Το Πρώτο Θέμα, 12.7.2009, σ. 47 (ρεπορτάζ για καθηγητές ιστορίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου για τα βιβλία Ιστορίας)

Επιφυλλίδα: Ανεπίγνωστα ή συνειδητά στρατευμένοι προπαγανδιστές – Κοσμοθεωρία των εθνών versus αποδόμηση

Παναγιώτης Ήφαιστος*

Οι κοινωνίες, ανοήτως, χρηματοδοτούν με σπάνιους πόρους τα λεγόμενα «Τμήματα Κοινωνικών Επιστημών». Μέσα στα απυρόβλητα «ακαδημαϊκά» οχυρά εδώ και αιώνες «συνωστίζονται» ανεπίγνωστα ή συνειδητά στρατευμένοι προπαγανδιστές. Ο ρόλος τους υποστηρίζω στο βιβλίο μου Κοσμοθεωρία των Εθνών που μόλις κυκλοφόρησε (βλ. http://www.ifestosedu.gr) ήταν πάντοτε αντικοινωνικός. Κύρια αποστολή τους ήταν να παρέχουν ευτελείς υπηρεσίες στις εκάστοτε εξουσίες: Αποικιοκρατικό έγκλημα, καταλήστευση του πλανήτη, εθνοκαθάρσεις, γενοκτονίες, περιφερειακοί και παγκόσμιοι πόλεμοι  και ιδεολογική γιγαντομαχία τον 20ό αιώνα. Ουσιαστικά, κατά την διάρκεια της ιδεολογικής ηγεμονομαχίας του 20ού αιώνα από μικρομεσαίοι ιδεολογικοί μηχανισμοί μετατράπηκαν σε βιομηχανίες παραγωγής επιστημονικά μεταμφιεσμένης προπαγάνδας. Την ύστερη εποχή,  η «παγκοσμιοποίηση» προκάλεσε πανδημία ιδεολογημάτων. Οι καλοπληρωμένοι θαμώνες αναμειγνύονται με διεθνικά κινούμενους εξωπολιτικούς κερδοσκόπους, αξιωματούχους ηγεμονικών δυνάμεων και αφελείς ιεραπόστολους της «παγκοσμιοποίησης». Ευέλικτα και προσαρμοστικά υπηρετούν, τώρα, τον εθνομηδενιστικό-αποδομητικό νεοταξισμό. Ενάντιά τους βαίνουν τα πνευματικά κτίσματα των εθνικών κοσμοθεωριών και η ασίγαστη αξίωση των μελών των εθνών για δημοκρατία, κοινωνική και πολιτική ελευθερία και εθνική ανεξαρτησία. Όσο ο κόσμος απομακρύνεται από την αποικιοκρατία τόσο περισσότερο θα συγκροτούνται εθνοκρατοκεντρικές αντιηγεμονικές συσπειρώσεις που θα απομονώνουν τα τελευταία σκιρτήματα των πολιτικών και ιδεολογικών απογόνων του μαρκήσιου de Sade. Οι παρωχημένοι προπαγανδιστικοί μηχανισμοί παραγωγής αποδομητικού εθνομηδενισμού, όμως, μένουν. Ροκανίζουν ανθρωπολογικά τις απρόσεκτες κοινωνίες. Όσες κοινωνίες δεν προσέξουν θα πάθουν ότι τους αξίζει για μια τόσο μεγάλη απροσεξία. Αν ήμουν βουλευτής θα εισηγούμουν να τερματιστεί η χρηματοδότηση αυτών των παρωχημένων ιδεολογικών μηχανισμών. Οι σπάνιοι πόροι να διοχετευτούν για πανεπιστημιακά τμήματα κοινωνικά ωφέλιμων τομέων (γιατροί, γεωπόνοι, τεχνικοί, φιλόλογοι κτλ).

——————

*Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς. Στο βιβλίο του Κοσμοθεωρία των Εθνών (βλ. πληροφορίες www.ifestosedu.gr), μεταξύ πολλών άλλων, αναλύεται εκτενώς το φαινόμενο των μεταμοντέρνων ιδεολογημάτων ως ιδεολογικό εργαλείο ισχύος των ηγεμονικών δυνάμεων στην εποχή της «παγκοσμιοποίησης».

Οι παθογένειες του ελληνικού πανεπιστημίου


Της Ελίνας Γαληνού

Το θέμα έχει απασχολήσει επανειλημμένα την κοινή γνώμη, ιδίως κάθε φορά που συμβαίνουν ακραίες καταστάσεις μέσα στον χώρο της Ανώτατης Παιδείας. Τα επίμονα και πολυετή φαινόμενα μέσω των οποίων εκδηλώνονται οι διάφορες παθογένειες των Ελληνικών Πανεπιστημίων,, είναι βέβαιο ότι μας έχουν πείσει αρκούντως για το πρόβλημα. Και ενώ τροφοδοτεί άφθονη θεματολογία για συζητήσεις σε πάνελ, ημερίδες και αναλύσεις, δεν διαφαίνεται καμιά πρόοδος στον ορίζοντα. Κάθε φορά που θα γίνει νύξη για εκπαιδευτική μεταρρύθμιση σχετικά με την λειτουργία των Πανεπιστημίων μας, οι «προοδευτικοί» θα εκτονώσουν την αγωνία τους για την τύχη της Ελληνικής Παιδείας καίγοντας τις πόλεις, καταστρέφοντας ξένες περιουσίες, κάνοντας καταλήψεις και βανδαλισμούς μέσα στους χώρους των Πανεπιστημίων επικαλούμενοι προ πάντων το «πανεπιστημιακό άσυλο». Και ο καιρός περνάει, ενώ οι συζητήσεις και οι προβληματισμοί διαδέχονται ο ένας τον άλλον χωρίς αποτέλεσμα. «Πώς επιτέλους εννοούν αυτοί οι δημοκράτες την Ανώτατη Παιδεία; Και πόσες απαιτήσεις οικονομικές έχουν οι καθηγητές στην Ελλάδα, σε σχέση με τους συναδέλφους τους του εξωτερικού;» απορούσε ένας καθηγητής ΑΕΙ του εξωτερικού, ο οποίος επέστρεψε στην Ελλάδα με την συνταξιοδότησή του; Διότι σε άλλες χώρες, οι καθηγητές Πανεπιστημίων, ούτε τις απολαβές του ύψους των δικών μας έχουν, ούτε την δυνατότητα να διαχειρίζονται τόσο χαλαρά τα ερευνητικά κονδύλια. Εκεί λογοδοτούν αυστηρά για τις δαπάνες στα επιστημονικά και ερευνητικά προγράμματα και όταν πληρώνονται για να συμμετάσχουν σε συνέδρια, είναι υποχρεωμένοι να τα παρακολουθήσουν ώστε να δώσουν συγκεκριμένες αναφορές όταν επιστρέφουν στη βάση τους. Οσο για τους φοιτητές ξένων Πανεπιστημίων, υπάρχει τεράστια αντίφαση με τους δικούς μας, ιδίως όσους είναι διαποτισμένοι με τις αρχές των λαικών δημοκρατιών..Αλήθεια, έχουν σκεφτεί ότι στα Πανεπιστήμια των λαικών δημοκρατιών που τόσο τους συγκινούν, ισχύουν κανονισμοί από τους πλέον αυστηρούς; Εκεί οι καταλήψεις και οι αποχές είναι τιμωρητέες, επειδή θεωρείται ότι παρακωλύουν την Παιδεία και βλάπτουν το κοινό συμφέρον. Το Πανεπιστημιακό άσυλο που εδώ κατέληξε να παρέχει ασυλία στους κουκουλοφόρους, είναι αυστηρά οριοθετημένο εάν ισχύει. Η παρακολούθηση και οι εξετάσεις είναι υποχρεωτικά ενώ ο θεσμός του «αιώνιου φοιτητή» που τόσο ευδοκίμησε στη χώρα μας, είναι ανήκουστος. Αυτό συμβαίνει διότι σε άλλες χώρες, τα Πανεπιστήμια δεν προορίζονται για δράση συνδικαλιστών-φοιτητών, ούτε για την προώθηση μικροσυμφερόντων καθηγητών, αλλά για σπουδή. Αντέχουν αλήθεια οι προοδευτικοί μας τέτοια Πανεπιστήμια; Ευνόητη η απάντηση νομίζω. Οσο για τη διαχείριση κονδυλίων η οποία αναφέρθηκε σε πρόσφατο άρθρο του ιστολογίου, καταθέτω την μαρτυρία Πανεπιστημιακού διδασκάλου το 1985. Τότε μόλις είχαν πρωτοεμφανιστεί οι δυνατότητες κονδυλίων έρευνας και κάποιος από την ομάδα του, σκέφτηκε να κινήσει ερευνητικό θέμα για την μόλυνση της ατμόσφαιρας που αντιστοιχούσε σε κονδύλιο ύψους 15 εκατ. δρχ, χωρίς να έχει θεσπίσει κάν βασικούς άξονες της έρευνάς του. Ο καθηγητής προέβαλε άρνηση θεωρώντας ότι η είσπραξη του κονδυλίου αυτού ήταν καθαρή σπατάλη άνευ ουσίας. Τότε ο βοηθός τον απείλησε με ..μήνυση την οποία βέβαια δεν τόλμησε να υποβάλει, γιατί η διοίκηση του Πανεπιστημίου δικαίωσε τον καθηγητή. Ο φαύλος κύκλος όμως είχε προοπτικές μεγάλης συνέχειας, γιατί συνδέθηκε άρρηκτα με συμφέροντα που αποτρέπουν την θεραπεία της παθογένειας των Πανεπιστημίων μας. Δυστυχώς!

http://infognomonpolitics.blogspot.com/2009/07/blog-post_5374.html


Πάντειο: Οι «αντιεξουσιστικές» συμμορίες εν δράσει
Είμαι φοιτήτρια της Νομικής και φίλη μιας φοιτήτριας Ψυχολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου. Ως φοιτήτρια υποστηρίζω την Πανσπουδαστική και γενικότερα το ΚΚΕ. Διαβάζω αρκετά συχνά το Ρεσάλτο το οποίο, αν και διαφωνώ με ορισμένες θέσεις του, θεωρώ ότι είναι ένα μαχητικό έντυπο της Αριστεράς.

Στις 17 Ιουνίου στις έξι το απόγευμα συνόδεψα τη φίλη μου στις εξετάσεις του μαθήματος του Καθηγητή Ψυχολογίας Γιάννη Παπαμιχαήλ στο Αμφιθέταρο Σάκη Καράγιωργα του Παντείου Πανεπιστημίου. Εκεί εμφανίστηκε μια ομάδα τραμπούκων, σχετιζόμενοι όπως μου είπαν, με το αντιεξουσιαστικό στέκι του Παντείου, για να καταγγείλει σε όλους τους παρευρισκόμενους φοιτητές το «ύποπτο πολιτικό ήθος» του παραπάνω Καθηγητή. Τον περίμεναν μάλιστα στην είσοδο του Αμφιθεάτρου για να τον διαπομπεύσουν φραστικά, επειδή από όσα μας είπαν και από όσα διαβάσαμε σε μια αφίσα που είχε τοιχοκολληθεί, είχε τολμήσει να συμμετέχει στην παρουσίαση ενός βιβλίου ενός άλλου καθηγητή που αφορούσε το φαινόμενο της μετανάστευσης.

Όχι μόνος του, αλλά μαζί με άλλους, όπως το «φασιστικό περιοδικό Ρεσάλτο» και το «γνωστό Τουρκοφάγο Νεοκλή Σαρρή». Τόσο ο εκδοτικός οίκος (Πελασγός), που είχε εκδώσει το βιβλίο που παρουσιάστηκε, όπως και ορισμένοι παρευρισκόμενοι στην παρουσίαση, που όπως φαίνεται ανήκαν στο χώρο της ακροδεξιάς, απετέλεσαν για όλους αυτούς τους «εισαγγελείς πολιτικής κατηγορίας» αποδείξεις όχι μόνο του φασιστικού περιεχομένου του ίδιου του βιβλίου, αλλά και της «φιλοφασιστικής νοοτροπίας» όλων ανεξαιρέτως των ατόμων που παρευρέθηκαν ή συμμετείχαν στην παρουσίαση του βιβλίου. Άρα και του καθηγητή του Παντείου ή του περιοδικού Ρεσάλτο.

Καταρχάς, νομίζω ότι είναι όντως λάθος σήμερα, έστω για επικοινωνιακούς λόγους, για ένα αριστερό περιοδικό ή για ένα πολιτικό στοχαστή της αριστεράς να συμμετέχει σε εκδηλώσεις όπου η βασική συνιστώσα τους φαίνεται να γέρνει προς το ΛΑΟΣ. Πιστεύω ότι κάθε ταύτιση της πατριωτικής αριστεράς με την εθνικιστική δεξιά δεν εξυπηρετεί καθόλου τους πολιτικούς στόχους της αριστεράς.

Είναι όμως επίσης λάθος (το έκανε ο κ. Παπαμιχαήλ και το άκουσα με τα αυτιά μου) να προσπαθεί να υποβαθμίσει την πολιτική σημασία του φραστικού τραμπουκισμού των ξεκουκουλομένων κουκουλοφόρων, δηλώνοντας στο τέλος του επεισοδίου ότι «κάπως έτσι σκεφτόμουν και εγώ στην ηλικία τους. Απλώς, δεν ξέρουν ούτε που ζουν, ούτε σε ποιον απευθύνονται.»

Δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα. Αυτά τα θρασύδειλα υποκείμενα συντηρούνται ίσως από τη φυσική τους αντιπαράθεση με την Αστυνομία και κάθε μορφή κράτους και εξουσίας, αλλά επίσης από όλα σχεδόν τα αστικά ΜΜΕ που τους εμφανίζουν, ήδη από τον περασμένο Δεκέμβρη, ως μια ακραία ίσως μορφή εξέγερσης, αλλά επίσης σαν μια πολιτικά ορθή έκφραση της δημοκρατικής κοινής γνώμης. Εμφανίζονται σχεδόν σαν το πιο ριζοσπαστικό τμήμα των νέων αγανακτισμένων πολιτών. Δεν νομίζω ότι αυτό ίσχυε στο παρελθόν.

Όπως με πληροφόρησε η φίλη μου, ο κ. Παπαμιχαήλ είναι ένας καθηγητής απαιτητικός, ίσως υπέρμετρα αυστηρός στη βαθμολογία του, αλλά οπωσδήποτε σοβαρός, δίκαιος και συνεπής στις υποχρεώσεις του απέναντι στους φοιτητές και στο πανεπιστήμιο. Η εντύπωση που υπάρχει είναι ότι ανήκει πολιτικά στο χώρο της αριστεράς, ίσως και της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς.

Αξίζει να σημειωθεί ότι κατά σύμπτωση, στο ίδιο μέρος, την ίδια στιγμή, κυκλοφορούσαν αρκετοί συνδικαλιστές άλλων φοιτητικών παρατάξεων, αφού στον απάνω όροφο διεξάγονταν οι εκλογές των μεταπτυχιακών φοιτητών του Παντείου.

Ήταν εντούτοις εντυπωσιακή η διακριτικότητά τους απέναντι στις φασιστικές πρακτικές των τραμπούκων του αντιεξουσιαστικού χώρου. Ο κ. Παπαμιχαήλ χωρίς καμία ουσιαστική υποστήριξη από κανένα συνάδελφό του ή φοιτητή, εμφανίστηκε ως κατηγορούμενος και ένοχος, που έπρεπε να απολογηθεί στο λαϊκό δικαστήριο των τραμπούκων, που είχαν μάλιστα οι γελοίοι, ένα ύφος εισαγγελέων πολιτικής ορθότητας. Ματαίως προσπάθησε να χειριστεί την κατάσταση με ήπιο τρόπο ή να κάνει διάλογο με τους αντιεξουσιαστές κατηγόρους του. Με απίστευτο θράσος αυτοί συνέχιζαν απτόητοι τις φραστικές τους επιθέσεις και τις απειλές, δηλώνοντας μάλιστα ότι δεν κάνουν καμία συζήτηση με όσους συμμετέχουν σε συζητήσεις με φασίστες.

Το θέμα δεν είναι λοιπόν τo ποιοι ακριβώς είναι εκείνοι που προσπαθούν να πουλήσουν και να επιβάλλουν την «πολιτική τους ορθότητα» στα ΑΕΙ. Δεν είναι καν στις γνωστές διαδικασίες καταστρατήγησης κάθε ιδέας ελεύθερης διακίνησης ιδεών που μακροπρόθεσμα υποσκάπτει το άσυλο. Δεν είναι στην απερίφραστη άρνηση κάθε πολιτικού διαλόγου από τους διάφορους αντιεξουσιαστές. Δεν είναι ούτε στους καθοδηγητές ή στα κέντρα που οργανώνουν τα άτομα αυτά ή στις σκοπιμότητες αυτής της τρομοκρατίας των νέων τραμπούκων, που στρέφεται κατά των αιρετικών ή διαφωνούντων. Είναι στην απουσία ενός φοιτητικού κινήματος ικανού να αντιπαρατεθεί σε αυτές τις πρακτικές. Είναι στην αμηχανία των εκπροσώπων των υπόλοιπων φοιτητικών παρατάξεων απέναντι στην φασίσουζα τρομοκρατική δράση των τραμπούκων είτε του αντιεξουσιαστικού χώρου, είτε των οργανωμένων συναδέλφων τους της «Χρυσής Αυγής».

Είναι κυρίως στην αδιαφορία και στην ανοχή που δείχνει σε όλα αυτά τα φαινόμενα η φοιτητική και ακαδημαϊκή κοινότητα, ακόμα και όταν οι τραμπουκισμοί στρέφονται κατά ατόμων των οποίων οι προοδευτικές αντιλήψεις και το ήθος παραμένουν εκτός κάθε πιθανής αμφισβήτησης. Και αυτό το τελευταίο ακριβώς είναι το πιο ανησυχητικό σύμπτωμα της σήψης και της παραμικρής, όχι βέβαια της «αριστεράς» γενικώς (αφού αριστερά σήμερα αποκαλείται ακόμα και το ΠΑΣΟΚ), αλλά της ίδιας της κοινωνίας μας. Ίσως έχουμε πλέον πρόβλημα ως οργανωμένη κοινωνία (γιατί από το σύγχρονο αστικό κράτος και τους διαχειριστές των κοινοτικών εντολών δεν μπορεί να περιμένει κανείς τίποτα). Έχουν πετύχει ήδη να μας παθητικοποιήσουν απέναντι στην τρομοκρατία των διαφόρων κουκουλοφόρων που βγάζουν τις κουκούλες τους μόνο όταν μπαίνουν στις τρύπες τους, δηλαδή στα Πανεπιστήμια που τους υποδέχονται λόγω δημοκρατικής ανεκτικότητας, στα διάφορα Εξάρχεια που λειτουργούν ως κέντρα συνάντησης μεταξύ τους ή ακόμα στα αστυνομικά τμήματα ή στις υπηρεσίες στις οποίες πολλοί από αυτούς υπάγονται.

Αυτοί οι τραμπούκοι πολιτικά εργάζονται για την ενίσχυση του κάθε Καρατζαφέρη. Γιατί ο ανώνυμος κόσμος που βλέπει αγανακτισμένος τι συμβαίνει γύρω του καθημερινά και δεν βλέπει καμία ελπίδα από πουθενά (παρά τις προσπάθειες του ΚΚΕ), μπορεί κάποτε να στηρίξει την ακροδεξιά με πολύ πιο μαζικό τρόπο από ότι συμβαίνει σήμερα. Αυτή η κατάσταση έχει παρατραβήξει.

Δεν είμαι καθόλου υπέρ της ελεύθερης έκφρασης της κάθε άποψης, ούτε υπέρ του δημοκρατικού διαλόγου με φασίστες. Ακριβώς γι’ αυτό, τόσο όταν οι φασίστες εμφανίζονται ως κανονικοί χρυσαυγίτες, όσο και όταν το παίζουν «αντιεξουσιαστές», θεωρώ ότι καταργούν το άσυλο επιβάλλοντας με εκφοβισμούς την σιωπή σε όσους, αυτοί οι ίδιοι θεωρούν πολιτικούς τους αντίπαλους.

Ντρέπομαι επειδή κάτω από αυτούς τους εκφοβισμούς είμαι εγώ η ίδια αναγκασμένη να υπογράψω με ψευδώνυμο.

Πηγή:

http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=3486

Μπράβοι της πολιτικής και μπράβοι της Νύχτας. Μπράβο κύριε Ανδρουλάκη.

Δημοσιεύθηκε από olympiada στο Μαΐου 31, 2009

Το να συλλαμβάνει η αστυνομία κάποιους πορτιέρηδες νυχτερινού κέντρου δεν αποτελεί είδηση. Όλο και περισσότεροι πολίτες δείχνουν να μη φοβόνται πλέον τους “τρομερούς” μπράβους της νύχτας και να καταγγέλουν τις ύβρεις και βιαιοπραγίες που υφίστανται από τον περιφερειακό νταβατζή που η προσωπική του αξία σταματά στην εξουσία της “πόρτας” και τις ψευτομαγκιάς με τις πλάτες φυλακόβιων.

Ούτε είναι πρωτόγνωρο γιος πολιτικού να συλλαμβάνεται για άνομες πράξεις, άλλωστε και οι ίδιοι οι πολιτικοί δεν είναι υπόδειγμα νομιμοφροσύνης, πολλώ δε και ηθικής. Ιδιαίτερα αυτοί που καπηλεύονται ή φορούν έναν αριστερό μανδύα και ξερνούν κατηγορίες κουνώντας τα χεράκια τους στα τηλεπαράθυρα είναι οι πρώτοι με σκουπίδια κάτω από το ιδεολογικό “χαλί”.

Ο Γιός του Μίμη Ανδρουλάκη λοιπόν συνελήφθηκε μαζί με τους υπόλοιπους πορτιέρηδες του island για εξύβριση και απαγόρευση εισόδου. Ο Γόνος του αυτοπροσδιοριζόμενου ως “αριστερού” πολιτικού, απαγόρευσε την είσοδο με αήθη και προσβλητική συμπεριφορά σε παρέα που δεν πληρούσε τα κριτήρια του μαγαζιού. Δεν ήταν δηλαδή “επώνυμοι”, “σκαφάτοι”, “ρολεξάκηδες”, “καγιενάκηδες” κλπ κλπ. Δεν πληρούσαν δηλαδή τα νέα ήθη που με κόπο έστησαν Κωστόπουλοι, Σημίτηδες, Ανδρουλάκηδες ως κριτήρια κοινωνικής αναγνώρισης. Τα έχουμε στηλιτεύσει στο παρελθόν και πάλι δεν μας προξενούν εντύπωση.

Το να βγαίνει όμως ο Μίμης Ανδρουλάκης και να προσπαθεί να περάσει την εργασιακή απασχόληση του γιού του ως προλεταριακή στάση ζωής, είναι εξοργιστικό. Δείγμα του πόσο ηλίθιους μας θεωρούν οι κουτοπόνηροι Ανδρουλάκηδες. Σοβαρά κύριε Ανδρουλάκη; Ο γιός σας πήρε αυτή τη θέση για λόγους ταξικής συνείδησης; Η θέση του πορτιέρη στο island είναι επιλογή ανάγκης; Για να σας θυμίσουμε πονηρέ κύριε Ανδρουλάκη κάποια αστέρια που υπηρέτησαν σε αυτή την προλεταριακή θέση (και στο χειμερινό αντίστοιχο Αμέρικα – Αμέρικα):

Οι Μακαρίτες Θέμης Μάλλης και το πρωτοπαλίκαρο του μακαρίτη Καλαποθαράκου ο Λεωνίδας. Σας λένε κάτι αυτά τα ονόματα κύριε Ανδρουλάκη; Είναι τιμή σου Ανδρουλάκη λοιπόν που ο γιός σου δουλεύει πορτιέρης; Για να μην πούμε για τα υπόλοιπα φυντάνια, εμείς βλέπεις δεν είμαστε “φτωχοί βουλευτές” με ασυλία για να κατηγορούμε Χριστούς, Παναγίες και συνανθρώπους.

Λες στη δήλωση σου ότι δεν φταίει ο Γιός σου, αλλά το μαγαζί που του έδωσε τη λίστα με το ποιοί πρέπει να μπουν μέσα. Μας δουλεύεις νεόπλουτε εκσυγχρονιστή; Πρώτη φορά έγινε δηλαδή αυτό; Δεν γνωρίζεις ότι είναι παράνομο να απαγορεύεις την είσοδο στον οποιονδήποτε με τις πλάτες των μπρατσάδων – φυλακόβιων – ψευτόμαγκων;

Για πες μας λοιπόν κύριε Ανδρουλάκη, είναι επιλογή ανάγκης η θέση του πορτιέρη; Γιατί τότε η θέση των Αφρικανών στην κουζίνα τί είναι; Η θέση της μολδαβής καθαρίστριας στις τουαλέτες; Των υπαμοιβόμενων σερβιτόρων και βοηθών; Για τόσο ηλίθιους μας περνάς; Που συνωστίζονται εγκληματίες, καθάρματα, γόνοι πολιτικών και λοιποί βισματούχοι για να πάρουν την πολυπόθητη θέση ελέγχου και κίβδηλης νυχτερινής εξουσίας;

Και ποιά τα καθήκοντα της θέσης; Σφουγγοκωλάριοι και οσφυοκάμπτες των σκαφάτων και των επωνύμων που εξαντλούν τη μαγκιά τους στον εργαζόμενο, τον μη προνομιούχο που πέφτει στην παγίδα να θέλει να συγχνωτιστεί με τους άρχοντες του καπιταλιστικού εκσυγχρονισμού. Η ηδονή της εξουσίας του “όχι εσύ δε μπαίνεις”. Δεν μπαίνεις ρε φτωχομπινέ, καραγκιόζη, υπάλληλε ή εργάτη.

Δε μπαίνεις ρε στο παλάτι των ολίγων που το φυλάει ο γιός του Εθνοπατέρα. Ψήφιζε όμως ΒΛΑΚΑ τον έξυπνο εκσυγχρονιστή, τον εργατοπατέρα, τον τηλεμαϊντανό και πλήρωνε τον εσύ και τα παιδιά σου μέχρι να πεθάνεις. Στην υγειά του χαμένου αυτοσεβασμού ενός λαού που συνωστίζεται σαν το πρόβατο έξω από club, σκυλάδικα, κάλπες και κομματικά γραφεία.

Όντως Ανδρουλάκη, ΔΕΝ φταίει ο γιός σου.

http://olympia.gr/2009/05/31/island

Παρουσίαση του νέου βιβλίου του καθηγητή Κωνσταντίνου Ρωμανού

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 27 Μαΐου και ώρα 7 μ.μ. στο ξενοδοχείο President (λεωφόρος Κηφισίας 43, Αμπελόκηποι) η επίσημη παρουσίαση του βιβλίου του καθηγητού Κωνσταντίνου Ρωμανού «Εθνοκτονία εν εξελίξει – Η Ελλάς στο μάτι του κυκλώνα της Νέας Τάξης» από τις εκδόσεις «Πελασγός» του Γιάννη Γιαννάκενα. Η αίθουσα (300 ατόμων) κατάμεστη από πλήθος κόσμου όχι απλά γέμισε, αλλά υπήρξαν και όρθιοι εκτός του χώρου.

Την εκδήλωση συντόνισε με επιτυχία ο δημοσιογράφος Δημήτρης Γιαννόπουλος, ο οποίος κάνοντας μία εισαγωγή μίλησε για τον συγγραφέα, αλλά και για την αξία του έργου.

Στον σύντομο χαιρετισμό του ο εκδότης Ιωάννης Γιαννάκενας ευχαρίστησε τον συγγραφέα που του έκανε την τιμή και του έδωσε την ευκαιρία να εκδώσει το σημαντικό αυτό βιβλίο. Έργο που συμβαδίζει με τον λόγο για τον οποίο δημιουργήθηκαν το 1985 οι εκδόσεις «Πελασγός», και ο οποίος είναι η υπεράσπιση και προώθηση της διαχρονικότητας του Ελληνικού πολιτισμιού. Ευχαρίστησε δε τους εκλεκτούς παρουσιαστές του βιβλίου.

Πρώτος έλαβε τον λόγο ο γνωστός καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου Νεοκλής Σαρρής, ο οποίος με τον φλογερό του τρόπο κατακεραύνωσε το ανθελληνικό πανεπιστημιακό κατεστημένο που πολεμάει ότι το ελληνικό, υπηρετώντας πιστά την Νέα Τάξη. Αναφέρθηκε στην εξαιρετική δουλειά που έχει κάνει ο Κ. Ρωμανός στο βιβλίο του. Είπε τέλος πως στις Ευρωεκλογές της 7ης Ιουνίου 2009, όποιος ψηφίσει ΝΔ θα επιβραβεύσει την πλαστογραφία της Ρεπούση και Γιαννάκου.

Έπειτα, τον λόγο πήρε ο καθηγητής Πανεπιστημίου Πατρών και Πρόεδρος του Ιδρύματος Εθνικών και Κοινωνικών Ερευνών «Ίων Δραγούμης» Χρίστος Γούδης, ο οποίος αναφέρθηκε στα σκληρά μέτρα κατά της λαθρομεταναστεύσεως που έχουν αρχίσει να λαμβάνουν πολλές ευρωπαϊκές χώρες, ενώ οι διαχειριστές του ελλαδικού κράτους αδυνατούν να αντιληφθούν την σημερινή δραματική κατάστασή του Έθνους και την ανάγκη να βρεθεί και πάλι κάποια λύση στο εθνικό αδιέξοδο.

Κατόπιν ο λόγος δόθηκε στον καθηγητή του  Παντείου Πανεπιστημίου Ιωάννη Παπαμιχαήλ, ο οποίος αναφέρθηκε στον εποικισμό της Ελλάδος που πραγματοποιείται με γοργούς ρυθμούς από αλλοδαπούς. Είπε πως το πρόβλημα είναι πολιτικό και όχι κοινωνικό. Ο δε Ελληνικός λαός ενώ είναι θύμα μιας ελίτ που τον παραδίδει στην νέα τάξη, δεν αντιδρά ως οφείλει να πράξει.

Στην συνέχεια ο εκδότης του περιοδικού «Ρεσάλτο» Θύμιος Παπανικολάου αναφέρθηκε στην συνεργασία του περιοδικού με τον συγγραφέα στα καίρια θέματα της λαθρομεταναστεύσεως και της νεοταξικής ανθελληνικής επέλασης. Τόνισε ότι ο εποικισμός από αλλοδαπούς μιας χώρας εξυπηρετεί τον καπιταλισμό και ότι εμπιστεύεται τα αντακλαστικά του Ελληνικού λαού στο να αντιδράσει.

Το μέλος της επιτροπής κατοίκων του Αγίου Παντελεήμονα και άλλων περιοχών Αναστάσιος Χατζηπαράσχος, αναφέρθηκε στην αυτο-οργάνωση των κατοίκων, των ασφυκτικά εποικισμένων περιοχών της Αθήνας, πέρα από κομματικές επιρροές. Περιέγραψε την ανακατάληψη της πλατείας του Αγίου Παντελεήμονα από τους κατοίκους οι οποίοι εκδίωξαν τους αλλοδαπούς και τους ντόπιους νεοταξίτες ακροαριστερούς πατρόνες τους. Τόνισε δε ότι οι αγανακτισμένοι Έλληνες πολίτες σε πολλές περιοχές της Αθήνας έχουν σηκώσει το λάβαρο της αντίστασης.

Τέλος τον λόγο πήρε ο συγγραφέας του έργου καθηγητής Κωνσταντίνος Ρωμανός, ο οποίος εξήγησε τους λόγους που τον ώθησαν στην συγγραφή των κειμένων του βιβλίου. Αναφέρθηκε στην ανθελληνική δράση των νεοταξιτών σε όλα τα επίπεδα της Ελληνικής κοινωνίας και στον εποικισμό από τους λαθρομετανάστες της Ελλάδος. Τέλος έκανε μνεία στα βιβλία του Ιωάννη Κολοβού, ιδίως δε στο βιβλίο «Το τέλος μιας ουτοπίας» το οποίο προλόγισε, τα οποία έχουν συμβάλλει στην ανάδειξη των επιπτώσεων της λαθρομεταναστεύσεως και του πολυπολιτισμού.

Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΩΝ «ΦΙΛΩΝ ΚΑΙ ΣΥΜΜΑΧΩΝ ΜΑΣ»

Ανάλυση του Δαμιανού Βασιλειάδη, εκπαιδευτικού

Η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ και οι επιπτώσεις της στην παγκόσμια πολιτική σκηνή και την Ελλάδα.

Εισαγωγή

Μετά την κατάρρευση των καθεστώτων του υπαρκτού σοσιαλισμού και την ανάδειξη της Αμερικής σαν της μόνης παγκόσμιας υπερδύναμης η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ σε αντίθεση με το παρελθόν, όπου πρυτάνευε ο κομμουνιστικός κίνδυνος που αποτελούσε τη μονοδιάστατη στρατηγική των δυτικών χωρών, σήμερα καθορίζεται από δύο παράγοντες: τα ανθρώπινα δικαιώματα και την τρομοκρατία, έτσι φυσικά όπως τα αντιλαμβάνονται και τα ερμηνεύουν οι Αμερικανοί.

Άμεσα και πρόσφατα αποτελέσματα αυτής της εξωτερικής πολιτικής της Αμερικής έχουμε από τη μια την Γιουγκοσλαβία, όπου η ωμή στρατιωτική επέμβαση βασίστηκε στην δήθεν προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων καθώς και το Αφγανιστάν, όπου το πρόσχημα ήταν η τρομοκρατία. Θα αναφερθούμε στην υποκριτική πολιτική των Αγγλοαμερικάνων στην περίπτωση του Ιράκ, που οδήγησε έναν ολόκληρο λαό στην εξαθλίωση και την καταστροφή.

Θα αναφερθούμε  με ποιο τρόπο και με ποια επιλογή καθορίζονται τα κριτήρια για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την τρομοκρατία για να δικαιολογούν τις επεμβάσεις τους οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους στα διάφορα κράτη. Γνωρίζουμε και το θεωρούμε δεδομένο, ότι η πολιτική των επεμβάσεων, με όποιο τρόπο και όποιες δικαιολογίες ή προσχήματα, υπηρετεί τα βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα συμφέροντα των ΗΠΑ και των ισχυρών της Δύσης.

Αρκεί να αναφέρουμε την συμπεριφορά των κρατών αυτών απέναντι στο πρόβλημα της Κύπρου και απέναντι στο σφαγιασμό των Κούρδων από τη «σύμμαχο» χώρα Τουρκία. Εκεί η ωμή καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αγνοήθηκε τελείως. Επιπλέον είναι γνωστό ότι οι ποιο σημαντικές τρομοκρατικές οργανώσεις ανά τον κόσμο ήταν δημιούργημα ή αποτελούσαν σύμμαχο και όργανο, σε κάποια φάση, της ίδιας της Αμερικής, όπως ο UCK στο Κόσοβο και οι Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν. Μάλιστα οι οργανώσεις αυτές, όσο χρονικό διάστημα εξυπηρετούσαν τα αμερικάνικά σχέδια ονομάζονταν απελευθερωτικά ή τρομοκρατικά, ανάλογα με τη σκοπιμότητα που υπηρετούσαν, για τα γεωστρατηγικά σχέδια της Δύσης.

Ακόμη και η στενή σύμμαχος των Αμερικανών η Σαουδική Αραβία είναι σφηκοφωλιά των τρομοκρατών. 15 από τους 19 στο σύνολό τους τρομοκράτες της 11 Σεπτεμβίου προέρχονταν από τη Σαουδική Αραβία. Είναι ακόμη γνωστό ότι παντού στον κόσμο οι εξτρεμιστικές ισλαμικές οργανώσεις ενισχύονταν οικονομικά από αυτή τη σύμμαχο των Αμερικανών. Όμως δεν έχουμε καμία καταδίκη της Σαουδικής Αραβίας σαν τρομοκρατικής χώρας ή εν πάσει περιπτώσει σαν χώρας που υποθάλπει ή εκτρέφει την τρομοκρατία. Όμως απελευθερωτικά κινήματα, όπως το PKK με την πίεση των Τούρκων αναγνωρίστηκαν από την κυβέρνηση των ΗΠΑ ως τρομοκρατικά.

Από την άλλη μεριά η παγκόσμια τρομοκρατία που εξαπολύει η ίδια η Αμερική απέναντι στις άλλες χώρες του κόσμου, δεν ονομάζεται τρομοκρατία. Ούτε η τρομοκρατία που εξασκούν ορισμένες χώρες στο εσωτερικό τους με τρομονόμους και κατασταλτικούς μηχανισμούς εμπίπτει στον ορισμό της τρομοκρατίας. Ο ορισμός της τρομοκρατίας, το τι είναι τρομοκρατία ή όχι καθορίζεται από τους ισχυρούς της γης με προεξάρχουσα θέση τις ΗΠΑ.

Οι επεμβάσεις των Αμερικανών ανά τον κόσμο για την εξυπηρέτηση των γενικότερων γεωστρατηγικών τους συμφερόντων με κύριο στόχο τον έλεγχο και τη απρόσκοπτη ροή του μαύρου χρυσού προς τη Δύση και τον έλεγχο των αγορών μέσω της παγκοσμιοποίησης, δεν είναι ενιαίες, ούτε έχουν την ίδια μορφή από χώρα σε χώρα. Προσαρμόζονται κάθε φορά στις τοπικές συνθήκες και τα τοπικά δεδομένα. ΄Υστερα από εμπεριστατωμένες μελέτες των αρμόδιων επιτελείων, καθορίζεται εκείνη η εξωτερική πολιτική που τους φαίνεται κάθε φορά ότι τους εξυπηρετεί καλύτερα. Αυτό φυσικά είναι επόμενο και αναμενόμενο, γιατί τις σχέσεις των κρατών δεν τις προσδιορίζει τίποτε άλλο εκτός από τα συμφέροντα. Ούτε το διεθνές δίκαιο, ούτε τα ανθρώπινα δικαιώματα αποτελούν δεσμεύσεις για την άσκηση εξωτερικής πολιτικής.  Μόνο τα συμφέροντα είναι εκείνα που καθορίζουν την εξωτερική πολιτική κάθε κράτους, καθώς και η δύναμη του ισχυρού. Όλα τα άλλα αποτελούν για τους ισχυρούς της γης μέσα προς υλοποίηση αυτής της πολιτικής. Ακόμη και ο κατ’ εξοχήν παγκόσμιος οργανισμός για τα ανθρώπινα δικαιώματα ο ΟΗΕ χρησιμοποιήθηκε από τις ΗΠΑ για να εξυπηρετήσει την στρατηγική τους. Δεν χρειάζεται να επιστρατεύσουμε τον Θουκυδίδη για να αποδείξουμε τα αυταπόδεικτα της ιστορίας. Το ερώτημα συνεπώς είναι πάντα: Ποιος ωφελείται ;!

Οι επεμβάσεις των ΗΠΑ στα διάφορα μέρη του κόσμου παίρνουν διάφορες μορφές, ανάλογα με την προοπτική επιτυχίας της εφαρμοζόμενης πολιτικής. Η πολιτική αυτή περιλαμβάνει σαφώς στρατιωτικά, πολιτικά, οικονομικά, ψυχολογικά και πολιτιστικά μέσα. Όλα αυτά τα μέσα χρησιμοποιούνται μεμονωμένα ή σε συνδυασμό ανάλογα με την κάθε συγκεκριμένη περίπτωση.

Στην περίπτωση της Γιουγκοσλαβίας π.χ. χρησιμοποιήθηκε η ωμή και απροσχημάτιστη στρατιωτική βία, σχεδόν χωρίς προσχήματα. Στο Αφγανιστάν το ίδιο. Στο Ιράκ το ίδιο. Οπωσδήποτε και η ψυχολογική προπαγάνδα παίζει το ρόλο της. Στην περίπτωση της Ελλάδας δεν περνάει σ’ αυτή τη φάση μια ανοιχτή ή καλυμμένη στρατιωτική επέμβάση, όπως άλλες σε μας γνωστές περιόδους της πρόσφατης ιστορίας μας. Οι μορφές επέμβασης είναι πολύ πιο πολύπλοκες πολύ ποιο εκλεπτυσμένες και πολύ πιο σατανικές από παλαιότερες εποχές, όταν δεν χρειάζονταν καν προσχήματα.

Σχέσεις ΗΠΑ και Ελλάδας

Η Ελλάδα έχει πολλά ανοιχτά θέματα στην εξωτερική της πολιτική – για να περιοριστούμε στο θέμα αυτό- και δυστυχώς δεν καταβάλλει είναι αλήθεια μεγάλες προσπάθειες να παίξει μια όσο το δυνατό πιο ανεξάρτητη πολιτική στον διεθνή περίγυρο. Παρ’ όλο που δεν είμαστε στην εποχή του Πιουριφόι, ούτε της χούντας. Με όλα τα χάλια μας θέλουμε να πιστεύουμε ότι είμαστε μια ελεύθερη δημοκρατική χώρα, μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που οι δυνατότητες παρεμβάσεων απ’ έξω δεν μπορούν να γίνουν με μεγάλη ευκολία και απροκάλυπτα όπως στο παρελθόν. Μήπως όμως γίνονται με άλλο τρόπο εξίσου ή καλύτερα αποτελεσματικό; Αυτό είναι το κρίσιμο ερώτημα. Ποιοι υποκινούν π.χ. τους κουκουλοφόρους. Είναι γελοίο να πιστεύει κανείς ότι πρόκειται για αντιεξουσιαστές και κάποιους εξαθλιωμένους μετανάστες. Εδώ υπάρχει άκρως μελετημένο σχέδιο, που έχει συγκεκριμένους στόχους.

Σήμερα οι επεμβάσεις από μέρους των ΗΠΑ και των άλλων «άσπονδων» φίλων μας , όπως λόγου χάριν της Αγγλίας, γίνονται με άλλες μεθόδους και τρόπους για να πετύχουν τους στόχους τους.

Δύο είναι οι βασικοί παράγοντες μετά τη μεταπολίτευση που αποτελούν μοχλούς πίεσης για να  επηρεάσουν οι Αμερικανοί και οι σύμμαχοί τους την εσωτερική και εξωτερική μας πολιτική στα φλέγοντα προβλήματα που απασχολούν τη χώρα.

Ο ένας είναι η τρομοκρατία και ο άλλος η Τουρκία. Τόσο η τρομοκρατία όσο και η Τουρκία χρησιμοποιούνται άμεσα ή έμμεσα, ανοιχτά ή συγκαλυμμένα για να πετύχουν οι Αμερικανοί και οι ευνοούμενοί τους στόχους τους σε βάρος των εθνικών μας συμφερόντων. Εδώ μάλιστα υπάρχει και διαχωρισμός. Για το εσωτερικό μέτωπο χρησιμοποιείται η τρομοκρατία , ενώ για το εξωτερικό κατά βάση η Τουρκία και τα προτεκτοράτα τους, που είναι τα Σκόπια.

Τουλάχιστον  για την περίοδο που διανύουμε. Γιατί αργότερα, αν συνεχίζουμε αυτήν την άκρως υποτελή στάση, μας περιμένουν σίγουρα και άλλα δεινά.

Τα προβλήματα που έχουν σχέση με την Τουρκία είναι πολλά και αφορούν στην παρούσα φάση- γιατί στο μέλλον μπορούν να προστεθούν σίγουρα και άλλα-  το ύψιστης σημασίας για την Ελλάδα θέμα της Κύπρου, του Αιγαίου, (ήδη δρομολογείται από μέρους των Αμερικανών και Τούρκων διάλογος  με τον επαναπροσδιορισμό όλων των συνθηκών που διέπουν το στάτους κβο στο Αιγαίο), του Ευρωστρατού, του ελέγχου του εναέριου χώρου, των ψηφιακών χαρτών και πολλών άλλων προβλημάτων που και τώρα υπάρχουν ή θα τα παρουσιάσουν οι «σύμμαχοι μας» Τούρκοι, Αμερικανοί και Άγγλοι στο μέλλον.

Δυστυχώς η πολιτική της εξάρτησης και της υποτέλειας που ακολούθησαν οι κυβερνήσεις, προσπαθώντας να εξευμενίσουν Αμερικανούς και Τούρκους, μας δημιουργεί δικαιολογημένα μεγάλες ανησυχίες.

Τα προβλήματα που έχουν σχέση με το εσωτερικό της χώρας είναι βασικά η τρομοκρατία που έχει  άμεση σχέση με τα θέματα εξωτερικής πολιτικής.

Στόχος είναι  τόσο η αποσταθεροποίηση στο εσωτερικό, όσο και η αποδυνάμωση στο μέγιστο   δυνατό της διπλωματικής δυναμικής και αποτελεσματικότητας της χώρας  στο διεθνή ορίζοντα. Τι πιο χειρότερο μπορεί να συμβεί αυτή τη στιγμή στην πατρίδα  μας από το να χαρακτηριστεί σαν χώρα που εκτρέφει και συντηρεί την τρομοκρατία και να προστεθεί ούτε λίγο ούτε πολύ στη χορεία των άλλων χαρακτηρισμένων τρομοκρατικών κρατών, Ιράκ, Σομαλία, Σουδάν κ.τ.λ.

Από την άλλη να εμφανίζεται η Τουρκία σαν ευνομούμενη χώρα, με την παράνομη κατοχή της Κύπρου, τα λευκά κελιά στην ίδια τη χώρα,  την τρομοκρατία ενάντια στους Κούρδους και τις άλλες μειονότητες και τα τόσα άλλα εγκλήματα απέναντι στα ανθρώπινα δικαιώματα!

Πραγματικά τραγική ειρωνεία! Ο λύκος να παρουσιάζεται σαν πρόβατο και ο νοικοκύρης σαν κλέφτης.

Εδώ γίνεται συνειδητά προσπάθεια να δημιουργηθεί σε βάρος της χώρας μας ένα αρνητικό κλίμα, ως χώρα, όπου επικρατεί χάος και ανασφάλεια.

Η επίσκεψη του έλληνα πρωθυπουργού στη «φίλη» χώρα χρησιμοποιήθηκε τεχνηέντως για να μας διαφημίσει στην αμερικανική κοινή γνώμη σαν μια χώρα που υποθάλπει και εκτρέφει την τρομοκρατία.

Άραγε – και εδώ είναι το κρίσιμο ερώτημα- χρησιμοποιήθηκε και χρησιμοποιείται η τρομοκρατία για συγκεκριμένους πολιτικούς στόχους

τους οποίους ήδη περιληπτικά αναφέραμε και ποιες είναι οι δυνάμεις εκείνες που εντός και εκτός Ελλάδας εξυπηρετούνται από την ύπαρξη και συντήρηση της τρομοκρατίας;

Η τρομοκρατία ως παράγοντας ελέγχου της Ελλάδας από τις ΗΠΑ και τους «φίλους και συμμάχους μας».

Η 17 Νοέμβρη δεν εξαλείφθηκε, όπως κάποιοι ισχυρίστηκαν. Απλώς παροπλίστηκε το εκτελεστικό της κομμάτι, γιατί μεσολάβησαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες, που δεν συνέφερε στα εξωθεσμικά κέντρα εντός και εκτός Ελλάδας η δράση της την περίοδο εκείνη.

Τώρα παρουσιάζεται με την ονομασία «΄Ένοπλος Αγώνας» που αποτελεί το εκτελεστικό όργανο μυστικών υπηρεσιών που σκοπό έχουν να αποδυναμώσουν το εσωτερικό μέτωπο, να δημιουργήσουν καταστάσεις γενικής παραλυσίας και αποδιάρθρωσης της κοινωνικής συνοχής.

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι ο Επαναστατικός Αγώνας είναι μια καθαρά εγκληματική οργάνωση, η οποία καμιά απολύτως σχέση δεν έχει με απελευθερωτικά η μαζικά κινήματα, που θα είχαν ένα κάποιο βαθμό ιδεολογικής ή πολιτικής νομιμοποίησης, όπως συνήθως έχουν διάφορα κινήματα, ιδεολογικά και πολιτικά. Συνεπώς είναι εντελώς καταδικαστέα.. Πέρα από το γεγονός αυτό είναι επίσης απόλυτα σωστό ότι   η δράση του  βλάπτει παντοιοτρόπως τα συμφέροντα της χώρας μας, κυρίως στα κρίσιμα θέματα εξωτερικής πολιτικής, όπως το Κυπριακό, το Αιγαίο, η Θράκη, το Σκοπιανό κ.λπ., όπως προσπαθήσαμε να δείξουμε πιο πάνω.

Πως λοιπόν μπορούμε να τον χαρακτηρίσουμε; Ο Επαναστατικός Αγώνας» αποκλειστικό στόχο έχει να εκθέσει την πατρίδα μας διεθνώς και να βλάψει τους Έλληνες πολίτες και το ελληνικό έθνος -κράτος.

Η απλή λογική καταλήγει στο συμπέρασμα αυτό. Αντικειμενικά τουλάχιστον αυτή είναι η κατάληξη.

Αναγκαστικά πάλι ανακύπτει το ερώτημα: ποιοι είναι οι εγκέφαλοι της τρομοκρατικής αυτής οργάνωσης και ποιοι κρύβονται από πίσω;

Είναι με άλλα λόγια προϊόν αμετανόητων ή αρρωστημένων εγκεφάλων που ζουν εκτός τόπου και χρόνου και συνεπώς δεν έχουν συναίσθηση του τι κάνουν ή είναι προϊόν μυστικών υπηρεσιών που το συντηρούν και το αναπαράγουν για μια συγκεκριμένη σκοπιμότητα, τους στόχους της οποίας με συντομία αναπτύξαμε;

Την πρώτη περίπτωση απορρίπτουμε βάζοντας μπροστά την κοινή λογική και χωρίς να έχουμε καμία απολύτως συγκεκριμένη πληροφορία, για να μην υπάρξει σύγχυση ή κατηγορία ότι γνωρίζουμε κάτι και το αποκρύπτουμε. Μια τέτοια οργάνωση που έχει ένα θεωρητικό  επίπεδο, όπως αυτό διαφαίνεται από το περιεχόμενο των προκηρύξεων, μια οργάνωση που έχει ένα τόσο καλό δίκτυο πληροφοριών, που θα κατέπλησσε ακόμη και μυστικές υπηρεσίες διεθνούς κύρους, μια οργάνωση που σπάνια κάνει λάθη και διαθέτει μια τέτοια, όπως αποδεικνύεται, οργανωτική ικανότητα και αδιάλειπτη παρουσία πάνω από 26 χρόνια, αν λάβουμε υπόψη μας ότι ο Επαναστατικός Αγώνας είναι η συνέχεια της 17 Νοέμβρη, χωρίς να αποκαλυφτεί το παραμικρό, μια οργάνωση φάντασμα, δεν είναι δυνατό να υπάρχει, παρά ως επιτελικό όργανο, μυστικών υπηρεσιών.

Κατά την άποψή μας μόνο μυστικές υπηρεσίες μιας ξένης χώρας ή και άλλων χωρών, είναι σε θέση να στήνουν και να αναπαράγουν μια τέτοια οργάνωση. Οι ενδείξεις είναι πάρα πολλές, που μπορούν να κατοχυρώσουν αυτή μας την επιχειρηματολογία.

Για το λόγο αυτό προσφέρουν πολύ κακές υπηρεσίες στον τόπο, όποιοι και από οποιοδήποτε χώρο προέρχονται, αναζητούν μέσα στον ελλαδικό χώρο τους εγκεφάλους στο χώρο των αναρχικών ή των αντιεξουσιαστών ή κάποιων «επαναστατημένων» νεαρών, που βρίσκονται σε πλήρη σύγχυση. Δεν μιλούμε φυσικά για τα εκτελεστικά όργανα, που μπορεί να είναι οποιασδήποτε μορφής.

Πρέπει να σταματήσει επιτέλους ο αλληλολιθοβολισμός και η αναζήτηση υπευθύνων εκεί που δεν υπάρχουν. Ο αποπροσανατολισμός πρέπει να έχει και τα όριά του. Ας μην εθελοτυφλούμε εξαιτίας κακώς εννοούμενων προσωπικών η μικροπολιτικών συμφερόντων, που  βάζουν  τη χώρα  σε κίνδυνο στο σύνολό της.

Αν θέλει η ελληνική πολιτεία και δεν είναι πλήρως υποτελείς στους ξένους, τότε πρέπει να κατευθύνει τις προσπάθειές της στις ξένες μυστικές υπηρεσίες, κυρίως δυνάμεων από «άσπονδους φίλους και συμμάχους». Και ο νοών νοήτω!

Αν πραγματικά έτσι έχουν τα πράγματα, τότε πρέπει να αναζητήσουμε τις μυστικές υπηρεσίες του εξωτερικού που επιτελούν αυτό το έργο. Ποιες είναι άραγε αυτές: Αναγκαστικά και πάλι καταλήγουμε στις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ και στις αντίστοιχες ενδεχομένως υπηρεσίες των φίλα προς την Αμερική προσκείμενων κρατών. Και αυτές κατά κύριο λόγο, χωρίς να μπορούμε να αποκλείσουμε και άλλες, δεν είναι άλλες από την Αγγλία και   την Τουρκία και όχι μόνο.

Εάν λοιπόν ο Επαναστατικός Αγώνας και οι κουκουλοφόροι, για να επανέλθουμε στο θέμα, είναι προϊόν ξένων μυστικών υπηρεσιών – και αυτές δεν μπορεί να είναι άλλες από τις συγκεκριμένες που αναφέρθηκαν, οι οργανώσεις αυτές, όποιο όνομα κι αν έχουν και όποιες κουκούλες κι αν φορούν, ποτέ δεν μπορεί να εξαρθρωθούν, παρά μόνο από τις ίδιες μυστικές υπηρεσίες που τη δημιούργησαν και τις εκτρέφουν. Η άλωση του κρατικού μηχανισμού από τις ξένες μυστικές υπηρεσίες αποτελεί άμεσο κίνδυνο, από τη μια  για την εσωτερική μας ασφάλεια, τη δημοκρατία τη σταθερότητα, την ειρήνη και από την άλλη για την ακεραιότητα της πατρίδας μας και την κατοχύρωση των   κυριαρχικών μας δικαιωμάτων  και  της εθνικής μας ανεξαρτησίας. Γιατί σε τελευταία ανάλυση δεν ενδιαφέρει τα εξωθεσμικά κέντρα, τι πράττουμε εμείς εδώ στην Ελλάδα και τι προβλήματα μας ταλανίζουν, αλλά θέλουν αποδυναμώνοντας το εσωτερικό μέτωπο, να λύσουν προς το συμφέρον τους και προς ανήκεστο βλάβη των κρίσιμων εθνικών μας θεμάτων.

Προοπτική διεξόδου

Μία μόνο περίπτωση υπάρχει για να ανατραπεί αυτό το σκηνικό: Να στεγανοποιηθούν οι ελληνικές μυστικές υπηρεσίες από τη διείσδυση ξένων μυστικών υπηρεσιών στον κρατικό μηχανισμό και η εκάστοτε πολιτική ηγεσία να έχει τη θέληση γι’ αυτό. Επιπλέον οι ελληνικές μυστικές υπηρεσίες και οι υπηρεσίες εθνικής ασφαλείας να αναζητήσουν τις τρομοκρατικές οργανώσεις στις ξένες μυστικές υπηρεσίες, αν μπορούν και δεν υπάρχει πλήρης υποταγή στον ξένο παράγοντα.

Μόνο τότε υπάρχει σίγουρη προοπτική να εξαρθρωθεί οποιαδήποτε εγκληματική οργάνωση και να βρει ο τόπος την ηρεμία του. Όσο είμαστε έρμαιο των ξένων μυστικών υπηρεσιών, καμία λύση δεν είναι εφικτή. Δεν μπορεί να αναθέτουμε οι ίδιοι το λύκο να φυλάει τα πρόβατα.

Χρειάζεται πολιτική βούληση για ανεξάρτητη πολιτική. Δεν μπορούμε να κατανοήσουμε ότι μια πολιτική που δεν στρέφεται εναντίον κανενός, αλλά σκοπό έχει να προασπίσει τα αυτονόητα εθνικά συμφέροντα μπορεί από ορισμένους κύκλους να χαρακτηρίζεται εθνικιστική ή εξτρεμιστική.

Τέτοια κυβέρνηση δεν υπήρξε μετά την μεταπολίτευση καμία.

Τόσο εκείνες που διατείνονται ότι κράτησαν και κρατούν ψηλά το λάβαρο της ανεξαρτησίας και της εθνικής αξιοπρέπειας, όσο και οι άλλες  που κατηγορούνται ότι είναι δυτικόδουλες.

Υπάρχει ελληνική κυβέρνηση που θα δείξει τη θέληση να στεγανοποιήσει τις ελληνικές διωκτικές αρχές από κάθε ξένη ανάμειξη; Αν ναι, τότε μπορεί να εξαρθρωθούν οι τρομοκρατικές οργανώσεις. Αν όχι, ας μη γυρεύουν για άλλοθι εκείνοι που κατευθύνουν τις τύχες αυτού του τόπου.  Ας αναλογιστούν, αν είναι  υποκείμενα της ιστορίας ή αντικείμενα προς χρήση!

Η εμπειρία μας δυστυχώς είναι πολύ αρνητική. Ο ευτελισμός και η εξαχρείωση της πολιτικής και των πολιτικών προμηνύει πολλούς κινδύνους για την πατρίδα μας.

Δυστυχώς οι προσωπικές φιλοδοξίες και τα προσωπικά, μικροπολιτικά και κομματικά συμφέροντα, χωρίς ηθικές και πατριωτικές αντιστάσεις, (δεν αναφερόμαστε στις εξαιρέσεις) μπορεί να μας οδηγήσουν σε καθοδηγούμενες από το εξωτερικό ανωμαλίες, οι οποίες όμως λόγω αυτής της κατάστασης του πολιτικού εκφυλισμού, θα βρουν πρόσφορο έδαφος για να ευδοκιμήσουν. Γιατί η ιστορία μας απέδειξε έως σήμερα, ότι για όλες τις καταστροφές – μικρές και μεγάλες- που υπέστη ο τόπος, την ευθύνη είχαμε εμείς οι Έλληνες. Οι ξένοι κοιτάζουν τα δικά τους συμφέροντα.

Λύσεις για να υπερασπίσουμε  τα εθνικά μας συμφέροντα υπάρχουν, αρκεί να αρθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Οι καιροί είναι χαλεποί. Ο λύκος στην αναμπαμπούλα χαίρεται. Και οι Αγγλοαμερικάνοι και λοιποί «φίλοι μας» προγραμματίζουν μια τέτοια αναμπαμπούλα, εάν δεν υποκύψουμε από μόνοι μας στη θέλησή τους.

Η ενότητα των ελλήνων πολιτών μπροστά στον επερχόμενο κίνδυνο είναι πέρα από απαραίτητη και αναγκαία. Και τώρα θα δείξει η αριστερά ξεπερνώντας τα αδιέξοδά της, ότι ενδιαφέρεται για το λαό και τα προβλήματά του, ώστε να γίνει πάλι αξιόπιστη πρωτοπορία μίας λαμπρής ιστορίας που αποκτήθηκε με αίμα και θυσίες.

Γκαιμπελικό παιχνίδι των μεγαλοεκδοτών και καναλαρχών υπέρ των Οικολόγων με τις βαθιά μειοδοτικές θέσεις για τα εθνικά θέματα

ΟΛΟΙ οι εκδότες, καναλάρχες και τηλε-δημοσιογραφοι ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ τις ακραίες θέσεις των Οικολόγων Πράσινων για τα θέματα εξωτερικής πολιτικής. ΤΑ ΚΡΥΒΟΥΝ όμως για να εξαπατήσουν τους ψηφοφόρους, το εθνικό δηλαδή ακροατήριο, που το ΜΟΝΟ που γνωρίζει είναι: Οικολόγοι Πράσινοι = οικολογία.
Πρόκειται για αισχίστου είδους πλύση εγκεφάλου απο τα ΜΜΕ υπέρ των Οικολόγων Πράσινων, μέχρι και ο Κύρτσος τους αποθέωνε προχθές…

Για να δούμε αν πάρουν έστω και 2% αν μάεθι ο κόσμος τις καλά κρυμμένες θέσεις τους…

Οι θέσεις των ΟικοΠράσινων για την εξωτερική πολιτική πάντως δεν θα μείνουν κρυφές:

Την Δευτέρα 18 Μαΐου 2009 και ώρα 7:30μ.μ., τα περιοδικά και οι εφημερίδες Οικολογείν, Χριστιανική και Άρδην διοργανώνουν εκδήλωση με τίτλο: Ευρώπη και εκλογές: Η οικολογία και οι «Πράσινοι», η οικονομική κρίση, η είσοδος της Τουρκίας στην Ε.Ε. Ομιλητές θα είναι οι: Γιάννης Σχίζας, Γιώργος Καραμπελιάς, Γιάννης Ζερβός, Σταύρος Λυγερός και Στάθης Σταυρόπουλος (ΣΤΑΘΗΣ). Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στην Αίθουσα της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών (Ακαδημίας και Γενναδίου 8 – 7ος Όροφος).