Posts Tagged ‘ελληνική οικονομία’

Ενδιαφέροντα σχόλια για τα δεδομένα της ελληνικής οικονομίας από τον χρήστη «Αλέξανδρος».

[…] Οι τράπεζες περνούν (περνούσαν μέχρι χτες) ημέρες θριάμβου για μια δεκαετία, στήθηκε ένας ολόκληρος εργοληπτικός κυκεώνας από κατασκευαστικές εταιρείες, ο τουρισμός αναπτύχθηκε παρόλη τη στρεβλότητα και την περίεργη διεθνή συγκυρία και το ονομαστικό εισόδημα των ελλήνων αυξήθηκε. Το γεγονός ότι κατέρρευσαν άλλοι παραδοσιακοί κλάδοι (μικρομεσαία βιοτεχνία, ναυπηγεία κλπ) είναι κάτι φυσιολογικό στον καπιταλισμό, όσο κι αν είναι δυσάρεστο.

Το αληθινό θέμα (κατ εμέ) δεν είναι ο «εκσυγχρονισμός» της ελληνικής οικονομίας, ούτε το να γίνει ο έλληνας πακιστανός για να ευημερούν κάποιοι οικονομικοί δείκτες. Το θέμα είναι να υπάρχει ένα πλαίσιο που να προάγει την επανεπένδυση των κερδών του ντόπιου κεφαλαίου. Από εκεί ξεκινάς αν θέλεις να έχεις «εθνική» οικονομία και δευτερευόντως από τα ξένα εισρέοντα κεφάλαια. Μέχρι στιγμής οι ελληνικές κυβερνήσεις έχουν επιλέξει ως κύριο θέλγητρο για την επανεπένδυση αυτών των κεφαλαίων τη φοροδιαφυγή και την ασυδοσία. Βγάζεις ένα εκατομμύριο το χρόνο μαύρα; Δεν πειράζει που δεν πληρώνεις φόρους και εισφορές γιατί θα τα ρίξεις στην οικοδομή, την αγορά πολυτελών αγαθών (η κατανάλωση είναι επίσης μέρος της οικονομίας) κλπ. Βγάζεις 1 δις; Μπορείς να αγοράσεις μια ολόκληρη κυβέρνηση και να κονομάς από τις χίλιες τρύπες των δημόσιων προμηθειών, της δημόσιας γης κλπ. Και πάλι το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων σου θα επανέλθει στην πραγματική οικονομία με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Αν νομίζετε ότι αυτά είναι υπερβολικά, θα σας θυμήσω μια παλιότερη δήλωση του χριστοδουλάκη, όπου είχε πει ευθαρσώς ότι το «γερό» στρίμωγμα των φοροφυγάδων είναι αντιεπενδυτικό!

Σε αυτή τη φάση αυτό το σύστημα βρίσκεται στα λειτουργικά του όρια. Οι λόγοι είναι πολλοί, οπότε τους προσπερνάω αβασάνιστα και πάω στο ποιά θα ήταν μια πιθανή λύση. Η ταπεινή μου γνώμη, μιας και δεν είμαι οικονομολόγος, είναι πως το κράτος (και εδώ έχει σημασία το ΠΟΙΟ κράτος) πρέπει να χρεωθεί για να οδηγήσει την οικονομία σε νέους τομείς. Η ενέργεια είναι ο ένας τομέας (μιας και η ενεργειακή υποδομή πρέπει έτσι κι αλλιώς να ξαναφτιαχτεί) και πιθανώς η αγροτική παραγωγή ένας άλλος. Αν το τελευταίο φαίνεται παράξενο, ας σκετεί κανείς πόσες φορές έχει δει στα σουπερ μάρκετ αυτές τις άθλιες γευστικά ολλανδικές ντομάτες. Με την αξία της καλλιεργήσιμης γης να έχει πέσει κατακόρυφα, υπάρχουν πολύ σοβαρά περιθώρια βελτίωσης και κέρδους σε αυτό τον τομέα, ειδικά αν σκεφτεί κανείς το πόσο έχει προοδεύσει τεχνολογικά η αγροτική παραγωγή.

Η λεγόμενη «βαριά» βιομηχανία ίσως έχει να παίξει κάποιο ρόλο, αλλά και πάλι όχι κύριο. Μπορεί να κατασκευάζεις μπαταρίες για υποβρύχια ή να έχεις άλλη μία ιντρακόμ (π.χ.), αλλά σίγουρα δεν μπορείς να ανταγωνιστείς τους ασιάτες στα καταναλωτικά προϊόντα ώστε να πεις ότι στρέφεις όλη την οικονομία προς τα εκεί.

Προφανώς δεν θεωρώ τον εαυτό μου ικανό να βγάλει τη χώρα από τη φάση που βρίσκεται, ούτε γνωρίζω τα επιμέρους ώστε να υποστηρίζω φανατικά ότι σώνει και ντε αυτά πρέπει να γίνουν. Όμως σε οικονομίες όπως η ελληνική ο ρόλος του κράτους είναι κεφαλαιώδης και από εκεί πρέπει να ξεκινήσει η όποια σοβαρή προσπάθεια. Δυστυχώς, το κύριο πρόβλημα της χώρας είναι πολιτικό και όχι οικονομικό.

Αφιερωμένο στην ελληνική οικονομία!

Στην Υγειά τους

Γράφει ο Ευγένιος Ανδρικόπουλος

Η επιβολή ή η επιλογή οπουδήποτε ενός σοσιαλιστικού συστήματος διακυβέρνησης προϋποθέτει την παραγωγή πλούτου. Διαφορετικά αυτό που θα διανεμηθεί θα είναι η μιζέρια. Κάτι που στην σύγχρονη Ελλάδα περισσεύει.. Και περισσεύει γιατί τα μυαλά και τα χέρια που τον παρήγαν έχουν κατακρεουργηθεί στο χασάπικο της ΕΟΚ όπου πολιτικοί μεσάζοντες μας οδήγησαν ως πρόβατα επί σφαγή για να διασφαλίσουν πρωτίστως την δική τους μακροημέρευση στην εξουσία.

Κι αυτό γίνεται άμεσα αντιληπτό τώρα που οι νεοφιλελεύθεροι μύθοι αποφλοιώνονται και προβάλλει στις μύτες μας η δυσοσμία του πυρήνα τους. Μας επέβαλαν μέσα από την πιστή εφαρμογή των οδηγιών τους, ένα σύστημα πολιτικής διαχείρισης ξένο προς την κουλτούρα του λαού μας, εντός του οποίου κυριαρχούσε η κοινωνική αλληλεγγύη και όχι ο κανιβαλικός ανταγωνισμός. Μα για να επιτευχθεί αυτό προηγήθηκε μια μακριά διαδικασία απαξίωσης κάθε παραγωγικής δραστηριότητας, ακόμη και παραδοσιακής, και δεύτερον, αποτράπηκε κάθε απόπειρα έρευνας για την προώθηση νέων προϊόντων και υπηρεσιών. Ήμουν παρών κατά την πολιτική αποστροφή που έδειξε καθαρά το 1994 ο τότε πρωθυπουργός της χώρας Ανδρέας Παπανδρέου στην επωδό Κλίντον πως «εσείς κατά πως λέει και η Κοινότητά σας θα περιοριστείτε σε κάποιες ναυτιλιακές επιχειρήσεις και στην διαχείριση του τουρισμού»! Όμως μια δυσαρέσκεια έστω και έντονα διατυπωμένη δεν επαρκούσε αφού η Ελλάδα είχε από την υπογραφή της συνθήκης εισόδου της στην ΕΟΚ υποχρεωθεί, στην εκποίηση του πολυτιμότερου αγαθού της. Της απασχόλησης!!! Πλέον παραγωγικά η χώρα είχε ήδη πάρει την κατιούσα και αν τα γρανάζια της οικονομίας της λειτουργούσαν ακόμη, ήταν γιατί ο Γαλλογερμανικός ηγετικός άξονας την τροφοδοτούσε με χρήμα προκειμένου αυτή να μηδενίσει την ως τα τότε παραδοσιακή της οικονομία για να κατασκευάσει υποδομές που θα εξυπηρετούσαν αρχικά την εξαγωγή της ανεργίας τους (όπως καλά γνωρίζετε η διαχείριση της τεχνογνωσίας για την κατασκευή των όποιων εδώ έργων έγινε από δικούς τους επιστήμονες και τεχνικούς), και στην συνέχεια να φιλοξενήσει η Ελλάδα τον δικό τους φθηνό τουρισμό. Επομένως όσα χρήματα έλαβε η χώρα τα πήραν οι μάγκες πίσω και με το παραπάνω!!! Βεβαίως και σε όλα αυτά φέρει εγκληματική ευθύνη η οικονομικά άρχουσα τάξη της Ελλάδας που από ενδογενείς αδυναμίες, κυρίως της απουσίας εθνικής συνείδησης, ( τα κέρδη τους δεν τοποθετούνταν στον εκσυγχρονισμό των βιομηχανιών τους αλλά στην Ελβετία) ποτέ δεν αντιλήφθηκε πως η μπόρα από τα μαύρα σύννεφα που πλησίαζε θα μούσκευε κι αυτούς.

Οφείλω τέλος για να μην χρεωθώ την συνήθη κατηγορία της δημοσιογραφικής υπερβολής να παραθέσω ένα δυο στοιχεία για το ποια ήταν η χώρα πριν. Ε, λοιπόν μια επίσκεψη στο μουσείο σύγχρονων επιστημών του Μονάχου θα σας καταπλήξει. Στην είσοδο αυτού του επιμελώς προσεγμένου χώρου, φαντάζει στην απόλυτη μοναξιά της μια φωτογραφική μηχανή.. Ναι σωστά το υποψιαστήκατε. Πρόκειται για την AKROPOL με προηγμένη για την εποχή τεχνογνωσία και με χιλιάδες πωλήσεις ανά τον κόσμο όταν οι σημερινοί κυρίαρχοι στο είδος Ιάπωνες θα την έβλεπαν όπως οι ιθαγενείς φύλαρχοι τα πολύχρωμα φωτάκια από την κονσόλα ενός αεροπλάνου. Ελάχιστα πιο πέρα φιγουράριζαν δύο MALCOTHI. Πετρελαιομηχανές θαλάσσης ήταν που η καρδιά τους ακόμη χτυπά στα παλιά καΐκια του Κερατσινίου, όταν οι Σουηδοί με τις σημερινές VOLVO PENTA ήταν ακόμη ξυλοκόποι… Και τώρα το Ελληνικό αστέρι. Η πρώτη απόπειρα μιας ολοκληρωμένης συσκευής για την παραγωγή ακτινών ΛΕΪΖΕΡ. Φέρει την υπογραφή ενός Θεσαλονικιού, Παναγιωτίδης ονομαζόταν, και θα την είχε ολοκληρώσει αν είχε αρωγό την πολιτεία που τον εγκατέλειψε στην τύχη του για να εγκαταλείψει κι αυτός την προσπάθεια ελάχιστα πριν την ολοκλήρωσή της. (Κόλλησε.. στην συγκόλληση του μετάλλου με το γυαλί της κάνης.) Για να την αγοράσουν οι Νορβηγοί και να την εφαρμόσουν σε όλα τα σύγχρονα οπλικά συστήματα.

Χρειάστηκαν χρόνια και προσπάθεια εξουθενωτική για να σπρώξουν αυτή την Ελλάδα μας στο τελευταίο σκαλοπάτι της οικουμένης… Στην υγειά τους!!!!!

Ευγένιος Ανδρικόπουλος

eandrik@otenet.gr
Αναρτήθηκε από kafeneio στις 10:27:00 μμ 2 σχόλια