Posts Tagged ‘εθνομηδενισμός’

Για δείτε σ’ αυτό το λινκ κι ένα καινούργιο «λουλούδι» που ξεφύτρωσε. Κανονική γενιτσαρίνα η κ. Ματίνα Στέβη του Free Sunday.

http://www.citypress.gr/freesunday/PDF/20/11.pdf

Εντάξει, κα. Στέβη, είμεθα Ταλιμπαν! Δεν θα εκσυγχρονιστούμε ποτέ όπως η Ευρώπη.


Και φυσικά ο κλασικός αθάνατος Βερέμης:

Hμερομηνία δημοσίευσης: 23-11-08

Περί πλειοδοσίας και μειοδοσίας

Tου Θανου Βερεμη*

Την πατριωτική πλειοδοσία ο Ταλεϋράνδος περιέγραψε με τη γνωστή ρήση που τη θέλει το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων. Όμως η περιγραφή είναι περιοριστική. Το φαινόμενο είναι σύνθετο και περιλαμβάνει ευρεία κατηγορία ατόμων, η οποία μάλιστα διατρέχει ολόκληρο το πολιτικό φάσμα. Τα άτομα αυτά παρουσιάζουν συνήθως εξάρτηση από την αδρεναλίνη που εκρύεται όταν εμπλέκονται στον υπέρ πάντων λεκτικό αγώνα.

Αν το ιδανικό πρότυπο του πατριώτη είναι αυτός που εγκαταλείπει τα πάντα για να υπερασπιστεί την πατρίδα του στο πεδίο του κινδύνου, ο πλειοδότης του πατριωτισμού συνήθως αναλώνεται σε λεκτικούς αγώνες εκ του ασφαλούς. Το πρότυπο του πατριώτη, αν επιζήσει, επιστρέφει στην καθημερινότητά του και υπηρετεί τη χώρα του σιωπηλά από άλλο μετερίζι. Ο πλειοδότης συχνά κάνει την πλειοδοσία τρόπο προσωπικής προβολής και θα τον συναντήσουμε σε διάφορες βαθμίδες της πολιτικής – από προεδρίες συλλόγων ώς τα έδρανα της Βουλής. Κάποιος, μάλιστα, Ελληνας βουλευτής επιδιδόταν στην άκρατη πλειοδοσία, ώσπου έγινε γνωστό ότι είχε αποφύγει τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις. Η περίπτωση δεν είναι μοναδική Οι υπερπατριώτες στην κυβέρνηση Μπους, αρχής γενομένης από τον ίδιο και τον αντιπρόεδρό του, κατάφεραν να αποφύγουν ή να φαιδρύνουν τη στρατιωτική τους θητεία. Κι, όμως, στον πολιτικό τους βίο επιδόθηκαν σε κατάχρηση πολεμικής ρητορείας, ενώ έστελναν χωρίς περίσκεψη νέους συμπατριώτες τους να σκοτωθούν στο Ιράκ.

Διανοούμενοι και πανεπιστημιακοί, με την τάση να αμφισβητούν κάθε ολοκληρωτική αντίληψη της πραγματικότητας, γίνονται παντού στόχος της εμπαθούς αυτής κατηγορίας. Ακόμα και πρόσωπα εγνωσμένου «εθνικού φρονήματος» παρουσιάζονται σαν πράκτορες του Σόρος και μυστικοί συνεργάτες των Αμερικανών. Χωρίς φανερά κίνητρα, οι «μειοδότες» απεργάζονται, κατά τους τιμητές τους, το τέλος του ελληνισμού στη Μακεδονία, την Κύπρο και το Αιγαίο.

Ο κίτρινος Τύπος, που θηρεύει εντυπωσιακούς τίτλους, αποδίδει σε άτομα με πολλή διαφορετική πολιτική συγκρότηση κάποια ανεξήγητη κοινή ιδιοτέλεια. Ουδέποτε εξηγείται γιατί οι «ύποπτοι» συμπράττουν και πώς κατευθύνονται από πάτρωνες, όπως οι CIA, KGB, διεθνής Σιωνισμός, Μπους και τόσοι άλλοι.

Μια ειδική κατηγορία πλειοδοτών συνιστούν και ορισμένοι συμπαθείς νοσταλγοί ενός χαμένου ελληνικού παραδείσου αθωότητας που υποτίθεται ότι υπονομεύτηκε από τους φραγκοφορεμένους διανοούμενους του 19ου αιώνα. Πιστεύουν, άραγε, οι νοσταλγοί του φαντασιακού αυτού παρελθόντος ότι την πολιτική και την παιδεία στη νεότερη Ελλάδα θα ήταν εθνοφελέστερο, αν την καθοδηγούσαν ο γενναίος, αλλά παραληρηματικός Μακρυγιάννης (Οράματα και θάματα ΜΙΕΤ) και ο Κων. Οικονόμος, ο εξ Οικονόμων, αντί των Καποδίστρια και Κοραή;

Ο φανατισμός δεν αποτελεί ημέτερη αποκλειστικότητα. Η Τουρκία καλλιεργεί τους εθνικούς της μύθους και καταδιώκει με θανατηφόρα ενίοτε αποτελέσματα τις δικές της μάγισσες. Η άρνηση του τουρκικού κράτους να παραδεχθεί την γενοκτονία των Αρμενίων από το καθεστώς των Νεοτούρκων, βρίσκει αρκετούς Τούρκους διανοούμενους αντίθετους. Ο ιστορικός Τανέρ Ασκάμ (From Empire to Republic: Turkish Nationalism and the Armenian Genocide, 2004) είναι ίσως η γνωστότερη περίπτωση συγγραφέα που υπέφερε για τις απόψεις του. Το ενδιαφέρον είναι ότι και πολλοί Ευρωπαίοι και Αμερικανοί συμπράττουν στην υποβάθμιση της οχληρής αλήθειας, που δυσχεραίνει τις σχέσεις τους με την Τουρκία, χωρίς άλλο φανερό υλικό κέρδος. Οταν ο Ολλανδός ευρωβουλευτής Camiel Eurlings πρότεινε ψήφισμα στο Στρασβούργο, με το οποίο η παραδοχή της γενοκτονίας θα αποτελούσε όρο για την είσοδο της Τουρκίας στην Ε.Ε., η επιτροπή των Πρασίνων υπό τον γνωστό επαναστάτη του 1968, Daniel Cohn-Bendit, έσπευσε να το σταματήσει. Οι επώνυμοι Ευρωπαίοι που τηρούν στάση αιδήμονος σιωπής στο ζήτημα των Αρμενίων, ή το αντιπαρέρχονται με κάποια στενοχώρια, δεν είναι λίγοι. Ο Andrew Mango στη βιογραφία του Ατατούρκ δικαιολογεί το γεγονός (όσο «βάρβαρο» και αν ήταν) ως πράξη άμυνας κατά του ρωσικού κινδύνου. Ο Norman Stone, καθηγητής πλέον στο Πανεπιστήμιο Bilkent της Αγκυρας, δίνει την πιο πρωτότυπη ερμηνεία της κάθε αναφοράς στη γενοκτονία των Αρμενίων: «Είναι μήπως η εχθρότητα κατά του Ισραήλ που καθοδηγεί όσους αναφέρονται στο αρμενικό ζήτημα; Μήπως θέλουν να μειώσουν το ισχυρότερο επιχείρημα του Ισραήλ (που είναι η αποκλειστικότητα του ολοκαυτώματος);» (The EU and Turkey: A Glittering Prize or a Milestone?, Federal Trust, 2005).

Σε αντίθεση με την Ελλάδα, όπου η πλειοδοσία δεν χαρακτηρίζει παρά ορισμένους πολιτικούς, οι Τούρκοι κοινοβουλευτικοί εμφανίζουν ομοψυχία στο Αρμενικό. Ο Ερντογάν, ο Μπαχτσελί και ο Μπαϊκάλ δεν παρουσιάζουν αποκλίσεις στο ζήτημα αυτό.

Είναι φανερό ότι η εθνικιστική πλειοδοσία δεν αποτελεί αποκλειστικότητα κανενός λαού, αλλά εμφανίζεται με διαφορετικό περιεχόμενο σε διάφορα μέρη του κόσμου. Ο φανατισμός της κ. Πέιλιν και των οπαδών της, οι διεκδικήσεις του κ. Γκρούεφσκι και τα εγκλήματα του στρατηγού Μλάντιτς διαφέρουν ποσοτικά, αλλά εκκινούν από την ίδια άγνοια, απομόνωση και ανασφάλεια.

Η πλειοδοσία αυτή αποτελεί τη διαφανέστερη υπεραναπλήρωση πραγματικών ή φανταστικών ελλειμμάτων, αλλά και ισχυρό μέσο λαϊκής συσπείρωσης σε δύσκολους καιρούς. Το τελευταίο φαινόμενο δεν πρέπει ποτέ να το υποτιμάμε.

* Ο κ. Θάνος Βερέμης είναι πρόεδρος του ΕΣΥΠ.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_23/11/2008_293317

Πώς καταφέρνει αυτός ο άνθρωπος να σκιαμαχεί με τον δήθεν ημέτερο υπερεθνικισμό κάθε φορά που τόν αντικρίζει απέναντι είναι κάτι το εκπληκτικό! Μάλλον προσπαθεί να συμψηφίσει αυτά που δεν συμψηφίζονται! Κε. Βερέμη, πάρτε το χαμπάρι: ο ισλαμικός εθνικισμός των απέναντι κάνει τις ακροδεξιά μειοψηφία στην χώρα μας να μοιάζει με κοκινοσκουφίτσα! Δεν μπορούν να γίνουν συγκρίσεις! Τα γράφουν και ξένοι πια αυτά!

Advertisements

Κάποιοι «διανοούμενοι» με πεγαμηνές ποιητικές πώς εκνευρίζονται όταν δεν πουλάνε την τέχνη τους, ρε παιδί μου! Και ποιος φταίει που δεν αναγνωρίζεται η τέχνη τους; Μα όταν κάποιος είναι ευθυγραμμισμένος στην μόδα του εθνομηδενισμού, δεν μπορεί να τού φταίει τίποτε άλλο από την ιστορία της πατρίδας του, ακόμη και όταν αυτή εμπλουτίζεται από μυθιστορηματικά στοιχεία. Οι χαμένες πατρίδες πωλούν περισσότερα από την νέα του συνήθεια, να πεζογραφεί και έρχεται να πάρει εκδίκηση με την κλασική συνταγή: ενός άρθρου επί του θέματος στην «αγαπημένη» σε όλους μας μητέρα και προστάτιδα των απανταχού εθνομηδενιστών, την Ελευθεροτυπία!

Η μόδα των «χαμένων πατρίδων»

Του ΝΙΚΟΥ ΔΑΒΒΕΤΑ

Δεν μου κοβόταν το χέρι καλύτερα, τότε λέω, που με την αφέλεια των είκοσι τεσσάρων χρόνων, σκάρωσα για το θερινό τεύχος του περιοδικού «Τέταρτο» (τεύχος 3/1985) ένα βιβλιοφιλικό κειμενάκι με τον «αβανταδόρικο» τίτλο «Δέκα μυθιστορήματα με το αντιηλιακό σας». Σύριζα να μου κοβόταν το χέρι, όχι γιατί δεν είχαν μια κάποια ποιότητα οι προτάσεις, αλλά γιατί έδωσε κατά πώς φαίνεται «έμπνευση» για δεκάδες παρόμοια δημοσιεύματα, που καθιέρωσαν μια μόδα θερινών αναγνώσεων και αναγνωσμάτων.

**Ομως, μόνο «θερινά» δεν θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν σήμερα τα βιβλία που φιλοξένησα στη μικρή λίστα μου. Ανατρέχω γεμάτος τύψεις στους τίτλους: «Τζέιμς Μπόλντουιν «Μια άλλη χώρα», Ιταλο Καλβίνο «Αόρατες πόλεις», Τζ. Κούτσι «Περιμένοντας τους Βαρβάρους», Τζόρτζιο Μπασάνι «Ο κήπος των Φίτζι -Κοντίνι».

Αναρωτιέμαι ακόμη, έχουν αυτά τα μυθιστορήματα κάποια σχέση με παραλίες και ξαπλώστρες;

**Τη δεκαετία του εβδομήντα, όποιος ήθελε κάτι να διαβάζει στις διακοπές του δεν έκανε διακρίσεις σε «σοβαρά» και «ελαφριά» βιβλία, σε «εύπεπτα» και «βαριά». Οτι συνήθως διάβαζε τις υπόλοιπες εποχές, συνέχιζε να διαβάζει και το καλοκαίρι. Μάλιστα, η τρέχουσα εκδοτική παραγωγή σταματούσε τότε λίγο πριν το Πάσχα. Κανείς δεν εξέδιδε μυθιστορήματα «θερινών προδιαγραφών», για άμεση κατανάλωση από κυρίες των πρώτων -ήντα, σαν αυτή που ζήτησε πρόσφατα από τον βιβλιοπώλη μου «…κάτι το ταξιδιάρικο για να περνά ώρα στο νησί».

**«Και τι της έδωσες τελικά;» τον ρώτησα. «Τι ήθελες να της δώσω; Κάτι από αυτά που βγάζουν οι εκδότες για τις διακοπές, κάτι που έχει έρωτα και «χαμένες πατρίδες», γιατί τη σήμερον ημέρα αν η ιστορία σου δεν έχει άρωμα από Σμύρνη, Κωνσταντινούπολη ή Αλεξάνδρεια, δεν πας ούτε στη δεύτερη χιλιάδα».

«Και γιατί πουλάνε τόσο οι «χαμένες πατρίδες», ζουν άραγε τόσοι πολλοί, από εκείνους τους άτυχους που τις εγκατέλειψαν έντρομοι, με το κλειδί του πατρικού τους στο χέρι;» ρώτησα ο αφελής.

**«Οχι», μου απάντησε ο σοφός βιβλιοπώλης, «αυτοί έχουν πεθάνει εδώ και χρόνια, ζουν όμως αυτοί που θα ήθελαν η Ελλάδα να φτάνει ώς την Πόλη, αυτοί που ονειρεύονται ένα σπίτι σαν του Καβάφη, αυτοί που θα ήθελαν να ανοίγουν την πόρτα τους και να αντικρίζουν το λιμάνι της Σμύρνης. Κι όλοι αυτοί θα ήθελαν να ζουν σε μια άλλη χώρα, με πρωθυπουργό τον Ελ. Βενιζέλο, βασιλιά τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο και πρόεδρο της ενώσεως βιομηχάνων τον Α. Μπενάκη. Δεν θέλουν να διαβάζουν καλοκαιριάτικα, για μια χώρα που δέχθηκε δυο εκατομμύρια πρόσφυγες το 1922, που κόπηκε στα δυο από έναν οδυνηρό Εμφύλιο, που μπήκε στο «γύψο» το 1936 και το 1967 και τώρα λαδώνεται από τη Ζίμενς!

**Για να καταλάβεις, αυτοί λαχταράνε να ζήσουν στην χώρα της Πηνέλοπης Δέλτα και του Ιωνα Δραγούμη, να ανακαλύψουν προγόνους που ακούγανε στα χωριά τους Μάλερ και Μπαχ, που τρώγανε σε βενετσιάνικα σερβίτσια, που ταξιδεύαν με τα βαπόρια τους από την Μαύρη θάλασσα ως τον Ινδικό ωκεανό, γι’ αυτό και δεν βλέπουν την ώρα να γείρουν στη σεζλόνγκ αγκαλιά με ένα ογκώδες μυθιστόρημα, που τους μιλά για τα περασμένα μεγαλεία μας.

Συνήθως προτιμούν μυθιστορήματα που διαδραματίζονται τις αρχές του 20ού αιώνα, -λίγο πριν, λίγο μετά- τότε που τα όνειρα για την Ελλάδα των πέντε θαλασσών και των τριών ηπείρων ήταν ακόμη ζωντανά. Αυτό είναι το ιστορικό πλαίσιο των περισσότερων μπεστ σέλερ. Σ’ αυτό προσθέτουμε έναν άτυχο έρωτα κι έναν δαιμόνιο έμπορο που χρηματοδοτεί μυστικά τον Αγώνα. Ποιον αγώνα; Την απελευθέρωση όλων των σκλαβωμένων Ελλήνων από το Ελμπασάν ώς την Κόκκινη Μηλιά».

**«Κι αρκεί αυτό για να γίνει ένα βιβλίο μπεστ- σέλερ;» επέμεινα.

«Οχι βέβαια, χρειάζεται και την ανάλογη γλώσσα. Μια γλώσσα που να κραυγάζει τη λογοτεχνική της επεξεργασία, γεμάτη μεταφορές και παρομοιώσεις, όπως π.χ. «Τα μαύρα δάχτυλα της νύχτας χάιδευαν το δαιμονικό κι αφρισμένο κορμί της ανεμελιάρας θάλασσας» ή «το σερνικό άλογο έσταζε ιδρωμένο μικρά διαμαντάκια από το σβέρκο του».

**Παρομοιώσεις και μεταφορές που μας γυρίζουν κι αυτές στ’ ανέμελα χρόνια του δημοτικού, τότε που δεν έπρεπε να σπάσουμε το κεφάλι μας για να ανακαλύψουμε το νήμα της αφήγησης, να καταλάβουμε το νόημα, να αναζητήσουμε εκλεκτικές συγγένειες, αλλά η «αλήθεια» και η «ομορφιά» της λογοτεχνίας κρύβονταν μόνο στα κοσμητικά επίθετα, στις ωραίες εικόνες, στο υψηλό φρόνημα των ηρώων».

**Και κάτι ακόμη, συμπλήρωσε ως κατακλείδα, ο εξ Αλεξανδρείας βιβλιοπώλης μου: «Στα μπεστ σέλερ, η μασημένη τροφή των κοινοτοπιών και ο πομπώδης διδακτισμός συμβαδίζουν χέρι χέρι με μια απλουστευτική αποτίμηση της προσφοράς του «έξω ελληνισμού».

»Οσοι ανατραφήκαμε με τις διηγήσεις των γονιών μας για τις χαμένες τους πατρίδες, γνωρίζουμε πολύ καλά πως δεν ήταν όλα ρόδινα στις «ανθηρές μας αποικίες» κι αναζητούμε ακόμη, με τη νηφαλιότητα που χαρίζει η χρονική απόσταση, το «τι έφταιξε» και ποιος δεν πλήρωσε τελικά για τον αφανισμό τους!»

http://www.enet.gr/online/online_hprint?q=&id=10570360

Κύριε Δαββέτα, ήμαρτον! Τόσα αβανταδόρικα δημοσιεύματα έχουν γίνει υπέρ σας σε τόσες εφημερίδες, τα οποία μπορεί να βρει ο καθένας με την χρήση του google. Πόση προώθηση εκλιπαρείτε δηλαδή από τους πάτρωνες της ιδεολογίας σας;