Posts Tagged ‘Βερέμης’

Η σύγχυση που επικρατεί στην ελληνική πολιτική πραγματικότητα και τα μηνύματα που στέλνονται προς τα πολιτικά κόμματα και τους πολιτικούς, έχουν οδηγήσει σε σκέψεις ομάδες φιλόδοξων ανθρώπων που επιθυμούν να προσφέρουν, ο καθένας με τον τρόπο του, στο πολιτικό αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει η χώρα.

Επιτέλους! Η Ελλάδα σώθηκε! Η πολιτική ζωή αποκτά νέο νόημα και ο Έλληνας νέες ελπίδες για το μέλλον του! Ανακοινώθηκε το νέο πολιτικό σχήμα με τον όνομα “Δράση”.

ΟΛOΙ ΟΙ ΥΠΕΡΜΑΧΟΙ ΤΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ ΑΝΑΝ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΟΔOIΠΟΡΟΙ ΤΟΥΣ ΖΗΤΟΥΝ ΤΗΝ ΨΗΦΟ ΜΑΣ!

Το 12μελές προεδρείο αποτελούν οι κ.κ. Στ. Μάνος, Βασ. Κοντογιαννόπουλος, Γιάννης Μπουτάρης, Θάνος Βερέμης, Νικ. Δήμου, Χαρ. Τσούκας, Τασ. Αβραντίνης, Α. Καρίπογλου, Αρ. Αηβαλιώτης, Κ. Ζώρας, Ηλ. Γούναρης και Βάλια Λέστου, ενώ μεταξύ των 200 προσωπικοτήτων που υπογράφουν την ιδρυτική διακήρυξη περιλαμβάνονται η κ. Μιράντα Ξαφά, ο κ. Γ. Ψαχαρόπουλος, ο κ. Ευστρ. Στρατήγης κ.ά.

Την στήριξή του στην προσπάθεια παρείχε δι’ επιστολής που απέστειλε και ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος.

Την δε ιδρυτική πράξη ανακοίνωσαν οι φερέλπιδες προσωπικότητες:

Στέφανος Μάνος, ετών 70: Διεκδικεί επάξια θέση στο βιβλίο Γκίνες για το ρεκόρ ίδρυσης Κομμάτων. Μέχρι και ο Δημοσθένης Βεργής έχει ιδρύσει λιγότερα.

Βασίλειος Κοντογιαννόπουλος, ετών 67: Πολιτικός με μπλε, πράσινους, πορτοκαλί (και ότι άλλο χρώμα προαιρείσθαι) κόκκους. Από χθες μπήκε κι αυτός στο Πάνθεον των βουλευτών της κατηγορίας “ΌπουΒρωΚαρέκλα” ισοφαρίζοντας το ρεκόρ της Δαμανάκη στις αλλαξο-κομματιές.

Ι. Μπουτάρης, ετών 67: Σίγουρα θα μείνει στη μνήμη μας για τα εύγευστα κρασιά. Όσο για τις πολιτικές του ικανότητες, μόνο μεθυσμένος μπορεί κάποιος να τις εκτιμήσει. Χικ!

Θ. Βερέμης, ετών 66: Είδε φως και μπήκε. Κρίμα, γιατί κάποτε ως καθηγητής είχε ιδέες. Μόνο που πέρασαν 20 χρόνια από τότε….

Νίκος Δήμου, ετών 74: Εδώ η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά. Ο άνθρωπος-Δομή, ο άνθρωπος τον οποίον ο Θεός του Σύμπαντος προίκισε με την Απόλυτη Γνώση για αυτοκίνητα, υπολογιστές, διαφήμιση, φιλοσοφία, λογοτεχνία, ποίηση, τηλεόραση, φωτογραφία, ραδιόφωνο, κινηματογράφο, blogging, τώρα επιτέλους ΚΑΙ στην πολιτική! Του λείπει ακόμα να ασχοληθεί με την αστρολογία, τη μαγειρική και το πλέξιμο για να κατακτήσει τον τίτλο του “Παμμέγιστου Συμπαντικού Ξερόλα”. Είναι βέβαιο ότι, κάποια στιγμή στο μέλλον, η ανθρωπότητα θα κατασκευάσει ένα μεγαλύτερο CERN, που θα εκτείνεται από το Βλαδιβοστόκ έως την Παταγωνία και θα επιταχύνει μικροσωματίδια όπως το Ξερολίνιο και το Μαλακόνιο, μπας και μπορέσει να ανακαλύψει το πραγματικό εύρος της Γνώσης του.

Για δείτε σ’ αυτό το λινκ κι ένα καινούργιο «λουλούδι» που ξεφύτρωσε. Κανονική γενιτσαρίνα η κ. Ματίνα Στέβη του Free Sunday.

http://www.citypress.gr/freesunday/PDF/20/11.pdf

Εντάξει, κα. Στέβη, είμεθα Ταλιμπαν! Δεν θα εκσυγχρονιστούμε ποτέ όπως η Ευρώπη.


Και φυσικά ο κλασικός αθάνατος Βερέμης:

Hμερομηνία δημοσίευσης: 23-11-08

Περί πλειοδοσίας και μειοδοσίας

Tου Θανου Βερεμη*

Την πατριωτική πλειοδοσία ο Ταλεϋράνδος περιέγραψε με τη γνωστή ρήση που τη θέλει το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων. Όμως η περιγραφή είναι περιοριστική. Το φαινόμενο είναι σύνθετο και περιλαμβάνει ευρεία κατηγορία ατόμων, η οποία μάλιστα διατρέχει ολόκληρο το πολιτικό φάσμα. Τα άτομα αυτά παρουσιάζουν συνήθως εξάρτηση από την αδρεναλίνη που εκρύεται όταν εμπλέκονται στον υπέρ πάντων λεκτικό αγώνα.

Αν το ιδανικό πρότυπο του πατριώτη είναι αυτός που εγκαταλείπει τα πάντα για να υπερασπιστεί την πατρίδα του στο πεδίο του κινδύνου, ο πλειοδότης του πατριωτισμού συνήθως αναλώνεται σε λεκτικούς αγώνες εκ του ασφαλούς. Το πρότυπο του πατριώτη, αν επιζήσει, επιστρέφει στην καθημερινότητά του και υπηρετεί τη χώρα του σιωπηλά από άλλο μετερίζι. Ο πλειοδότης συχνά κάνει την πλειοδοσία τρόπο προσωπικής προβολής και θα τον συναντήσουμε σε διάφορες βαθμίδες της πολιτικής – από προεδρίες συλλόγων ώς τα έδρανα της Βουλής. Κάποιος, μάλιστα, Ελληνας βουλευτής επιδιδόταν στην άκρατη πλειοδοσία, ώσπου έγινε γνωστό ότι είχε αποφύγει τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις. Η περίπτωση δεν είναι μοναδική Οι υπερπατριώτες στην κυβέρνηση Μπους, αρχής γενομένης από τον ίδιο και τον αντιπρόεδρό του, κατάφεραν να αποφύγουν ή να φαιδρύνουν τη στρατιωτική τους θητεία. Κι, όμως, στον πολιτικό τους βίο επιδόθηκαν σε κατάχρηση πολεμικής ρητορείας, ενώ έστελναν χωρίς περίσκεψη νέους συμπατριώτες τους να σκοτωθούν στο Ιράκ.

Διανοούμενοι και πανεπιστημιακοί, με την τάση να αμφισβητούν κάθε ολοκληρωτική αντίληψη της πραγματικότητας, γίνονται παντού στόχος της εμπαθούς αυτής κατηγορίας. Ακόμα και πρόσωπα εγνωσμένου «εθνικού φρονήματος» παρουσιάζονται σαν πράκτορες του Σόρος και μυστικοί συνεργάτες των Αμερικανών. Χωρίς φανερά κίνητρα, οι «μειοδότες» απεργάζονται, κατά τους τιμητές τους, το τέλος του ελληνισμού στη Μακεδονία, την Κύπρο και το Αιγαίο.

Ο κίτρινος Τύπος, που θηρεύει εντυπωσιακούς τίτλους, αποδίδει σε άτομα με πολλή διαφορετική πολιτική συγκρότηση κάποια ανεξήγητη κοινή ιδιοτέλεια. Ουδέποτε εξηγείται γιατί οι «ύποπτοι» συμπράττουν και πώς κατευθύνονται από πάτρωνες, όπως οι CIA, KGB, διεθνής Σιωνισμός, Μπους και τόσοι άλλοι.

Μια ειδική κατηγορία πλειοδοτών συνιστούν και ορισμένοι συμπαθείς νοσταλγοί ενός χαμένου ελληνικού παραδείσου αθωότητας που υποτίθεται ότι υπονομεύτηκε από τους φραγκοφορεμένους διανοούμενους του 19ου αιώνα. Πιστεύουν, άραγε, οι νοσταλγοί του φαντασιακού αυτού παρελθόντος ότι την πολιτική και την παιδεία στη νεότερη Ελλάδα θα ήταν εθνοφελέστερο, αν την καθοδηγούσαν ο γενναίος, αλλά παραληρηματικός Μακρυγιάννης (Οράματα και θάματα ΜΙΕΤ) και ο Κων. Οικονόμος, ο εξ Οικονόμων, αντί των Καποδίστρια και Κοραή;

Ο φανατισμός δεν αποτελεί ημέτερη αποκλειστικότητα. Η Τουρκία καλλιεργεί τους εθνικούς της μύθους και καταδιώκει με θανατηφόρα ενίοτε αποτελέσματα τις δικές της μάγισσες. Η άρνηση του τουρκικού κράτους να παραδεχθεί την γενοκτονία των Αρμενίων από το καθεστώς των Νεοτούρκων, βρίσκει αρκετούς Τούρκους διανοούμενους αντίθετους. Ο ιστορικός Τανέρ Ασκάμ (From Empire to Republic: Turkish Nationalism and the Armenian Genocide, 2004) είναι ίσως η γνωστότερη περίπτωση συγγραφέα που υπέφερε για τις απόψεις του. Το ενδιαφέρον είναι ότι και πολλοί Ευρωπαίοι και Αμερικανοί συμπράττουν στην υποβάθμιση της οχληρής αλήθειας, που δυσχεραίνει τις σχέσεις τους με την Τουρκία, χωρίς άλλο φανερό υλικό κέρδος. Οταν ο Ολλανδός ευρωβουλευτής Camiel Eurlings πρότεινε ψήφισμα στο Στρασβούργο, με το οποίο η παραδοχή της γενοκτονίας θα αποτελούσε όρο για την είσοδο της Τουρκίας στην Ε.Ε., η επιτροπή των Πρασίνων υπό τον γνωστό επαναστάτη του 1968, Daniel Cohn-Bendit, έσπευσε να το σταματήσει. Οι επώνυμοι Ευρωπαίοι που τηρούν στάση αιδήμονος σιωπής στο ζήτημα των Αρμενίων, ή το αντιπαρέρχονται με κάποια στενοχώρια, δεν είναι λίγοι. Ο Andrew Mango στη βιογραφία του Ατατούρκ δικαιολογεί το γεγονός (όσο «βάρβαρο» και αν ήταν) ως πράξη άμυνας κατά του ρωσικού κινδύνου. Ο Norman Stone, καθηγητής πλέον στο Πανεπιστήμιο Bilkent της Αγκυρας, δίνει την πιο πρωτότυπη ερμηνεία της κάθε αναφοράς στη γενοκτονία των Αρμενίων: «Είναι μήπως η εχθρότητα κατά του Ισραήλ που καθοδηγεί όσους αναφέρονται στο αρμενικό ζήτημα; Μήπως θέλουν να μειώσουν το ισχυρότερο επιχείρημα του Ισραήλ (που είναι η αποκλειστικότητα του ολοκαυτώματος);» (The EU and Turkey: A Glittering Prize or a Milestone?, Federal Trust, 2005).

Σε αντίθεση με την Ελλάδα, όπου η πλειοδοσία δεν χαρακτηρίζει παρά ορισμένους πολιτικούς, οι Τούρκοι κοινοβουλευτικοί εμφανίζουν ομοψυχία στο Αρμενικό. Ο Ερντογάν, ο Μπαχτσελί και ο Μπαϊκάλ δεν παρουσιάζουν αποκλίσεις στο ζήτημα αυτό.

Είναι φανερό ότι η εθνικιστική πλειοδοσία δεν αποτελεί αποκλειστικότητα κανενός λαού, αλλά εμφανίζεται με διαφορετικό περιεχόμενο σε διάφορα μέρη του κόσμου. Ο φανατισμός της κ. Πέιλιν και των οπαδών της, οι διεκδικήσεις του κ. Γκρούεφσκι και τα εγκλήματα του στρατηγού Μλάντιτς διαφέρουν ποσοτικά, αλλά εκκινούν από την ίδια άγνοια, απομόνωση και ανασφάλεια.

Η πλειοδοσία αυτή αποτελεί τη διαφανέστερη υπεραναπλήρωση πραγματικών ή φανταστικών ελλειμμάτων, αλλά και ισχυρό μέσο λαϊκής συσπείρωσης σε δύσκολους καιρούς. Το τελευταίο φαινόμενο δεν πρέπει ποτέ να το υποτιμάμε.

* Ο κ. Θάνος Βερέμης είναι πρόεδρος του ΕΣΥΠ.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_23/11/2008_293317

Πώς καταφέρνει αυτός ο άνθρωπος να σκιαμαχεί με τον δήθεν ημέτερο υπερεθνικισμό κάθε φορά που τόν αντικρίζει απέναντι είναι κάτι το εκπληκτικό! Μάλλον προσπαθεί να συμψηφίσει αυτά που δεν συμψηφίζονται! Κε. Βερέμη, πάρτε το χαμπάρι: ο ισλαμικός εθνικισμός των απέναντι κάνει τις ακροδεξιά μειοψηφία στην χώρα μας να μοιάζει με κοκινοσκουφίτσα! Δεν μπορούν να γίνουν συγκρίσεις! Τα γράφουν και ξένοι πια αυτά!

Ακολουθεί κορυφαίο κειμενάκι που περισυνέλεξα από forum και απηχεί την αγωνία ενός νέου Έλληνα που έχει συνειδητοποιήσει την ‘τροχιά αυτοκαταστροφής’ μας, όπως λέει. Το διόρθωσα και το εμπλούτισα σε πολλά σημεία για να βγαίνει νόημα ,επειδή ήταν φανερό ότι ίχε γραφτεί γρήγορα.

Εμείς σκάβουμε ήδη το λάκκο μας. Μοιάζει η κατάσταση με θέατρο του παραλόγου. Δεν ξέρω αν έχετε δει κάτι γούεστερν με κάποιον ζηλωτή ιεροκήρυκα που παραμονές του πολέμου με τους Ινδιάνους θέλει να πάει να τούς διδάξει την Βίβλο. Και έχεις π.χ. τον Τζων Γουέιν να προσπαθεί να τού εξηγήσει πως «Παπά μου, πήγαινε πουθενά αλλού να κηρύξεις, δεν είναι ούτε η ώρα, ούτε το ποίμνιο κατάλληλο». Κι ο παπάς κάνει τους κεφαλιού του και μετά τον συλλαμβάνουν οι Ινδιάνοι και παίζουν σκοποβολή πάνω του και μετά έχουν το σκάλπ του στην ζώνη τους.

Τι θέλω να πω. Σε αυτές τις χώρες τύπου Τουρκία, Σκόπια κτλ, τούς κουρδίζουν συνεχώς, ώστε να είναι η κοινή τους γνώμη διαρκώς φανατισμένη. Γι’ αυτό δεν κάνουν πίσω και, αντιθέτως, η Ελλάδα υποχωρεί παντού.

Στην Ελλάδα, υπάρχει ένα κύμα ψευτοκουλτουριαρηδων ανεδαφικών τύπων, που επειδή έχει κόμπλεξ έναντι άλλων χωρών, αλλά δεν θέλει να πάει να ζήσει στην άλλη χώρα που ζηλεύει, γιατί δεν ξέρει την γλώσσα και γιατί εκεί δεν θα τον ήξερε κανείς, έχουν βαλθεί να μάς κάνουν Ολλανδία, σε μια περιοχη και περίοδο που πρέπει, αν μη τι άλλο, να διδασκομαστε Ιστορία και να μάς ενημερωνουν για τα εθνικά θέματα και δίκαια. Αντ’ αυτου, παμε απο Ρεπούση σε κόμματα που δηλώνουν συμπαράσταση στα Σκόπια (νεολαία ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ), με ενδιαφέρον μόνον όταν δέρνεται ο μετανάστης από κάποιο ψευτόμαγκα μπάτσο μας, αλλά όχι η Ελληνίδα δασκάλα στην Θράκη, με σύνθηκα «το Αιγαίο που ανηκει στα ψάρια του», με εμμονή στις «ρεαλιστικές» λύσεις και τους «τίμιους» συμβιβασμούς, στις διδαχές ότι «όλοι καλοί είναι μωρέ», «εμείς είμαστε οι ρατσιστες που φοβομαστε τους πάντες», ενω «αυτοί δεν έχουν κακη διάθεση», «οι λαοι δεν έχουν τιποτα να χωρίσουν» (απλά είναι αυτοί που μπορεί να πολεμήσουν) και ούτω καθ’ εξής.

Το αποτέλεσμα, είναι αυτή η αποχαύνωση και η άτοπη αισιοδοξία ότι «επαγρυπνούμε», καθώς και μια νεολαία, που να βγει με το κρύο για να διαδηλώσει νυχτιάτικα για την Μακεδονία, δε θα το κάνει, όπως οι χιλιάδες Σκοπιανοί που ξεσάλωναν για να στηρίξουν το παραμύθι τους. Για κλαμπ, ναι. Μετά ο άλλος δεν ξέρει τι είναι Τσαμουριά… Και ποιος να του το πει; Θα πρέπει να του πει και για την ιστορία της Β. Ηπείρου! Κι εμείς αυτά δεν τα λέμε! Όπως έγραφε περίπου και το βιβλίο της μαντάμ Ρεπούση, «με τους Βαλκανικούς η Ελλάδα πήρε και την υπόλοιπη Ήπειρο». Δηλαδή, δεν υπάρχει άλλη Ήπειρος εκτός συνόρων! Ενώ ο Αλβανός, θα καθίσει και θα σού κάνει κατήχηση ότι όλη η Ήπειρος, Νότια και Βόρια (!), είναι αλβανική. Εγώ γράφτηκα σε forum Βορειοηπειρωτών, για να μπορέσω να απαντήσω σε πρωτοφανείς επιθέσεις προπαγάνδας Αλβανών και Ιταλών (!) για τους Τσάμηδες και την Β. Ήπειρο. Αυτός ο Αλβανός, αύριο, θα ξέρει γιατί πολεμάει. Ο δικός μας, ο αποχαυνωμένος, δεν θα έχει ιδέα, γιατί δεν ξέρει Ιστορία. Και φυσικά, επειδή δεν θα ξέρει ‘γιατί’ πολεμάει δεν θα έχει και διάθεση να πολεμήσει… Και επειδή ίσως θα αρχίσει να σκέφτεται ότι οι αντίπαλοί του μπορεί να έχουν το δίκιο τους…

Πάμε λοιπόν κι εμείς σαν τον ζηλωτή ιεροκυρηκα, που μέσα στην ιδεαλιστική τύφλα της πιστής του, νομίζει πως ο Θεός θα τον κάνει αλεξίσφαιρο και πως η αγάπη του θα μετατρέψει τους Ινδιάνους σε πρόβατα. Και παίζουμε τους Ολλανδούς στα Βαλκάνια με μια πολιτική «μη μού απτού». Να αναγνωρίσουμε Μακεδονική μειονότητα γιατί δεν κινδυνεύουμε, προπαγανδίζει ελεύθερα το Ουράνιο Τόξο, φωνάζει το Γκρικ Ελσίνκι, να εξοικειωθούμε πια με την τουρκική μειονότητα, φωνάζει η Τουρκία, κλαίει η Καραχασάν, σιγά εμείς μη ζητήσουμε δυναμικά τίποτα από τη Λωζάνη και στενοχωρήσουμε την Τουρκία, μην κάνουμε θέμα που έδειραν την δασκάλα στη Θράκη, δεν είναι δα μεγάλο όνειδος, άμα δαρθεί μόνον κανένας Σκοπιανός ή Αλβανός ή Τούρκος… Και μετά αναρωτιέστε που πάμε…

Δεν υπάρχει σπονδυλική στήλη στην Ελλάδα και κάποιοι έχουν βαλθεί να ξεκάνουν την ελληνική κοινωνία και το ελληνικό έθνος. Ο άλλος λέει τι είναι η χώρα σου: «Δική σου; Όχι, φίλε μου! Κάνεις λάθος! Είναι του πολίτη του κόσμου!» Και το κοινό χειροκροτά από κάτω. Τότε τι φωνάζουμε για τη Μακεδονία; Δικιά μας είναι; Είναι όλων των πολιτών του κόσμου! Τα Ίμια είναι δικά μας; Τα άλλα 149 αμφισβητούμενα νησιά είναι; Όχι! Και χειροκροτούν από κάτω. Και αυτοί αύριο, θα κληθούν να πάρουν τα τουφέκια του φοβερού και τρομερού στρατού που νομίζουμε πως έχουμε εδώ. Διότι θέλουμε συγχρόνως να βαυκαλιζόμαστε ότι μπορούμε να πάρουμε και τους Αμερικανούς στην μάχη! Σαν να πάει ένας παπάς σε μονομαχία με αντάρτη της Χεζμπολαχ… Μόνον η τεχνολογία θα μας σώσει, αν μας σώσει…

Έχεις την άλλη να λέει «E, και η Ελλάδα, στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης πρέπει να ακολουθήσει το ρεύμα …». Θα τα πουλήσουμε όλα, δηλαδή, στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης; Μιας παγκοσμιοποίησης που δουλεύει μόνον για τους ισχυρούς;

Εμείς έχουμε μπει σε τροχιά αυτοκαταστροφής. Οι ίδιοι επιδιώκουμε την αποσάρθρωσή μας, κάθε τι που συνθέτει τον εθνικό ιστό και μετά απορούμε που έχουμε καταντήσει να φοβόμαστε να βάλουμε ένα γερό στοπ στα Σκόπια. Θα τα βλέπει η Τουρκία αυτά και θα γελάει σκεπτόμενη το τι υποχωρήσεις έχουμε να κάνουμε ακόμη στο Αιγαίο, υπό την απειλή του δήθεν πανίσχυρου τουρκικού στρατού, όταν δεν έχουμε σθένος να βάλουμε στη θέση τους ούτε τα αδύναμα Σκόπια…

Έχουμε δε και το ρεκόρ εισροής μεταναστών στην Ευρώπη. Είμαστε οι μόνοι χωρίς ετήσιο πλαφόν εισαγωγής μεταναστών! Και βγαίνουν όλοι οι… «προοδευτικοί» να λένε πόσο ρατσιστές είμαστε αντί να λέμε «η χωρά μου είναι, όχι η χώρα σου!». Δεν πάνε λίγο παραέξω να δουν ποσό ευγενικοί είναι οι άλλοι Ευρωπαίοι και αν θα ανέχονταν το μπάχαλο της Ελλάδας με το μεταναστευτικό… Αυτοί οι κύριοι, που λένε «όσοι πιστοί προσέλθετε και να σας νομιμοποιήσουμε όλους», γιατί δεν ανοίγουν και τα σπίτια τους να βάλουν όποιον τούς χτυπήσει την πόρτα και να πουν «το σπίτι μου είναι και δικό σου»; Παρά μένουν σε απόρθητες επαύλεις με ακριβοπληρωμένα Σεκιούριτυ και πανάκριβους συναγερμούς, όταν δεν απασχολούν μπάτσους που θα έπρεπε να φυλάνε εμάς τον λαό από την αλλοδαπή εγκληματικότητα;

Αυτά τα πράγματα που συμβαίνουν είναι απίστευτα στην Ελλάδα! Έχουμε ένα σωρό εχθρικές χώρες και εμείς το μόνον που κάνουμε είναι να πνίγουμε το ελληνικό και να λιβανίζουμε κάθε τι ξένο. Άντε και τουρκική γλώσσα στα μη μειονοτικά σχολεία της Θράκης από πέρσι. Άντε και τουμπέκι όταν δέρνουν την δασκάλα στην Θράκη οι πράκτορες της Τουρκίας (Άραγε το χρηματοδοτούμενο από τον Σώρος γκρικ Ελσίνκι συγκινήθηκε για την δασκάλα που πλακώσανε στην Θράκη; Ή συγκινείται μόνον για τον Μην Αγά, τον μακαρίτη μουφτή, και το ξήλωμα της ταμπέλας του Ουρανίου Τόξου;;;). Άντε και διαγραφή της μνήμης των προσφύγων της Μικρασιατικής καταστροφής στα σχολεία. Άντε και αποστολή στρατευμάτων για την πάρτη των Αμερικανών στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν και όπου αλλού μας διατάξουν. Άντε και υποκλίσεις στο μνημείο του δήμιου του μικρασιατικού Ελληνισμού από τον ίδιο τον πρωθυπουργό μας, την στιγμή που οι Ιρανοί του ρίχνουν άκυρο. Άντε και χρηματοδότηση στους πουλημένους στην Νέα Τάξη Πραγμάτων Μη Κυβερνητικούς Οργανισμούς. Άντε και μείωση της θητείας για να μην κουράζονται τα παλικάρια. Άντε και διατήρηση ενός εκατομμυρίου δημοσίων υπαλλήλων για να επανεκλεγούμε στις επόμενες εκλογές, άντε…, άντε….

Αυτή είναι η πλήρης παρακμή! Ένας λαός δεν νικάει μονό με τα όπλα. Νικάει πρώτιστα με την θέληση να υπερασπιστεί τις ρίζες του και τα δικαία του. Και φυσικά δεν μπορεί να το κάνει, όταν ο ίδιος λαός, προσπαθεί να κόψει κάθε ρίζα σύ.ρι.ζα!!! Ο Σκοπιανός, πιστεύει στο δίκιο του και στην ιστορία που υπερασπίζεται, γιατί του την έχουν μάθει και δεν υπάρχει εκεί Λαζοπουλος να λέει πως η χώρα τους είναι του κάθε πολίτη του κόσμου, ούτε καμιά Ρεπούσαινα να ανακατασκευάζει εθνομηδενιστικά την ιστορία του, ούτε Βερέμηδες να σκαρφαλώνουν σε υψηλά πόστα της Παιδείας ούτε ξεπουλημένοι Κουναλάκηδες του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. να βγαίνουν σε όλα τα κανάλια. Γι’ αυτό αύριο μεθαύριο, μπορεί ο Έλληνας να έχει το καλύτερο όπλο, αλλά ο Έλληνας θα τρέξει να φύγει πρώτος, γιατί δεν θα πιστεύει σε αυτό που κάνει. Γιατί του άλλαξαν από μικρό τα φώτα στην εθνομηδενιστική κατήχηση.

Θα πει κανεις, «μα να κάνουμε πλύση εγκεφάλου κι εμείς;» Όχι δεν προτείνω αυτό! Γιατί δεν έχουμε ανάγκη να διδάξουμε ψέματα. Αλλά θα έπρεπε από τη μια να διατηρούμε γερή ιστορική γνώση και ενημέρωση και από την άλλη να πολεμάμε τις Ρεπούσηδες και την λοιπή κομπανία, που μονό κακό κάνουν. Κι όταν γίνουν όλοι γύρω μας Λουξεμβούργο, τότε αφήνουμε και τους κοσμοπολίτες να μας πουν αδιαμαρτύρητα τι να κάνουμε. Δυστυχώς, στην Ελλάδα, αν μιλήσεις αντίθετα σε αυτούς, είσαι εθνίκι, χρυσαυγίτης, φασιστάκι κτλ. Και έχουν πλάτες στα Μ.Μ.Ε. και οι περισσότεροι ακαδημαϊκοί και πνευματικοί άνθρωποι που έχουν δυνατό λόγο και θα μπορούσαν να βάλουν στη θέση τους αυτούς τους κυρίους, είναι περιορισμένοι στην γωνιά και από το Κράτος και από τα ΜΜΕ και από τον ίδιο αυτό ιδιότυπο κρατισμό των δήθεν φιλελευθέρων σοσιαλιστών.

Η ουσία, λοιπόν, είναι μία: η Ελλάδα, παρά το γεγονός ότι ολοκληρώνει μία από τις ευνοϊκότερες περιόδους της σύγχρονης ιστορίας της (55 χρόνια ειρήνης, 35 χρόνια αδιατάρακτης δημοκρατίας, τεράστιες εισροές οικονομικής ενίσχυσης από την Ευρωπαϊκή Ένωση), δεν έχει κατορθώσει αφ’ ενός να αποκτήσει ένα σοβαρό κρατικό μηχανισμό (πρωταρχικό εργαλείο προώθησης των εθνικών συμφερόντων) και αφ’ ετέρου να γίνεται σεβαστή από  γείτονες και συμμάχους. Αντίθετα, φαίνεται ότι σε σοβαρά εθνικά θέματα υπάρχουν ασυγχώρητες παλινδρομήσεις και ότι η χώρα λειτουργεί υπό το καθεστώς γενικευμένης σύγχυσης και διαφόρων φοβικών συνδρόμων, που διακατέχουν τις «ελίτ» της και διαχέονται στον λαό της.

Κριτική – Κόλαφος στο βιβλίο του καθηγητή Θ. Βερέμη «Greeks and Turks in War and Peace, Athens News, Athens 2007″!  Είναι λυπηρό να επικρίνεται στην ουσία για ανθελληνικότητα κάποιος Έλληνας τω όνομα από Βρετανό… υπάρχει άραγε μεγαλύτερος ξεπεσμός;

«Mια άποψη για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις

του δρ. Ουίλλιαμ Μάλλινσον*

Πρόκειται, δίχως αμφιβολία, περί απλής σύμπτωσης το γεγονός ότι το βιβλίο του καθηγητή κ. Βερέμη δημοσιεύθηκε τη στιγμή που μαινόταν ο δημόσιος διάλογος σχετικά με τις παραποιήσεις, τις μεροληπτικές προσεγγίσεις και τις καταφανώς ανακριβείς αναφορές του βιβλίου Ιστορίας της ΣT’ δημοτικού.

Το βιβλίο είναι αφιερωμένο σε κάποιους Τούρκους φίλους του κ. Βερέμη από το Ελληνοτουρκικό Φόρουμ, ορισμένοι εκ των οποίων είχαν συμβάλει στη διαμόρφωση της κατάστασης των ελληνοτουρκικών σχέσεων σχετικά με το Κυπριακό και τις λεγόμενες «γκρίζες ζώνες». Ο εκδότης, που περιέγραψε το βιβλίο ως «τόμο», αναφέρει ότι το βιβλίο απευθύνεται στους «μη ειδικούς» στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Το γεγονός ότι δημοσιεύθηκε στα αγγλικά και όχι στα ελληνικά περιορίζει τον αριθμό των σοβαρών, μη ειδικών, αναγνωστών του σε ένα μικρό κύκλο Βρετανών και Αμερικανών διπλωματών που ενδιαφέρονται για το θέμα. Το λογικό θα ήταν ένα τέτοιο βιβλίο να είχε δημοσιευθεί στα ελληνικά και τα τουρκικά.

Αν και έχει συνταχθεί από έναν καθηγητή Πολιτικής Ιστορίας, το συγκεκριμένο βιβλίο είναι προφανές ότι δεν έχει ακαδημαϊκό χαρακτήρα. Απουσιάζουν, λοιπόν, οι πρωτογενείς πηγές, ιδίως τα βρετανικά, ελληνικά, αμερικανικά και τα εν πολλοίς δυσπρόσιτα οθωμανικά και τουρκικά διπλωματικά έγγραφα, τα οποία, σε πολλές περιπτώσεις, αφηγούνται μια μάλλον διαφορετική ιστορία από αυτή του βιβλίου.

Η πρώτη κιόλας πρόταση του πρώτου κεφαλαίου –το «ορεκτικό» για τον αναγνώστη– μας «κερνά» δύο επικίνδυνα απλουστευτικές απόψεις, οι οποίες μαρτυρούν είτε άγνοια είτε σκόπιμη παράλειψη: «Η πτώση της Κωνσταντινούπολης ήταν το αποκορύφωμα μιας σταδιακής συρρίκνωσης της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, η οποία είχε ξεκινήσει με τη μάχη του Ματζικέρτ το 1071. Το 1453, η κυριαρχία της αυτοκρατορίας είχε μειωθεί …». Ο συγγραφέας παραλείπει να αναφέρει ότι κάποια χρόνια μετά από τη μάχη του Ματζικέρτ, Βυζαντινοί και Σταυροφόροι είχαν νικήσει τους Σελτζούκους Τούρκους, καθώς και τις επιθέσεις των Νορμανδών εναντίον του Βυζαντίου κάποια χρόνια αργότερα. Παραλείπει επίσης να αναφέρει ότι το Βυζάντιο ουσιαστικά καταστράφηκε από τους Σταυροφόρους του 1204, οι οποίοι μοίρασαν το μεγαλύτερο μέρος της αυτοκρατορίας σε φέουδα και ότι ο Μιχαήλ Η’ Παλαιολόγος ανέκτησε το 1261 μια ακρωτηριασμένη Κωνσταντινούπολη, έπειτα από τη μάχη της Πελαγονίας το 1259. Ο κίνδυνος από την απλουστευτική και ανώδυνη προσέγγιση του συγγραφέα έγκειται στο ότι ο αμύητος μη ειδικός, στον οποίο προφανώς απευθύνεται το βιβλίο, δεν θα μάθει ότι η Χριστιανοσύνη της Δύσης είναι εξίσου υπεύθυνη με τις τουρκικές φυλές για την τελική πτώση της Κωνσταντινούπολης στα χέρια των Οθωμανών.

Οι παραλείψεις του βιβλίου, όχι τόσο λεπτομερειών όσο ζωτικής σημασίας γεγονότων, είναι, πράγματι, αξιοσημείωτες. Ο συγγραφέας δηλώνει: «Δεν αναφέρεται ο Ελληνικός Πόλεμος της Ανεξαρτησίας, διότι αποτελεί ένα μεγάλο ιστορικό κεφάλαιο, που πρέπει να εξετασθεί ξεχωριστά». Πρόκειται για σαφώς αναληθή και σαθρή δικαιολογία για την απαλοιφή μιας ολόκληρης περιόδου στην οποία δεν αφιερώνεται ούτε καν ένα μικρό κεφάλαιο. Ίσως κάτι τέτοιο να ενοχλούσε το κεμαλικό κοινό-στόχο του κ. Βερέμη. Έτσι αποφεύγονται οι ανατριχιαστικές λεπτομέρειες των σφαγών των Ελλήνων από τους Tούρκους στην Κύπρο, την Κρήτη, την Κωνσταντινούπολη, τη Χίο και σε άλλα μέρη, οι οποίες ακολούθησαν τη διακήρυξη της ανεξαρτησίας της Ελλάδας, καθώς και πολλές άλλες, μικρότερης έκτασης σφαγές των Tούρκων από τους Έλληνες, όπως στην Τρίπολη. Ο πόλεμος της απελευθέρωσης των Ελλήνων είναι τόσο σημαντικός για την κατανόηση των σύγχρονων ελληνοτουρκικών σχέσεων όσο και η ίδρυση του τουρκικού κράτους το 1923. Εν τούτοις, ο κ. Βερέμης μας παρουσιάζει μια λεπτομερέστατη αναφορά των απαρχών της σύγχρονης Τουρκίας, προφανώς σημαντικότερο γι’ αυτόν γεγονός από τις απαρχές της σύγχρονης Ελλάδας.

Σε σχέση με τα παραπάνω, ο συγγραφέας επιδεικνύει μια περίεργη έλλειψη κατανόησης των πραγμάτων όταν αναφέρει ότι «η Βρετανία υποστήριξε και την ελληνική υπόθεση αν και με καθυστέρηση και, ίσως, περισσότερο τυχαία παρά από πρόθεση». Εκτός από τον Κάννινγκ –και αυτός με αρκετή δόση κυνισμού– η Βρετανία ουδέποτε υποστήριξε επίσημα την ελληνική υπόθεση. Η βρετανική πολιτική, η οποία παραμένει ίδια μέχρι σήμερα, αν και με διαφορετικές αποχρώσεις, συνοψίζεται καλύτερα τη δήλωση του Λάιονς, Βρετανού πρέσβη στην Ελλάδα, το 1841: «Μια πραγματικά ανεξάρτητη Ελλάδα είναι παραλογισμός. Η Ελλάδα μπορεί να ανήκει είτε στην Αγγλία είτε στη Ρωσία και, εφόσον δεν πρέπει να ανήκει στη Ρωσία, πρέπει απαραιτήτως να ανήκει στην Αγγλία». Δεν υπήρχε τίποτε το τυχαίο στη βρετανική πολιτική απέναντι στην Ελλάδα. Η Βρετανία αναγκάστηκε να βοηθήσει εξαιτίας της πίεσης της Ρωσίας, όπως πολυάριθμα βιβλία μάς λένε. Όταν ο φιλέλληνας ναύαρχος Κώδριγκτον συνέτριψε τον αιγυπτιακό στόλο στο Ναυαρίνο, ο Βρετανός υπουργός Εξωτερικών το χαρακτήρισε ως «δυσάρεστο γεγονός».

Μια άλλη σημαντική παράλειψη είναι η Υπόθεση Πασίφικο το 1850, όταν η Βρετανία προέβη σε ναυτικό αποκλεισμό των ελληνικών λιμανιών, προσπαθώντας να επιτύχει την καταβολή αποζημίωσης στον Πασίφικο λόγω της καταστροφής της οικίας του, κάτι που εντέλει το πέτυχε. Δεν υπάρχει επίσης αναφορά στην αγγλογαλλική επίθεση εναντίον της Αθήνας το 1916, η οποία αποκρούσθηκε.

Ο τρόπος με τον οποίο χειρίζεται τη «Μικρασιατική καταστροφή» είναι πραγματικά περίεργος. Δεν αναφέρεται η κακή συμπεριφορά των ελληνικών στρατευμάτων κατά την απόβαση στη Σμύρνη το 1919, για να μην αναφέρουμε τις σφαγές των Ελλήνων, ιδιαίτερα των Ποντίων, και τις πορείες θανάτου προς το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων και αργότερα, συμπεριφορά που ανάγκασε τον Βρετανό διπλωμάτη στις διαπραγματεύσεις για τη Συνθήκη των Βερσαλλιών να γράψει:

«Για τους Τούρκους δεν έτρεφα –και δεν τρέφω– καμία απολύτως συμπάθεια. Η μακρά παραμονή μου στην Κωνσταντινούπολη με έπεισε ότι πίσω από τη μάσκα της νωθρότητάς του ο Τούρκος κρύβει κτηνώδους αγριότητας ορμέμφυτα […] Οι Τούρκοι δεν έχουν συνεισφέρει απολύτως τίποτε στην πρόοδο της ανθρωπότητας: είναι μια φυλή πλιατσικολόγων της Ανατολίας: το μόνο που θα επιθυμούσα από μια συνθήκη ειρήνης είναι να τους ξαπόστελνε πίσω στην Ανατολία».

Ο καθηγητής Βερέμης αποφεύγει επιμελώς να ασκήσει κριτική στον αμφιλεγόμενο Βενιζέλο. Λησμονεί να αναφέρει την κριτική που του ασκήθηκε για το ότι δεν κατέβαλε μεγάλες προσπάθειες να σταματήσει την εκτέλεση των «έξι», οι οποίοι είχαν μεταβληθεί σε αποδιοπομπαίο τράγο της καταστροφής. Παραδόξως, αποφεύγει επίσης να μας πει ότι ο Βενιζέλος είχε προτείνει, χωρίς επιτυχία, τον Ατατούρκ για το Νόμπελ Ειρήνης. Στην πραγματικότητα, ελάχιστα υπάρχουν στο βιβλίο του σχετικά με τον Ατατούρκ, τον αναχρονιστικό αυτό θεό της σύγχρονης Τουρκίας. Προφανώς, δεν μπορούσε να παραπέμψει στον John Gunter, ο οποίος γράφει: «Ο Κεμάλ Ατατούρκ […] είναι ο τύπος του δικτάτορα στην έσχατη μορφή του […] Ο Κεμάλ Ατατούρκ είναι ο χειρότερος όλων των δικτατόρων. Μπροστά του ο Χίτλερ μοιάζει με μαμόθρεφτο και ο Μουσολίνι με παρφουμαρισμένο δανδή».

Μπορούμε να συγχωρήσουμε τον κ. Βερέμη για το ότι δεν περιέλαβε τέτοιες ασεβείς αναφορές, όχι όμως και για το ότι παρέλειψε τις διατάξεις της Συνθήκης της Λωζάνης σχετικά με τις θρησκευτικές μειονότητες (Τμήμα ΙΙΙ, Άρθρα 37–45), οι οποίες καθιστούν απολύτως σαφές το ότι οι θρησκευτικές (και όχι εθνοτικές) μειονότητες στην Ελλάδα και την Τουρκία πρέπει να απολαμβάνουν τα ίδια δικαιώματα με εκείνα της πλειονότητας. Η πολιτική των ΗΠΑ και της Τουρκίας είναι εκείνη που αναφέρεται σε εθνικές μειονότητες, παραβιάζοντας τη Συνθήκη της Λωζάνης προκειμένου να προκαλέσουν προβλήματα στη Θράκη.

Μια άλλη επικίνδυνη παράλειψη αφορά τις επιπτώσεις του Εμφυλίου Πολέμου και τον εξαιρετικά αμφιλεγόμενο ρόλο της Βρετανίας, καθώς και την «αμερικανική βοήθεια», η οποία, για λίγο, «ένωσε» τις κυβερνήσεις της Ελλάδας και της Τουρκίας στο πλαίσιο της αντικομμουνιστικής τους σταυροφορίας.

Οι παραπάνω παρατηρήσεις ωχριούν από πλευράς σπουδαιότητας μπροστά στην «ενασχόληση» του βιβλίου με το κυπριακό πρόβλημα, αναμφίβολα το μεγαλύτερο πρόβλημα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις μαζί με τις διεκδικήσεις ελληνικών εδαφών από τους Τούρκους. Ο αναγνώστης του βιβλίου θα πιστέψει ότι για το Κυπριακό ευθύνεται αποκλειστικά η Τουρκία, ενώ, στην πραγματικότητα, η Βρετανία διαδραμάτισε κεντρικό ρόλο. Ο συγγραφέας του βιβλίου δεν παραλείπει μόνο να αναφερθεί στην τεκμηριωμένη συμπαιγνία Βρετανών και Τούρκων στο Κυπριακό, αλλά ακόμη και σε ζωτικής σημασίας αναφορές (του επικεφαλής του Foreign Office τον Ιούνιο του 1955) όπως:

«Με προσέλκυε πάντοτε η ιδέα μιας Συνδιάσκεψης των Τριών Δυνάμεων, μόνο και μόνο διότι πιστεύω ότι θα προκαλούσε έντονη ενόχληση στην ελληνική κυβέρνηση. Και αν θα γινόταν μια τέτοια Συνδιάσκεψη, δεν θα κατέθετα κανένα σχέδιο και καμία πρόταση από πλευράς Βρετανίας, παρά μόνο όταν θα είχε διαφανεί καθαρά το αδιέξοδο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας […]. Και επαναλαμβάνω: δεν θα καταθέσω κανένα σχέδιο από πλευράς Βρετανίας, έως ότου αποκαλυφθούν οι ελληνοτουρκικές διαφορές».

Τον επόμενο μήνα (Ιούλιος 1955) ο Βρετανός υπουργός Εξωτερικών δήλωσε: «Στη διάρκεια των διαπραγματεύσεων ο σκοπός μας είναι να φέρουμε σε σύγκρουση τους Έλληνες με τους Τούρκους, οι οποίοι αρνούνται να αποδεχτούν την ένωση και, έτσι, να τους αναγκάσουμε να αποδεχτούν μια λύση, η οποία θα αφήνει την κυριαρχία της Κύπρου στα χέρια μας».

Η συνδιάσκεψη, όπως ήταν αναμενόμενο, τινάχτηκε στον αέρα, γεγονός που οδήγησε στις ανθελληνικές οχλοκρατικές ταραχές στην Τουρκία, τις οποίες τουλάχιστον αναφέρει ο κ. Βερέμης. Λίγους μήνες νωρίτερα, ένας Βρετανός αξιωματούχος του Υπουργείου Εξωτερικών είχε δηλώσει: «Λίγες ταραχές στην Άγκυρα θα ήταν ό,τι πρέπει για εμάς» (Βλ. το βιβλίο του Holland).

Το ερώτημα που πρέπει να θέσουμε είναι γιατί ο καθηγητής Βερέμης παρέλειψε να αναφέρει τον κεντρικό ρόλο που έπαιξε η Βρετανία τόσο στη συμμετοχή της Τουρκίας στη Συνδιάσκεψη (παραβιάζοντας το Άρθρο 16 της Συνθήκης της Λωζάνης, το οποίο υπάρχει στο βιβλίο του!) όσο και, κατ’ επέκταση, στις ταραχές του 1955.

Άλλες παραλείψεις του αφορούν (σελ. 146) το ρόλο του Foreign Office στη βοήθεια που προσέφερε στον πρόεδρο Μακάριο προκειμένου να εισηγηθεί το σχέδιο των 13 Σημείων, το οποίο οδήγησε στη διχοτόμηση της Κύπρου, την αγγλοαμερικανική συμφωνία του 1964 περί μη αντίστασης σε μια πιθανή τουρκική εισβολή, την υποταγή της Βρετανίας στον Κίσσιντζερ το 1974 και τη συμπόρευσή της με την αναβλητική του τακτική, την επιθυμία της Βρετανίας να παραιτηθεί από τις βάσεις της το 1974 και το 1975 και τη μεγαλύτερη στρατηγική σημασία που είχε –όπως και σήμερα– για τη Βρετανία η Τουρκία από την Ελλάδα. Σύμφωνα με το Foreign Office: «Η Τουρκία πρέπει να θεωρείται σημαντικότερη για τα στρατηγικά συμφέροντα της Δύσης από την Ελλάδα. Εάν πρέπει να πάρουμε κάποιο ρίσκο, αυτό πρέπει να είναι το ρίσκο της έντασης των σχέσεων της Δύσης με την Ελλάδα και όχι με την Τουρκία».

Ο κ. Βερέμης κατορθώνει, επίσης, να παραλείψει τις αδιάσειστες αποδείξεις σχετικά με το ρόλο του Βρετανού πρωθυπουργού κ. Κάλλαχαν, ο οποίος είχε αποκρύψει ότι γνώριζε εκ των προτέρων τα τουρκικά σχέδια για την εισβολή στην Κύπρο.

Για να ολοκληρώσουμε με τις παραλείψεις του βιβλίου, ο κ. Βερέμης επιλέγει να μην αναφέρει το ότι το Foreign Office θεωρούσε ότι η Τουρκία ουδέποτε πίστευε ότι θα κερδίσει την υπόθεση στο Διεθνές Δικαστήριο χωρίς υποστήριξη. Η παραδοχή αυτή θα εμπλούτιζε το κεφάλαιο που αφιερώνει στη διαμάχη σχετικά με την υφαλοκρηπίδα.

Προτού γράψω αυτή την κριτική, αναρωτιόμουν εάν έπρεπε να ξεκινήσω με τα θετικά στοιχεία του βιβλίου. Θεώρησα όμως ότι ήταν καλύτερο να ξεκινήσω με τα αρνητικά και να τελειώσω με τα θετικά. Πρώτον, ο καθηγητής Βερέμης είναι λίαν διαφωτιστικός όσον αφορά τη μεταχείριση των Τούρκων υπηκόων ελληνικής καταγωγής κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και τα προβλήματα που τους δημιούργησε η επιβολή του φόρου περιουσίας –του Varlik Vergisi. Δεύτερον, εκθέτει με πολύ καλό τρόπο τις ελληνικές θέσεις για τα Ίμια. Τρίτον, μας ενημερώνει και μας θυμίζει το ζήτημα της Αλεξανδρέττας (η οποία έπρεπε να ανήκει στη Συρία). Τέταρτον, μας υπενθυμίζει τους χιλιάδες Έλληνες Οθωμανούς υπηκόους που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την Οθωμανική Aυτοκρατορία το 1913–14, κυρίως από τη Μακεδονία, το Αιγαίο και την ελληνική ηπειρωτική χώρα. Τέλος, κατορθώνει να αποκαλύψει, σχεδόν παρεμπιπτόντως και με μια αξιόπιστη παραπομπή, ότι η Βρετανία «εργάσθηκε για την ανατροπή της ενότητας της Κύπρου».

Εάν το βιβλίο τύχει ανατύπωσης, τότε θα ελπίζαμε να βρούμε τουλάχιστον κάποιες αναφορές στο βιβλίο του Bahceli Greek-Turkish Relations Since 1955. Κατά τα άλλα, το βιβλίο είναι απλώς επιφανειακό, παραλείπει ορισμένα από τα πλέον ζωτικής σημασίας γεγονότα και μοιάζει ωσάν να έχει λογοκριθεί από τη βρετανική ή/και την αμερικανική πρεσβεία.

Τα γεγονότα πρέπει να αντιμετωπίζονται και όχι να αποφεύγονται, ακόμα και όταν μας είναι δυσάρεστα. Οι Γάλλοι και οι Γερμανοί το έπραξαν, με τη βοήθεια βεβαίως του Σχεδίου Μάρσαλ και μορφών με ευρωπαϊκή συνείδηση όπως ο Adenauer, o Monet, o de Gasperi, o Schuman, o Spaak και ο de Gaulle. Το έπραξαν αναγνωρίζοντας και όχι αποφεύγοντας τα γεγονότα. Δεν μπορούμε εδώ να μη φέρουμε στο νου μας την Αφρικανική Επιτροπή Αλήθειας.

Ο καθηγητής Βερέμης θα μπορούσε, αδικαιολόγητα, να κατηγορηθεί ως «αρνητής του ελληνικού ολοκαυτώματος» (αν και η αναλογία είναι παραμορφωτική). Φυσικά δεν είναι «αρνητής του ελληνικού ολοκαυτώματος». Θα πρέπει όμως να μεταχειριστεί ισότιμα τον καλό, τον κακό και τον άσχημο. Διότι είμαστε βέβαιοι ότι επιθυμεί, όπως κάθε σώφρων άνθρωπος, σωστές ελληνοτουρκικές σχέσεις, όπως την περίοδο 1945–1955.

*Δρ. William Mallinson Ο δρ. Ουίλλιαμ Μάλλινσον υπήρξε Βρετανός Διπλωμάτης, έχει ασχοληθεί με τις Δημόσιες Σχέσεις και είναι διδάκτωρ του London School of Economics. Έχει συγγράψει –μεταξύ άλλων– το Κύπρος, Μια Ιστορική Προοπτική, I. B. Tauris, Λονδίνο & Νέα Υόρκη 2005, και Παπαζήσης (στην ελληνική), Αθήνα 2005 και το Public Lies and Private Truths – An Anatomy of Public Relations, Leader Books, Αθήνα 2000.

Ο Θάνος Βερέμης υποστηρίζει ότι ουδέποτε έλαβαν χώρα γενοκτονίες των χριστιανικών πληθυσμών!!!

veremis_paron.jpg