογραφία, δεν είναι άγνωστη. Ακόμη και αν υποθέσουμε ότι όλα όσα επικαλείται ο καλός συνάδελφος είναι αληθή, θα έπρεπε να γνωρίζει ότι δεν συγκροτούν την έννοια της εθνοκάθαρσης. Καταγράφονται στις συνθήκες του πολέμου της εποχής. Τουλάχιστον μέχρι και τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, για να μην πω μέχρι σήμερα, οι παράπλευρες απώλειες του πολέμου είναι σαφώς μεγαλύτερες από εκείνες του πεδίου της μάχης. Μήπως πρέπει να υπενθυμίσω τις τρομακτικές απώλειες αμάχων στο Ιράκ που συσσωρεύθηκαν μέχρι σήμερα ή πρόσφατα στην Παλαιστίνη;

Οπωσδήποτε, είναι τουλάχιστον ανήθικο να προβάλλονται τα επακόλουθα του πολέμου θύματα της μιας πλευράς ως αντιστάθμισμα της γενοκτονίας που επιχείρησε συστηματικά η άλλη. Διότι εντέλει η σκληρότητα του πολέμου συναρτάται με τα αίτια που τον προκαλεί. Ο πόλεμος της Μικρασίας, ακόμη και αν προς στιγμήν αγνοήσουμε τις επιβαρύνσεις της κατάκτησης, δεν είναι άσχετος με τη στρατηγική για την εθνοκάθαρση που έθεσαν σε εφαρμογή οι Τούρκοι στο γύρισμα του 20ου αιώνα και η οποία απέβλεπε στην εξόντωση του έθνους των Αρμενίων και των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.

Τρίτη παρατήρηση: ο πόλεμος της Μικράς Ασίας, όπως κάθε πόλεμος, δεν αποτιμάται από τον αριθμό των θυμάτων, αλλά από το διακύβευμά του. Το διακύβευμα, είτε μας αρέσει είτε όχι, ήταν η εθνική ολοκλήρωση. Η μικρασιατική εκστρατεία αποτελεί την τελευταία πράξη του εγχειρήματος για τη μερική ανατροπή του αποτελέσματος της κατάκτησης που ολοκληρώθηκε το 1453. Αυτό που έγινε στη Μικρά Ασία αποτελεί συνέχεια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Και τότε οι Έλληνες ήσαν οι «επιτιθέμενοι», όπως και πολλές φορές αργότερα (π.χ. στους βαλκανικούς πολέμους), αφού αυτοί ήσαν εκείνοι που ως υπόδουλοι επεδίωκαν την ελευθερία τους. Αν αρνούμαστε στους Έλληνες της Μικράς Ασίας το νόμιμο δικαίωμα της ελευθερίας γιατί να το δεχθούμε για τους Έλληνες της Πελοποννήσου και της Στερεάς το 1821; Και γιατί άραγε, αφού “μας κόφτουν” οι ελευθερίες και τα δικαιώματα δεν αντιστρέφουμε το ερώτημα, καταλογίζοντας στους Τούρκους την άρνησή τους να αποδώσουν την ελευθερία στους Έλληνες; Θα είχε γίνει η Επανάσταση του ’21 ή ο μικρασιατικός πόλεμος -και οι φρικαλεότητές του- αν οι Τούρκοι δεν επέμεναν να συμπεριφέρονται ως κατακτητές; Φυσικά είναι ανόητο να προσποιούμαστε ότι δεν αντιλαμβανόμαστε τη διαφορά ανάμεσα στον “επιτιθέμενο” με πρόσημο το διακύβευμα της εθνικής ελευθερίας ή, ακόμη, ανάμεσα στο σκοπούμενο, την απελευθέρωση των Ελλήνων στις προαιώνιες εστίες τους, και στην, ανόητη έως εγκληματική κατά τα άλλα, στρατηγική της προέλασης προς την Άγκυρα.

Η τελευταία επισήμανση συνδέεται με το προσχηματικό μέρος της αντίδρασης. Οι θιασώτες της άποψης αυτής διατείνονται ότι έτσι επιτίθενται στον ελληνικό εθνικισμό. Στην πραγματικότητα, δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να μεταβάλλονται οι ίδιοι σε “βαποράκια” του εθνικισμού του “άλλου” -εν προκειμένω του τουρκικού- τον οποίο εξαγνίζουν στις χειρότερες πτυχές του, καθώς και σε όχημα για τη νομιμοποίηση του εγχειρήματος του Ηγεμόνα να θέσει στην υπηρεσία της ιμπεριαλιστικής του ισχύος τα δικαιώματα του ανθρώπου. Δεν αντιλαμβάνονται, μάλιστα, ότι οι μνήμες στα εκατομμύρια θύματα της μικρασιατικής εθνοκάθαρσης είναι νωπές. Και όταν πληγώνει κανείς τη μνήμη του θύματος είναι σαν να οπλίζει το χέρι του με θυμό.

Αυτό που προκαλεί εντύπωση στους κύκλους αυτούς, ωστόσο, είναι ότι επιλέγουν σταθερά τους αφορισμούς και την αυθεντία της νομιζόμενης ορθοφροσύνης, ουδέποτε όμως τον διάλογο με τους αντιφρονούντες. Δεν αντιλαμβάνονται όμως ότι έτσι συμπεριφέρονται ως κοινοί “ταλιμπανιστές” του φονταμανταλισμού της νεοτερικότητας, αντί ως εκ της θέσεώς τους να διδάσκουν την ελευθερία.

Η ΔΗΛΩΣΗ ΠΟΥ ΜΟΥ ΖΗΤΗΘΗΚΕ ΝΑ ΣΧΟΛΙΑΣΩ ΕΙΝΑΙ Η ΕΞΗΣ:

«Υπάρχουν γεγονότα τα οποία εάν τα διάβαζε ένα παιδί ή και ένας μεγαλύτερος θα αισθανόταν ντροπή που είναι Έλληνας και αντίστοιχα γεγονότα των Τούρκων που δεν τους τα έχουν πει και θα αισθάνονταν ντροπή που είναι Τούρκοι.


Όμως, η επίθεση το 1919 έγινε από τους Έλληνες. Έκαναν μεγάλα έκτροπα, σκότωναν παιδιά, γυναίκες, βίαζαν. Καίγανε το ένα χωριό και την μια κωμόπολη μετά την άλλη. Ουσιαστικά έγινε εθνοκάθαρση, περίπου ότι έκαναν οι Σέρβοι στην Βοσνία.


Ακόμα και στα στρατιωτικά αρχεία και σε ιστορικά απομνημονεύματα λέγονται αυτά. Έχει βγει ένα καταπληκτικό βιβλίο του Πέτρου Κωστόπουλου ο οποίος λέει για τον πόλεμο και τη εθνοκάθαρση στο κομμάτι που αφορά την Μικρασιατική περίοδο το οποίο το ονομάζει κατάδυση στην κόλαση. Το βασίσει σε ότι λέγανε οι φαντάροι οι οποίοι αναγκάστηκαν να κάνουν εγκλήματα.


Οι έλληνες ήταν οι επιτιθέμενοι. Φωτιά και μπούρμπερη έως την Αγκυρα. Σκοτώνουν σφάζουν, η απόλυτη φρίκη, η απόλυτη ντροπή. Ντρέπεσαι που είσαι έλληνας»

(του Αλέξη Ηρακλείδη).

Παρασκευή, 27 Μάρτιος 2009.

Στο Πρώτο Θέμα, 29/3/2009.

Το πλήρες κείμενο στο: (http://contogeorgis.blogspot.com/2009/03/blog-post_27.http)