Posts Tagged ‘Ελευθεροτυπία’

Ο Μακάριος Δρουσιώτης πιάστηκε στα πράσα πάλι! Απορούμε πώς συνεχίζουν να είναι δημοσιογράφοι σε μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδες τέτοια υποκείμενα!

Η «αποκαθήλωση» του Μακάριου
Του Μακάριου Δρουσιώτη

Ελευθεροτυπία 24/10/2008

Το γιγαντιαίο άγαλμα του αρχιεπισκόπου Μακάριου αποκαθηλώθηκε χθες από τον περίβολο του αρχιεπισκοπικού μεγάρου στη Λευκωσία για να μεταφερθεί στη Μονή Κύκκου, στην οροσειρά του Τρόοδους.
Η μετακίνηση του αγάλματος ήταν ιδέα του αρχιεπισκόπου Χρυσόστομου, ο οποίος δηλώνει ήδη ενοχλημένος από αναφορές στον Τύπο ότι «ξηλώνεται» ο Μακάριος. «Δεν ξηλώνεται ο Μακάριος. Ο Μακάριος είναι εκεί», είπε, εξηγώντας πως το άγαλμα μετακινείται σε ανοιχτό χώρο, στο βουνό, διότι είναι πολύ μεγάλο και ακαλαίσθητο, ενώ στη θέση του έχει ήδη τοποθετηθεί ένα μαρμάρινο, σε φυσικό μέγεθος.

Το άγαλμα του Μακάριου καθώς αποκαθηλώνεται από το χώρο του προεδρικού μεγάρου

Ο Μακάριος, ενόσω ήταν ακόμη ζωντανός, είχε παραγγείλει το θεόρατο άγαλμα στον Κύπριο καλλιτέχνη Νίκο Κοτζαμάνη, που ζει στο Λονδίνο, όμως δεν έζησε να το δει ολοκληρωμένο. Ο Μακάριος είχε παραγγείλει ένα άγαλμα για τον εαυτό του, ύψους διώροφης κατοικίας (7 μέτρα), όμως στην κατασκευή προέκυψε τριώροφος, αφού το άγαλμα έχει ύψος 10 μέτρα και βάρος 12 τόνους!

Το άγαλμα έγινε στο Λονδίνο και η μεταφορά του στο λιμάνι έγινε θέμα από τον λονδρέζικο Τύπο. Η εγκατάστασή του στη Λευκωσία, το 1985, ήταν επεισοδιακή, αφού ο δήμος της πόλης δεν έδινε άδεια για την ανέγερση του μνημείου. Υπήρξαν τότε σοβαρές αντιδράσεις από οργανώσεις και πολίτες, που θεωρούσαν το γιγαντιαίο άγαλμα ακαλαίσθητο, όμως ο τέως αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος ήταν ανένδοτος και επέβαλε την άποψή του παρακάμπτοντας τις αρχές τις πόλης. Με την πάροδο των χρόνων οι πολίτες συνήθισαν στη θέα του αγάλματος, που έγινε αξιοθέατο για τους τουρίστες.

Πρόσφατα το άγαλμα έγινε στόχος αγνώστων που το έλουσαν με κόκκινη και κίτρινη μπογιά. Το άγαλμα θα καθαριστεί και θα εγκατασταθεί κοντά στον τάφο του. Ο Μακάριος επέλεξε, πριν από τον θάνατό του, τον τόπο του τάφου του και παρήγγειλε τα αρχιτεκτονικά σχέδια για την κατασκευή του, σε μια βουνοκορφή κοντά στη Μονή Κύκκου, όπου ξεκίνησε την εκκλησιαστική του σταδιοδρομία ως δόκιμος μοναχός.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 24/10/2008

Ευτυχώς υπάρχουν ακόμη φύλακες….

Αγαλμα Μακαρίου

Ελευθεροτυπία 7/11/2008

*Δεν υπάρχει περίπτωση να γράψει κείμενο περί του Εθνάρχου Μακαρίου ο Κύπριος συνεργάτης σας Μακάριος Δρουσιώτης και να μην περιλάβει σ’ αυτό σκόπιμες ανακρίβειες, ύβρεις και συκοφαντίες. Διάβασα το δημοσίευμά του «Η ‘αποκαθήλωση’ του Μακαρίου» στο φύλλο σας της Παρασκευής 24 Οκτωβρίου 2008, σελ. 14. Γράφει για τη μεταφορά του αγάλματος του Εθνάρχου Μακαρίου από τον περίβολο της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κύπρου, στη Λευκωσία, στο Μοναστήρι του Κύκκου στο Τρόοδος. Και πετάει τη λάσπη: «Ο Μακάριος, ενόσω ήταν ακόμη ζωντανός, είχε παραγγείλει το θεόρατο άγαλμα στον Κύπριο καλλιτέχνη Νίκο Κοτζαμάνη, που ζει στο Λονδίνο, όμως δεν έζησε να το δει ολοκληρωμένο. Ο Μακάριος είχε παραγγείλει ένα άγαλμα για τον εαυτό του, ύψους διώροφης κατοικίας (7 μέτρα), όμως στην κατασκευή πρόεκυψε τριώροφος, αφού το άγαλμα έχει ύψος 10 μέτρα και βάρος 12 τόνους». Με αηδία και βδελυγμία διαψεύδω το αισχρόν τούτο δημοσίευμα, αποκύημα νοσηρής φαντασίας και φτηνής ειρωνείας. Και προσθέτω ότι εν επιγνώσει του αναιδώς και ασυστόλως και πάλιν ψεύδεται ο Μακάριος Δρουσιώτης. Δεν παράγγειλε αυτό το άγαλμα ο Μακάριος ούτε «ενόσω ήταν ακόμη ζωντανός» ούτε μετά που πέθανε. Το άγαλμα παράγγειλε ο διάδοχός του Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Α’, σε υπερβολικές πράγματι διαστάσεις, χωρίς να συμβουλευθεί κανένα.Ο γλύπτης Νίκος Κοτζαμάνης αυθαιρέτως το έκανε μεγαλύτερο, γιατί δεν μπορούσε, φαίνεται, να κουμαντάρει τις διαστάσεις του. «Εγελάστηκα και το έκανα ένα μέτρο μεγαλύτερο», είπε ο ίδιος στον Αρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο Α’».

Πάτροκλος Σταύρου

Κάποιοι «διανοούμενοι» με πεγαμηνές ποιητικές πώς εκνευρίζονται όταν δεν πουλάνε την τέχνη τους, ρε παιδί μου! Και ποιος φταίει που δεν αναγνωρίζεται η τέχνη τους; Μα όταν κάποιος είναι ευθυγραμμισμένος στην μόδα του εθνομηδενισμού, δεν μπορεί να τού φταίει τίποτε άλλο από την ιστορία της πατρίδας του, ακόμη και όταν αυτή εμπλουτίζεται από μυθιστορηματικά στοιχεία. Οι χαμένες πατρίδες πωλούν περισσότερα από την νέα του συνήθεια, να πεζογραφεί και έρχεται να πάρει εκδίκηση με την κλασική συνταγή: ενός άρθρου επί του θέματος στην «αγαπημένη» σε όλους μας μητέρα και προστάτιδα των απανταχού εθνομηδενιστών, την Ελευθεροτυπία!

Η μόδα των «χαμένων πατρίδων»

Του ΝΙΚΟΥ ΔΑΒΒΕΤΑ

Δεν μου κοβόταν το χέρι καλύτερα, τότε λέω, που με την αφέλεια των είκοσι τεσσάρων χρόνων, σκάρωσα για το θερινό τεύχος του περιοδικού «Τέταρτο» (τεύχος 3/1985) ένα βιβλιοφιλικό κειμενάκι με τον «αβανταδόρικο» τίτλο «Δέκα μυθιστορήματα με το αντιηλιακό σας». Σύριζα να μου κοβόταν το χέρι, όχι γιατί δεν είχαν μια κάποια ποιότητα οι προτάσεις, αλλά γιατί έδωσε κατά πώς φαίνεται «έμπνευση» για δεκάδες παρόμοια δημοσιεύματα, που καθιέρωσαν μια μόδα θερινών αναγνώσεων και αναγνωσμάτων.

**Ομως, μόνο «θερινά» δεν θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν σήμερα τα βιβλία που φιλοξένησα στη μικρή λίστα μου. Ανατρέχω γεμάτος τύψεις στους τίτλους: «Τζέιμς Μπόλντουιν «Μια άλλη χώρα», Ιταλο Καλβίνο «Αόρατες πόλεις», Τζ. Κούτσι «Περιμένοντας τους Βαρβάρους», Τζόρτζιο Μπασάνι «Ο κήπος των Φίτζι -Κοντίνι».

Αναρωτιέμαι ακόμη, έχουν αυτά τα μυθιστορήματα κάποια σχέση με παραλίες και ξαπλώστρες;

**Τη δεκαετία του εβδομήντα, όποιος ήθελε κάτι να διαβάζει στις διακοπές του δεν έκανε διακρίσεις σε «σοβαρά» και «ελαφριά» βιβλία, σε «εύπεπτα» και «βαριά». Οτι συνήθως διάβαζε τις υπόλοιπες εποχές, συνέχιζε να διαβάζει και το καλοκαίρι. Μάλιστα, η τρέχουσα εκδοτική παραγωγή σταματούσε τότε λίγο πριν το Πάσχα. Κανείς δεν εξέδιδε μυθιστορήματα «θερινών προδιαγραφών», για άμεση κατανάλωση από κυρίες των πρώτων -ήντα, σαν αυτή που ζήτησε πρόσφατα από τον βιβλιοπώλη μου «…κάτι το ταξιδιάρικο για να περνά ώρα στο νησί».

**«Και τι της έδωσες τελικά;» τον ρώτησα. «Τι ήθελες να της δώσω; Κάτι από αυτά που βγάζουν οι εκδότες για τις διακοπές, κάτι που έχει έρωτα και «χαμένες πατρίδες», γιατί τη σήμερον ημέρα αν η ιστορία σου δεν έχει άρωμα από Σμύρνη, Κωνσταντινούπολη ή Αλεξάνδρεια, δεν πας ούτε στη δεύτερη χιλιάδα».

«Και γιατί πουλάνε τόσο οι «χαμένες πατρίδες», ζουν άραγε τόσοι πολλοί, από εκείνους τους άτυχους που τις εγκατέλειψαν έντρομοι, με το κλειδί του πατρικού τους στο χέρι;» ρώτησα ο αφελής.

**«Οχι», μου απάντησε ο σοφός βιβλιοπώλης, «αυτοί έχουν πεθάνει εδώ και χρόνια, ζουν όμως αυτοί που θα ήθελαν η Ελλάδα να φτάνει ώς την Πόλη, αυτοί που ονειρεύονται ένα σπίτι σαν του Καβάφη, αυτοί που θα ήθελαν να ανοίγουν την πόρτα τους και να αντικρίζουν το λιμάνι της Σμύρνης. Κι όλοι αυτοί θα ήθελαν να ζουν σε μια άλλη χώρα, με πρωθυπουργό τον Ελ. Βενιζέλο, βασιλιά τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο και πρόεδρο της ενώσεως βιομηχάνων τον Α. Μπενάκη. Δεν θέλουν να διαβάζουν καλοκαιριάτικα, για μια χώρα που δέχθηκε δυο εκατομμύρια πρόσφυγες το 1922, που κόπηκε στα δυο από έναν οδυνηρό Εμφύλιο, που μπήκε στο «γύψο» το 1936 και το 1967 και τώρα λαδώνεται από τη Ζίμενς!

**Για να καταλάβεις, αυτοί λαχταράνε να ζήσουν στην χώρα της Πηνέλοπης Δέλτα και του Ιωνα Δραγούμη, να ανακαλύψουν προγόνους που ακούγανε στα χωριά τους Μάλερ και Μπαχ, που τρώγανε σε βενετσιάνικα σερβίτσια, που ταξιδεύαν με τα βαπόρια τους από την Μαύρη θάλασσα ως τον Ινδικό ωκεανό, γι’ αυτό και δεν βλέπουν την ώρα να γείρουν στη σεζλόνγκ αγκαλιά με ένα ογκώδες μυθιστόρημα, που τους μιλά για τα περασμένα μεγαλεία μας.

Συνήθως προτιμούν μυθιστορήματα που διαδραματίζονται τις αρχές του 20ού αιώνα, -λίγο πριν, λίγο μετά- τότε που τα όνειρα για την Ελλάδα των πέντε θαλασσών και των τριών ηπείρων ήταν ακόμη ζωντανά. Αυτό είναι το ιστορικό πλαίσιο των περισσότερων μπεστ σέλερ. Σ’ αυτό προσθέτουμε έναν άτυχο έρωτα κι έναν δαιμόνιο έμπορο που χρηματοδοτεί μυστικά τον Αγώνα. Ποιον αγώνα; Την απελευθέρωση όλων των σκλαβωμένων Ελλήνων από το Ελμπασάν ώς την Κόκκινη Μηλιά».

**«Κι αρκεί αυτό για να γίνει ένα βιβλίο μπεστ- σέλερ;» επέμεινα.

«Οχι βέβαια, χρειάζεται και την ανάλογη γλώσσα. Μια γλώσσα που να κραυγάζει τη λογοτεχνική της επεξεργασία, γεμάτη μεταφορές και παρομοιώσεις, όπως π.χ. «Τα μαύρα δάχτυλα της νύχτας χάιδευαν το δαιμονικό κι αφρισμένο κορμί της ανεμελιάρας θάλασσας» ή «το σερνικό άλογο έσταζε ιδρωμένο μικρά διαμαντάκια από το σβέρκο του».

**Παρομοιώσεις και μεταφορές που μας γυρίζουν κι αυτές στ’ ανέμελα χρόνια του δημοτικού, τότε που δεν έπρεπε να σπάσουμε το κεφάλι μας για να ανακαλύψουμε το νήμα της αφήγησης, να καταλάβουμε το νόημα, να αναζητήσουμε εκλεκτικές συγγένειες, αλλά η «αλήθεια» και η «ομορφιά» της λογοτεχνίας κρύβονταν μόνο στα κοσμητικά επίθετα, στις ωραίες εικόνες, στο υψηλό φρόνημα των ηρώων».

**Και κάτι ακόμη, συμπλήρωσε ως κατακλείδα, ο εξ Αλεξανδρείας βιβλιοπώλης μου: «Στα μπεστ σέλερ, η μασημένη τροφή των κοινοτοπιών και ο πομπώδης διδακτισμός συμβαδίζουν χέρι χέρι με μια απλουστευτική αποτίμηση της προσφοράς του «έξω ελληνισμού».

»Οσοι ανατραφήκαμε με τις διηγήσεις των γονιών μας για τις χαμένες τους πατρίδες, γνωρίζουμε πολύ καλά πως δεν ήταν όλα ρόδινα στις «ανθηρές μας αποικίες» κι αναζητούμε ακόμη, με τη νηφαλιότητα που χαρίζει η χρονική απόσταση, το «τι έφταιξε» και ποιος δεν πλήρωσε τελικά για τον αφανισμό τους!»

http://www.enet.gr/online/online_hprint?q=&id=10570360

Κύριε Δαββέτα, ήμαρτον! Τόσα αβανταδόρικα δημοσιεύματα έχουν γίνει υπέρ σας σε τόσες εφημερίδες, τα οποία μπορεί να βρει ο καθένας με την χρήση του google. Πόση προώθηση εκλιπαρείτε δηλαδή από τους πάτρωνες της ιδεολογίας σας;

Ο Ιος της Ελευθεροτυπίας αντιγράφει αυτούσια το site για τα «Βουλγαρικά Ανθρώπινα Δικαιώματα στην Μακεδονία»!!!

Ο προπαγανδιστικός ιστοχώρος για τα δήθεν «Βουλγαρικά Ανθρώπινα Δικαιώματα στην Μακεδονία»

1. www.burgarmak.org

2. http://www.bulgarmak.org/propaganda.htm

και η αντιγραφή του «ΙΟΥ» της Ελευθεροτυπίας που προπαγανδίζει τις βουλγαρικές θέσεις

3. http://www.iospress.gr/ios2005/ios20051023.htm

(περισσότερα…)